Pytania pacjentów (199)

Kryterium jest ból; jeżeli nie boli można jeździć na rowerze. Niebezpieczne mogą być upadki z roweru, zderzenie, potrącenie przez auto. Wtedy na pachwinę działają poteżne siły, które mogą uszkodzić miejsce... Więcej

Opis jest poważny i wart dokładnej analizy, bo objawy są nietypowe dla standardowego przebiegu po fundoplikacji.

Możliwe przyczyny:
1. Zaburzenia elektrolitowe (najczęstsze wyjaśnienie przy uogólnionych... Więcej

Czy to nie jest uwięźnięcie nerwu skórnego brzucha?

Ból brzucha nie zawsze oznacza problem z żołądkiem, jelitami czy nerkami. U części osób dolegliwości wynikają z tzw. ucisku (uwięźnięcia) małych nerwów... Więcej

Nastąpiło to na co lekarz czekał; nitka przecięła mięsień zwieracz. Nitka nie jest to to by "spłycić przetokę". Zwykle jest to dość napięta gumka. Cel działania - powoli w miejscu przetoki przecinać mięsień,... Więcej

Dawka początkowa to 2,5mg 1 x w tygodniu przez 4 tygodnie. Ocenia się efekty, w tym samopoczucie. Potem - w zależności od efektu można podnieść na 5 mg lub zostać przy poprzedniej dawce. Itd, max dawka... Więcej

Otyłość, nadwaga brzuszna (wisceralna) – czyli odkładanie się tłuszczu w jamie brzusznej, wokół narządów – z definicji dotyczy przestrzeni wewnątrzotrzewnowej i zwykle ma charakter symetryczny (brzuch... Więcej

Chętnie pomogę na Święta. Najbardziej prawdopodobne rozpoznania:
1. Naczyniak wątroby to najczęściej występująca łagodna zmiana w wątrobie. Często jest wykrywany przez przypadek podczas USG, kiedy to widać... Więcej

Tak, ale gdy są dolegliwości - choćby jeden atak kolki wątrobowej. W każdym przypadku zabieg gdy pacjent ma cukrzycę.

Biegunka po operacji przepukliny, która zaczyna się w drugiej dobie po zabiegu i trwa już sześć dni, najczęściej ma związek z jelitami, a nie z samą przepukliną czy siatką. Może być spowodowana antybiotykiem podanym około operacji, zmianą flory jelitowej, stresem okołooperacyjnym albo infekcją jelitową, która „nałożyła się” w tym czasie. Czasami przyczyną bywa też konkretny lek (na przykład niektóre syropy, środki na zgagę lub inne preparaty), które mogą rozluźniać stolec. W części przypadków biegunka po antybiotykach jest łagodna i sama się wycisza po kilku dniach.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy trwa długo, jak u Pana, i nie reaguje dobrze na leki typu Loperamid. Główne podejrzenie to zakażenie szpitalne bakterią Clostridioides difficile, czyli drobnoustrojem, który potrafi namnożyć się w jelitach po antybiotykoterapii i prowadzić do poważniejszego zapalenia jelita grubego. Typowe jest to, że biegunka nie ustępuje mimo leków „hamujących” i często towarzyszy jej gorsze samopoczucie.

Inna przyczyna - powikłania po operacji brzucha, takie jak ropień w jamie brzusznej czy nieszczelność jelita, są po zabiegach laparoskopowych przepukliny rzadkie. Zwykle wtedy oprócz biegunki pojawia się gorączka, narastający ból brzucha, wzdęcie, złe samopoczucie, przyspieszone tętno. Jeśli brzuch nie boli, rany goją się dobrze, nie ma gorączki, a kształt brzucha jest prawidłowy, częściej myślimy o problemie „jelitowym” niż typowo chirurgicznym.

W sytuacji, gdy biegunka trwa szósty dzień, a Loperamid nie rozwiązuje sprawy, sensowne jest sprawdzenie, czy nie ma zakażenia C. difficile. Robi się to poprzez badanie stolca w kierunku toksyn tej bakterii albo badania łączone, które wykrywają zarówno obecność bakterii, jak i jej toksyn. Warto też ocenić podstawowe badania krwi – morfologię, parametry zapalne, pracę nerek – żeby upewnić się, że nie dochodzi do odwodnienia ani cięższego stanu zapalnego.

