Dzień dobry mam problem z moją dziewczyną. Ona chodzi do psychologa i psychiatry - bierze leki, zaws

Dzień dobry. Z tego co przeczytałem Pana dziewczyna ma problemy, natomiast jest pod opieką specjalistów. Uważam, że warto, aby Pan też zadbał o stan swojej psychiki i skorzystał z pomocy psychologa. Pozdrawiam Jarek Gorczyca, psycholog.

Witam,
z Pana wiadomości wynika, że jest Pan bardzo obciążony problemami Pana dziewczyny. Jednakże warto pamiętać, że to nie Pan jest odpowiedzialny za jej stan psychiczny. Może warto by było, aby Pan zadbał o wsparcie w Pana otoczeniu, które na ten moment ciężko jest uzyskać od dziewczyny, która zmaga się z lękami. Pana naturalnie entuzjastyczne usposobienie może również pomóc Panu w zachowaniu zdrowia psychicznego. Warto skupić się "na sobie" oczywiście nie krzywdząc przy tym innych. Może rozwijanie swoich pasji i większa ilość odpoczynku pomogłaby Panu. Na pewno asertywna postawa w stosunku do dziewczyny również może pomóc, jeśli czuje się Pan obarczany jej złym nastrojem. Życzę powodzenia.
Pozdrawiam

Dzien dobry,
Czytając Pana wypowiedź czuję bardzo dużo frustracji i irytacji w związku z zaistniałą sytuacją. Czy ma Pan jakieś sposoby, aby rozładować napięcie ? Pasję, zainteresowania ? Warto, aby skupił się Pan teraz w większym stopniu na sobie. Dziewczyna jest zaopiekowana i to ona odpowiada za swój stan psychiczny. Może ją Pan wspierać, ale nie zadecyduje za nią, nie zmieni myślenia. Warto, aby Pan również skorzystał z porady psychologicznej, aby wzmocnić swoje zasoby i utrzymywać asertywna postawę wobec dziewczyny.

Rozumiem, że jesteś w trudnej sytuacji, gdzie z jednej strony pragniesz wspierać swoją dziewczynę, ale z drugiej strony czujesz się przytłoczony jej problemami. Twoja dziewczyna zmaga się z poważnymi problemami psychicznymi, które wpływają na wasz związek i Twoje samopoczucie. Wsparcie, jakie jej oferujesz, wydaje się jej niewystarczające, co dodatkowo komplikuje sytuację.

Bycie z kimś, kto stale narzeka i widzi świat w negatywnych barwach, może być niezwykle wyczerpujące emocjonalnie, zwłaszcza gdy sam starasz się żyć optymistycznie i szukasz harmonii. Twoja dziewczyna potrzebuje wsparcia, ale to nie oznacza, że Ty musisz poświęcać swoje zdrowie psychiczne. Warto szczerze porozmawiać z nią o tym, jak się czujesz i jak jej zachowanie na Ciebie wpływa. Ważne jest, abyś również zadbał o siebie i swoje potrzeby.

Możesz spróbować ustalić pewne granice w waszych rozmowach, aby nie były one tylko o negatywach. Może warto zaproponować, abyście wspólnie znaleźli sposoby na poprawę jej samopoczucia, np. poprzez aktywność fizyczną, medytację czy wspólne hobby. Jeśli rozmowy z nią nie przynoszą poprawy, warto rozważyć wspólną terapię dla par, gdzie pod okiem specjalisty będziecie mogli pracować nad poprawą komunikacji i wzajemnym zrozumieniem.

Pamiętaj, że Twoje zdrowie psychiczne jest równie ważne. Znalezienie balansu między wsparciem dla niej a dbaniem o siebie może być kluczowe dla utrzymania zdrowego związku.

Dzień dobry,

Wydaje mi się, że najepszym rozwiązaniem będzie konsultacja pary, podczas której psychoterapeuta pokieruje rozmową w taki sposób, aby każdy z Was nazwał swoje potrzeby i sprawdził gdzie są punkty zapalne tej relacji i jak je wspólnie rozwiązywać.

Dzięki, że to tak szczerze opisałeś. To, co przeżywasz, nie jest brakiem empatii — to jest realne przeciążenie emocjonalne. I to bardzo ważne, żeby to nazwać wprost.

