Dzień dobry mam 16 lat i odkąd pamiętam bardzo duży problem z osobowością jeżeli w ogóle tak to mogę
Dzień dobry mam 16 lat i odkąd pamiętam bardzo duży problem z osobowością jeżeli w ogóle tak to mogę nazwać. Jestem bardzo niestabilna emocjonalnie mam ciągłe zmiany nastroju, w ciągu jednego dnia potrafię zmienić nastrój niewyobrażalnie wiele razy. Mam skłonność do autoagresji. Nie mam żadnego celu w życiu i nie sądzę że będę mieć. Mam problem z utrzymywaniem kontaktów z innymi ludźmi bardzo boję się odrzucenia przez co pierwsza zrywam kontakt na samym początku znajomości dodatkowo to co najbardziej mnie męczy to ciągła zmiana opinii o ludziach w jednym momencie kogoś uwielbiam a chwile potem go nienawidzę. Wydaję mi się że wszystko zawsze wyolbrzymiam i wybucham złością/paniką/płaczem bez przyczyny. Bardzo proszę o pomoc.. co to może być? takich złych zachowań jest o wiele więcej, nie jestem w stanie wypisać ich wszystkich ponieważ jest tego aż tak wiele a niestety nie jestem teraz w stanie umówić się w najbliższym czasie do psychologa ze względu na sytuacje rodzinną. Szukam odpowiedzi na to co może być ze mną nie tak.. nie jest to na pewno normalne i bardzo mnie to męczy...
8 odpowiedzi
Dzień dobry, przede wszystkim istotne jest zwrócenie uwagi na dużą wrażliwość i uważność, którą można zaobserwować w Twojej wypowiedzi. Jest to na pewno czynnik, który będzie pomocny w rozumieniu siebie i pracy nad sobą. Piszesz o sytuacjach, zachowaniach czy emocjach, które wymagają pogłębienia na konsultacji z psychologiem. W Twojej wiadomości są jednak pewne alarmujące słowa. Na początku napisałaś o problemie z osobowością - w Twoim wieku nie diagnozuje się jeszcze zaburzeń osobowości, co najwyżej nieprawidłowo kształtującą się osobowość. Jednak aby to stwierdzić i dobrać sposoby pracy konieczna jest rozmowa ze specjalistą. Część trudności, których doświadczasz może również być spowodowana Twoim wiekiem, sytuacją rodzinną czy kryzysem. Natomiast - jeżeli jest Ci trudno, potrzebujesz rozmowy czy wsparcia, a już w szczególności kiedy dochodzi do autoagresji jest to sygnał do zgłoszenia się po pomoc. Napisałaś, że ze względu na sytuację rodzinną nie będziesz w stanie się umówić - czasami jest tak, że jest to blokada w naszej głowie, a kiedy zacznie się szukać sposobu znajdzie się również specjalista (np. w szkole, różnego rodzaju fundacje czy stowarzyszenia). Mam nadzieję, że u Ciebie będzie podobnie. Życzę wszystkiego dobrego! Marta Dubowska
W przypadku pomocy dla osób niepełnoletnich najpierw zapraszam na 2-3 konsultacje samych Rodziców , bez dziecka. Rodzice sa pierwszymi najważniejszymi opekunami i od nich zależy efekt terapii dla ich dziecka. w dalszych etapach pomocy dziecko może (jesli nadal bardzo potrzebuje ) za zgodą Rodziców skorzystać z terapii.
Dzień dobry, Czytając Twoja historię dostrzegam bardzo duży wgląd w siebie, doświadczane emocje i stany. Autoagresja jest wskazaniem do podjęcia terapii, pomoże Ci w znalezieniu alternatywnych sposób poradzenia sobie. Warto zwrócić się do psychologa szkolnego lub porozmawiać z rodzicami jeśli czujesz się na to gotowa.
W oparciu o dostarczone informacje, opisane objawy są zgodne z cechami zaburzenia osobowości niestabilnej emocjonalnie (EUPD), znanego również jako zaburzenie osobowości typu borderline (BPD). Kluczowe cechy obejmują niestabilność emocjonalną, gwałtowne zmiany nastroju, zachowania autoagresywne, strach przed odrzuceniem i trudności w utrzymywaniu relacji. Niezbędne jest skonsultowanie się ze specjalistą ds. zdrowia psychicznego w celu dokładnej oceny i diagnozy. Skuteczne metody leczenia, takie jak dialektyczna terapia behawioralna (DBT) i psychoterapia, mogą pomóc w radzeniu sobie z objawami i poprawie ogólnego samopoczucia. Poszukiwanie wsparcia ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia i radzenia sobie z trudnościami. Rozważ skontaktowanie się ze specjalistą ds. zdrowia psychicznego w celu omówienia swoich obaw i zbadania odpowiednich interwencji.