Do czasu wyjaśnienia przyczyny najważniejsze jest, żeby się nie odwodnić: pić często małe ilości płynów, najlepiej z dodatkiem elektrolitów, unikać ciężkich, tłustych potraw i alkoholu. Leki hamujące biegunkę (takie jak Loperamid) nie powinny być stosowane długo, zwłaszcza jeśli podejrzewamy „złą” infekcję jelitową, bo mogą zatrzymywać toksyny w jelicie. Kluczowe jest zatem ustalenie, co dokładnie tę biegunkę wywołuje – szczególnie jeśli w tle były antybiotyki przed lub po operacji.

Sama powiększona prostata raczej nie jest bezpośrednią przyczyną bólu w miejscu po operacji przepukliny. Może jednak mieć na ten ból pośredni wpływ.

Po operacji przepukliny, nawet po kilku latach, może czasem pojawiać się ból w tym samym miejscu. Może to być związane z blizną po operacji, z siatką, która została wtedy założona, albo z nawrotem przepukliny, czyli ponownym osłabieniem ściany brzucha w tym miejscu. Taki ból zwykle nasila się przy wysiłku, kaszlu, dźwiganiu, napinaniu brzucha i potem stopniowo mija.

Powiększona prostata często powoduje, że trzeba mocniej się napinać przy oddawaniu moczu, bo strumień jest słabszy i pęcherz opróżnia się gorzej. Przy takim mocnym „parciu” podnosi się ciśnienie w jamie brzusznej. To właśnie to podwyższone ciśnienie może „obudzić” ból w miejscu po przepuklinie albo nasilić dolegliwości, jeśli jest tam blizna, podrażniony nerw albo niewielki nawrót przepukliny.

Czyli można to ująć tak: prostata nie psuje siatki i nie jest główną przyczyną bólu w bliźnie, ale przez to, że zmusza Pana do częstego, silnego napinania brzucha, może nasilać ten ból. Jednocześnie sam ból w dawnym miejscu przepukliny może oznaczać nawrót przepukliny i na pewno wymaga to przede wszystkim badania lekarskiego oraz kontrolnego badania USG tej okolicy, żeby dokładnie ocenić, co jest przyczyną dolegliwości i czy przepuklina się nie odnowiła.

Na podstawie aktualnej literatury medycznej dotyczącej powikłań po zastosowaniu siatki w operacji przepukliny pępkowej, odrzut siatki bez zakażenia jest zjawiskiem bardzo rzadkim. Większość przypadków... Więcej

Problem jest ciekawy, ale chyba pytanie jest źle sformułowane. Całość sprowadza się do tego, kiedy można rozpocząć żywienie po zeszyciu ściany jelita czy połączeniu (zespoleniu) jelitowym. Kiedyś rozpoczynaliśmy... Więcej

tak, w lewym dole biodrowym można wyczuć zbite masy kałowe, ale naprawdę muszą to być osoby szczupłe i z dość słabymi mięśniami, żeby głęboko można było do wnętrza jamy brzusznej włożyć rękę.

Po usunięciu raka jelita grubego - markery molekularne w stolcu, w tym krew utajona, normalizują się u większości pacjentów, o ile nie ma choroby resztkowej lub nawrotu; utrzymywanie się krwi utajonej... Więcej

Kiedy u dorosłej osoby jest już rozpoznana przepuklina, trzeba jasno powiedzieć: ona sama nie zniknie i się nie „zagoi”. Wyjątek dotyczy niemowląt z przepukliną pępkową – tam zdarza się samoistne zamknięcie. U dorosłych przepuklina pozostaje.

Typowy przebieg jest taki, że przepuklina stopniowo się powiększa. Zwykle przez dłuższy czas daje tylko wybrzuszenie i okresowy dyskomfort, ale przy niekorzystnym splocie okoliczności może dojść do uwięźnięcia jej zawartości. Wtedy pojawia się silny ból, wybrzuszenie robi się twarde, nie daje się odprowadzić - wsunąć do brzucha, mogą wystąpić objawy skrętu jelita, jego uwięźnięcia – jest to wskazanie do pilnego zabiegu operacyjnego.

Jeżeli przepuklina jest miękka, daje się delikatnie „wsunąć” z powrotem do jamy brzusznej, nie ma stałego bólu ani ostrych objawów – nie ma przymusu natychmiastowej operacji To jednak nie znaczy, że można ją zignorować. Przy najbliższej okazji trzeba umówić się do chirurga, żeby ją obejrzał, potwierdził rozpoznanie i omówił ryzyko dalszego czekania.