Powiem jasno i stanowczo, ale z troską:

1. Wsparcie ≠ bycie emocjonalnym koszem

Twoja dziewczyna ma prawo do chorowania, lęku, leczenia i gorszych dni.
Ale Ty masz dokładnie takie samo prawo do swoich granic.

Jeżeli:

słuchasz ciągłego narzekania,

rezygnujesz z własnych emocji,

czujesz się „wrakiem człowieka”,

boisz się odezwać, żeby nie zostać oskarżonym o brak empatii,

to to nie jest zdrowa relacja wspierająca. To jest relacja jednostronna.

Wsparcie nie polega na:

ciągłym wysłuchiwaniu bez końca,

rezygnowaniu z siebie,

zakazie mówienia „to mnie już przerasta”.

2. Masz prawo NIE chcieć słuchać

To bardzo ważne zdanie, które warto, żebyś zapamiętał:

„Mogę kochać i wspierać, ale nie muszę uczestniczyć w ciągłym zalewie negatywnych emocji.”

To, że jej opowieści są dla Ciebie dołujące, nie czyni Cię złym człowiekiem.
Czyni Cię człowiekiem z układem nerwowym, który ma swoje granice.

3. Dlaczego ona mówi, że jesteś „nieempatyczny”?

Bo:

ona chce regulować swoje emocje przez Ciebie,

a Ty próbujesz radzić sobie aktywnie (rozwiązania, równowaga, sens).

To są dwa zupełnie różne style funkcjonowania.

Dla niej „wsparcie” =
wysłuchuj, potwierdzaj, nie kwestionuj, nie zmieniaj tonu

Dla Ciebie „bycie w relacji” =
dialog, równowaga, wzajemność, rozwój

To nie oznacza, że któreś z Was jest złe.
Ale oznacza, że bez jasnych granic ta relacja Cię wyniszcza.

4. Bardzo ważne: Ty też znikasz

Napisałeś coś alarmującego:

„ja nie mam prawa poczuć się gorzej”

To jest czerwone światło
Relacja, w której jedna osoba ma monopol na cierpienie, jest toksyczna, nawet jeśli wynika z choroby.

Choroba psychiczna wyjaśnia zachowania, ale nie daje immunitetu na ranienie drugiej osoby.

5. Co możesz powiedzieć – konkretnie i bez agresji

Nie „na palcach”. Nie w tłumaczeniu się. Tylko jasno:

„Bardzo Ci współczuję i zależy mi na Tobie.
Ale ciągłe rozmowy pełne narzekania i beznadziei bardzo mnie obciążają.
Zauważyłem, że tracę przez to energię, radość i zaczynam się źle czuć psychicznie.
Potrzebuję, żebyśmy znaleźli inną formę wsparcia, bo w tej chwili to mnie niszczy.”

Jeśli odpowie: „jesteś nieempatyczny” — możesz spokojnie powiedzieć:

„Empatia nie polega na tym, że mam przestać istnieć.
Mogę Cię wspierać, ale nie kosztem własnego zdrowia.”

6. O kolegu i „wspólnym narzekaniu”

To, co opisujesz, to wzajemne wzmacnianie negatywnego stanu.
Masz pełne prawo powiedzieć:

„Nie chcę uczestniczyć w rozmowach, które polegają wyłącznie na narzekaniu.
Jeśli będzie rozmowa o rozwiązaniach lub czymś neutralnym — okej.
Jeśli nie — wychodzę / zakładam słuchawki / idę do innego pokoju.”

To nie jest brak empatii.
To jest dbanie o własny układ nerwowy.

7. Najważniejsze pytanie (uczciwe, ale trudne)

Zadaj je sobie szczerze, nie teraz, tylko na spokojnie:

Czy w tej relacji mogę być sobą — czy tylko regulatorem cudzego cierpienia?

Bo jeśli:

Twoja radość jest „problemem”,

Twoje granice są „brakiem empatii”,

Twoje emocje są niewidzialne,

to nie jesteś partnerem.
Jesteś funkcją.

Jeśli chcesz, mogę:

pomóc Ci ułożyć jedną, bardzo konkretną rozmowę z nią (zdanie po zdaniu),

pomóc rozróżnić: gdzie kończy się wsparcie, a zaczyna poświęcanie siebie,

albo uczciwie przeanalizować, czy ta relacja ma dla Ciebie przyszłość, bez moralizowania.

Nie jesteś „złym człowiekiem”.
Jesteś zmęczonym człowiekiem, który za długo był sam z cudzym ciężarem.