Opisywanie przez Ciebie objawy tym będzie łatwiej i skuteczniej wyleczyć, im szybciej podejmiesz się leczenia. Jesteś jeszcze młodą osobą w okresie dorastania i kształtujesz w tym momencie mocno swoją osobowość. Dlatego ważne jest, abyś możliwie jak najszybciej uzyskała wsparcie. Występowanie lęku w relacjach może wskazywać na to, że doświadczyłaś wielu trudnych i bolesnych przeżyć w relacjach z innymi ludźmi. Doświadczane przez Ciebie emocje informują Ciebie o Twoich przeżyciach i są ważną informacją na temat tego co się w Tobie dzieje. Z tego co piszesz problemem jest to, że nie umiesz sobie z nimi poradzić np. stosując autoagresję. Niezaopiekowane emocje narastają w sile, więc to zrozumiałe, że Ciebie tak mocno przytłaczają. Fakt, że masz taką samoświadomość i szukasz pomocy, to bardzo dobra informacja! Jeżeli to kwestia finansowa, to może udałoby Ci się znaleźć terapię w niższej cenie lub kilka darmowych konsultacji? Jeżeli to kwestia rodziny i ich niezgody na terapię, to może masz możliwość porozmawiać z pedagogiem lub kimś z rodziny, kto by dał Ci tymczasowe wsparcie? Możesz też poszukać książek do samodzielnej pracy np. w nurcie terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT). Czasami też można znaleźć ciekawe podcasty w internecie i wynieść z nich coś dobrego. Gdy już będziesz miała taką możliwość, to zachęcam Cię do podjęcia współpracy z profesjonalistą. Warto by ktoś dokładnie przyjrzał się Twoim doświadczeniom i zdrowiu. Czasami można mieć różne współwystępujące zaburzenia, czasami to kwestia zdrowia fizycznego, czasami to chwilowy kryzys. Życzę Ci wszystkiego dobrego i powodzenia!
Objawy, które opisujesz zawierają się w ogólnym obrazie ADHD. Zmienność emocjonalna, wybuchy złości, próby rozładowania napięcia przez autoagresję, duże trudności z utrzymaniem kontaktów towarzyskich, obawa przed odrzuceniem. Jeśli nie możesz umówić się do specjalisty, spróbuj poszukać w internecie materiałów na temat ADHD. Moja odpowiedź nie jest diagnozą, ale uważam, że właśnie ten kierunek należy zbadać. Na mojej stronie internetowej grabowski.gr możesz wykonać darmowy test przesiewowy w kierunku ADHD. Spróbuj. Życzę Ci wszystkiego dobrego! Trzymaj się!
To, co opisujesz, zdecydowanie zasługuje na pomoc i nie sprowadzałbym tego do tego, że „coś jest z Tobą nie tak”. Silne wahania nastroju, lęk przed odrzuceniem, wybuchy złości lub paniki, trudności w relacjach i autoagresja mogą mieć różne przyczyny i na podstawie krótkiego opisu nie da się rzetelnie powiedzieć, z czego dokładnie wynikają. Najważniejszy jest tu fakt, że pojawia się autoagresja. Z tym nie powinnaś zostawać sama. Jeśli nie możesz teraz umówić się do psychologa, powiedz o tym zaufanej osobie dorosłej — rodzicowi, innemu członkowi rodziny, pedagogowi lub psychologowi szkolnemu — i poproś o pomoc w zorganizowaniu konsultacji. Jeśli pojawia się ryzyko, że możesz zrobić sobie krzywdę albo czujesz, że nie jesteś w stanie nad tym zapanować, potrzebna jest pilna pomoc — przez 112 albo najbliższy SOR / izbę przyjęć psychiatryczną. W dalszej pracy bardzo ważne będzie nie tylko ustalenie diagnozy, ale też nauczenie się zauważania, co dzieje się chwilę przed wybuchem, paniką, zerwaniem kontaktu czy autoagresją. To właśnie tam często pojawia się pierwszy możliwy punkt wpływu.
Podobne pytania
- I've seen here more than a few questions about parents. I would like to get an answer here as well.
Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Czy Twój przypadek jest podobny? Ci specjaliści mogą pomóc:
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.