W gabinecie wspólnie ustala się najlepszy moment zabiegu: uwzględnia się Pani dolegliwości, tempo powiększania się przepukliny, sytuację rodzinną i zawodową, ewentualne plany kolejnej ciąży. Przy objawowej przepuklinie u dorosłego zwykle zaleca się, żeby zabieg został wykonany planowo w ciągu najbliższych miesięcy, a nie odkładany w nieskończoność.

Na podstawie opisu można jednoznacznie stwierdzić, że wymagana jest planowa konsultacja chirurgiczna z dużym prawdopodobieństwem kwalifikacji do leczenia operacyjnego w trybie planowym.
Ma Pani potwierdzoną... Więcej

Miesiąc po operacji przepukliny pachwinowej typowe powikłania związane z gojeniem rany (ropień, rozejście, krwiak wymagający interwencji) są już mało prawdopodobne. W tym okresie – jeśli rana skórna jest wygojona, nie ma zaczerwienienia, ocieplenia ani obrzęku – utrzymujący się ból częściej wiąże się z gojeniem głębszych tkanek albo podrażnieniem jednego z nerwów czuciowych przebiegających w operowanej okolicy.

Za granicę przyjmuje się zwykle trzy miesiące od zabiegu. Jeżeli do tego czasu ból stopniowo słabnie, okresowe ciągnięcie czy kłucie można traktować jako element procesu gojenia. Jeżeli natomiast po trzech miesiącach ból nadal utrzymuje się z podobnym lub większym nasileniem, mówi się o bólu przewlekłym pooperacyjnym, który rzeczywiście może wymagać dalszej diagnostyki i leczenia (np. modyfikacji leków, blokad nerwowych, fizjoterapii, rzadziej reoperacji).

Przewlekłe dolegliwości bólowe po operacji przepukliny pachwinowej z użyciem siatki nie są rzadkością. W zależności od badania od kilkunastu do kilkudziesięciu procent pacjentów zgłasza jakiś rodzaj bólu lub dyskomfortu w dłuższym okresie po zabiegu, a silniejsze, istotnie utrudniające codzienną aktywność dolegliwości dotyczą co najmniej około co dziesiątej osoby. Ból może mieć charakter sporadycznego, ledwie odczuwalnego kłucia, ale może też w skrajnych przypadkach uniemożliwiać normalne funkcjonowanie. Dlatego przy utrzymujących się dolegliwościach warto pozostać w kontakcie z operującym chirurgiem i omówić ewentualne dalsze kroki. przepuklinabezsiatki . pl

Przepuklina pachwinowa nie cofa się samoistnie i z czasem powiększa się. Opisywana sytuacja – przepuklina trwająca około 15 lat, z wybrzuszeniem wielkości pięści – nie jest czymś wyjątkowym. Wielkość przepukliny nie jest przeciwskazaniem do jej operacji. Czas trwania przepukliny sam w sobie nie stanowi przeciwwskazania do leczenia, natomiast powoduje, że ryzyko powikłań związanych z dalszym zwlekaniem stopniowo rośnie.

Z biegiem lat przepuklina zazwyczaj powiększa się, a jej zawartość (najczęściej fragment jelita lub sieć większa) coraz łatwiej przemieszcza się poza jamę brzuszną. Pojawia się wtedy większy dyskomfort, ból przy wysiłku, a czasem trudności z odprowadzeniem wybrzuszenia. Im przepuklina większa i starsza, tym większe ryzyko tzw. uwięźnięcia, czyli sytuacji, w której zawartość przepukliny zaklinuje się w wąskim fragmencie kanału przepuklinowego i przestaje być odprowadzalna. Może to doprowadzić do niedrożności jelit i wymaga pilnej operacji w trybie nagłym. Paradoksalnie więc z punktu widzenia bezpieczeństwa lepiej jest planowo naprawić „starą” przepuklinę w spokojnych warunkach niż czekać na nagłe powikłanie.

Jedynym sposobem leczenia przepukliny pachwinowej u dorosłych jest operacja. Polega ona na odprowadzeniu zawartości przepukliny do jamy brzusznej oraz wzmocnieniu osłabionej ściany za pomocą własnych tkanek i/lub specjalnej siatki syntetycznej. Współcześnie wykonuje się przede wszystkim tzw. metody beznapięciowe z użyciem siatki, co zmniejsza dolegliwości pooperacyjne i ryzyko nawrotu. Zabieg można przeprowadzić klasycznie, przez niewielkie cięcie w pachwinie, albo małoinwazyjnie, metodą laparoskopową przez kilka małych nacięć. Wybór techniki zależy od budowy przepukliny, Pana ogólnego stanu zdrowia oraz doświadczenia danego ośrodka.

Obawa przed „otwieraniem” brzucha jest zrozumiała, ale warto wiedzieć, że typowa operacja przepukliny pachwinowej nie wymaga rozległej laparotomii. Najczęściej ogranicza się do krótkiego cięcia w okolicy pachwiny, a w technice laparoskopowej do kilku nacięć długości około 1 cm. U wielu pacjentów możliwe jest zastosowanie znieczulenia przewodowego (od pasa w dół) zamiast pełnego znieczulenia ogólnego, co bywa korzystne zwłaszcza u osób z chorobami współistniejącymi. Po zabiegu pacjent zwykle wstaje w dniu operacji lub następnego dnia, a powrót do codziennych, lekkich aktywności zajmuje najczęściej od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od metody i indywidualnej reakcji organizmu.

W wieku około 60 lat decyzja o operacji zależy przede wszystkim od ogólnego stanu zdrowia, chorób towarzyszących (np. serca, płuc, cukrzycy) oraz przyjmowanych leków, a nie od samego faktu, że przepuklina istnieje od wielu lat. Jedynie wyjątkowo osób w tym wieku, przy odpowiednim przygotowaniu do zabiegu, operacja przepukliny pachwinowej jest niemożliwa i niebezpieczna.
Leczenie zachowawcze, takie jak noszenie pasa przepuklinowego, zarezerwowane jest zwykle dla chorych w bardzo ciężkim stanie, u których ryzyko operacji jest wyjątkowo wysokie – nie zatrzymuje ono jednak powiększania się przepukliny ani nie eliminuje ryzyka uwięźnięcia.

Zapraszam do konsultacji na WhatsApp; omówię wszystkie aspekty leczenia. Nawet gdybym Pana nie operował - będzie Pan wiedział jak najlepiej postąpić. przepuklinabezsiatki . pl

Przepuklina pachwinowa sama nie zniknie i z czasem ma tendencję do powiększania się, dlatego docelowo wymaga leczenia operacyjnego w trybie planowym. Jedyną sytuacją naprawdę pilną jest tzw. uwięźnięcie przepukliny – nagły, silny ból, stwardnienie i brak możliwości odprowadzenia guzka, nudności, wymioty, zatrzymanie gazów i stolca. Wtedy trzeba natychmiast zgłosić się na ostry dyżur chirurgiczny.

Jeżeli Pana (Pani?) przepuklina jest obecnie odprowadzalna czyli można ją przesunąć z powrotem do wnętrza brzucha, dolegliwości są umiarkowane, a badanie w lutym nie wykazało cech powikłań, nie ma potrzeby operowania „na już” w ciągu kilku dni. Zwykle zaleca się zaplanowanie zabiegu w ciągu najbliższych miesięcy, zanim przepuklina wyraźnie się powiększy lub zacznie istotnie ograniczać normalne funkcjonowanie. Odroczenie o kilka miesięcy (np. do jesieni) może być akceptowalne, pod warunkiem że w tym czasie objawy nie narastają, a Pan (Pani) wie, jakie są objawy alarmowe wymagające pilnej kontroli.

Niewyleczone zęby są osobnym, ale ważnym tematem. Aktywne stany zapalne w jamie ustnej (ropnie, „rozchwiane” zęby z przewlekłym wysiękiem) zwiększają ryzyko powikłań przy znieczuleniu ogólnym. Rozsądne jest najpierw doprowadzenie uzębienia do możliwie dobrego stanu – tak, aby anestezjolog mógł bezpiecznie Pana (Panią) znieczulić – a dopiero potem planowo operować przepuklinę. W praktyce oznacza to: dokończyć kluczowe leczenie stomatologiczne, następnie zgłosić się do chirurga i anestezjologa na kwalifikację i ustalić najbliższy możliwy termin operacji.

Jeżeli zauważy Pan (Pani), że guz w pachwinie nagle się powiększył, stał się twardy i bolesny, nie daje się odprowadzić, pojawiły się nudności, wymioty lub zatrzymanie gazów/stolca – proszę nie czekać na umówioną wizytę, tylko zgłosić się od razu na SOR, bo może to być uwięźnięcie wymagające pilnej operacji. W każdej innej sytuacji proszę kontynuować leczenie zębów i równolegle umawiać planową operację przepukliny w terminie, który będzie bezpieczny i organizacyjnie dogodny.

Osobne znaczenie, często pomijane to bakterie w jamie ustnej. Jeżeli są liczne chore zęby, ropnie, zaawansowana paradontoza, ilość bakterii chorobotwórczych rośnie i łatwiej przedostają się one do krwiobiegu. Z kolei siatka przepuklinowa jest ciałem obcym – jeśli bakterie się do niej „przykleją”, mogą wywołać przewlekłe zakażenie, które czasem wymaga ponownej operacji i usunięcia siatki. Dlatego przed planową operacją z użyciem siatki warto doprowadzić jamę ustną do możliwie dobrego stanu (wyleczyć ropnie, najgorsze zęby, zadbać o higienę), aby zmniejszyć ryzyko późniejszych infekcji związanych z implantem.

Kiedyś, w starych czasach, gdy pobyty w szpitalu nie liczono na godziny i dni (jak teraz) ale na tygodnie - normalną rzeczą był szpitalny gabinet stomatologiczny. Wysłano tam leżących chorych dla wyleczenia zębów. Teraz jest to nie do pomyślenia :-)

Miała Pani operowaną bardzo małą przepuklinę w linii pośrodkowej brzucha. W takich sytuacjach są dwie możliwości: zszycie własnych tkanek albo wzmocnienie ich dodatkową siatką z tworzywa.
Duże badania pokazują, że siatka ogólnie zmniejsza ryzyko nawrotu przepukliny, ale dotyczy to głównie nieco większych ubytków. Przy bardzo małych otworach, takich jak u Pani, część chirurgów – zgodnie z obecnymi zaleceniami – dopuszcza operację bez siatki, szczególnie u szczupłych osób z dobrą jakością tkanek.
Oznacza to, że sama decyzja o operacji bez siatki nie musi być błędem. To raczej inny wybór: z jednej strony nieco wyższe ryzyko nawrotu niż przy siatce, z drugiej – brak ciała obcego i brak typowych powikłań związanych z implantem.
Jeśli zaszywamy kresę białą (czyli pas tkanki łącznej w linii środkowej brzucha), jej wytrzymałość rośnie stopniowo przez kilka miesięcy i nigdy w pełni nie dorównuje zdrowej, nienaruszonej tkance. W praktyce przyjmuje się, że funkcjonalnie „bezpieczny” poziom wytrzymałości osiąga się mniej więcej po 3–6 miesiącach, ale proces przebudowy blizny trwa dłużej i pozostawia obszar zawsze trochę słabszy niż pierwotna nienaruszona powięź.
Jeśli chodzi o powrót do treningu siłowego, to obecne zalecenia mówią, że przy prawidłowo zagojonej ranie większość osób może wrócić do aktywności, także intensywnej. Najważniejsze jest, żeby w pierwszych tygodniach nie przeciążać brzucha, dać czas na zrośnięcie tkanek, a potem stopniowo zwiększać obciążenia. Jeżeli przy danym ćwiczeniu nie pojawia się ból ani „wypychanie się” okolicy blizny, zwykle można je kontynuować, powoli wracając do wcześniejszego poziomu.
Czy to znaczy, że po 3–6 miesiącach blizna jest identyczna jak zdrowa kreska biała? Raczej nie: z badań histologicznych i biomechanicznych wiemy, że blizna zawsze jest trochę słabsza i mniej elastyczna niż tkanka pierwotna – dlatego sama obecność blizny jest czynnikiem ryzyka przepukliny pooperacyjnej. Z punktu widzenia praktyki klinicznej mówimy raczej o „wystarczającej” niż „idealnej” wytrzymałości.
Czy ryzyko nawrotu jest zerowe? Niestety nigdy – nawet z siatką. Przy tak małej przepuklinie, szczupłej sylwetce i dobrze przeprowadzonej operacji szansa na trwałe wyleczenie jest jednak duża. Jeśli w przyszłości zauważy Pani nowe uwypuklenie w miejscu blizny, które powiększa się przy napinaniu brzucha, wtedy trzeba będzie sytuację ponownie ocenić, ale sam fakt braku siatki nie oznacza, że musi Pani rezygnować z treningu siłowego na zawsze.