Pytania pacjentów (104)

Question 1

Witam mam zapytanie mam niską samoocenę gdy spotkam kogoś kto jest ładniejszy czy ma lepsze życie dołuje się i automatycznie gasnę przy takiej osobie w towarzystwie. Czuję się nie ładna ciągle myślę że wszyscy zwracają uwagi na moje piegi które są na całej twarzy tak bardzo chciałabym żeby ich nie było…

Question 2

Jestem przegrywem i nie mogę się z tym pogodzić zaczęło się z 4 lata temu gdy poddałem prawo jazdy nic nie osiągnąłem nie mam planu na życie pasji niczego jesyem bezużyteczny widzę ciągle ludzi co chodzą na studia coś robią w życiu a ja nic nie mam planu pracuje i nic nie osiągnąłem

Question 3

Mam problem z zagadaniem do kobiet . Boję się, że może wyjść źle i zostanę odrzucony albo nie będzie mną zainteresowana
Jestem po rozwodzie

Question 4

Dzień dobry mam taki problem z którym nie umiem sobie poradzić. Otóż jestem 20 letnim zadbanym chłopakiem. Regularnie chodzę na siłownie, trenuje bez przerwy od 7 lat, dbam o wyglad schludnie sie ubieram, dobrze pachnę i dbam o wyglad swojej twarzy i włosów. Ale problem tkwi w tym ze nie umiem sobie…

Question 5

Co zrobic zeby nie płakać na pozegnanie z partnerem ?

Question 6

Mam problem z wmawianiem sobie bólu. Wmawiam sobie że jeśli nie zrobię jakiejs rzeczy to ból lub gniecenie nie mija. Bardzo uprzykrza mi to życie. Zwykle ból nie przechodzi póki nie zrobię tego.

Question 7

Dzień dobry. Od czasów szkoły bardzo stresuję się kontaktem z ludźmi, a nawet sytuacjami z życia codziennego. Czuję również ciągle napięcie, porównuję się do innych, strach przed wypowiadaniem się, analizuje siebie i trudno mi być swobodnie. Czuje się już tym zmęczona. Czy to jest coś, z czym powinnam zgłosić się do psychologa?

Question 8

Witam gdzie najlepiej udać się do lekarza jeśli kobieta czuję się wyczerpana rodzicielstwem gdyż ma dwoje malych dzieci roczne i trzy miesieczne z partnerem który albo często nocuje u matki bo dzieci płaczą a w domu nie pomaga nawet jak maluch płacze to mówi że on jest zmęczony i że on musi do pracy wstać i matka ma uspokoić oba maluchy.Ponadto że wczesniejszego związku ma troje dzieci w wieku 11,7,4 lata i często 11 latka oraz 7 latka pomagają matce zamiast ojca a ojciec ponadto uważa że dzieci że wczesniejszego związku mają być wdzięczne że on zakupy robi a nie matka mimo że matka daje pieniądze na te zakupy aby zrobił i zada aby starsze dzieci były cicho w pokoju bo on nie może odpocząć umysłowo a tez wie że matka po kontroli poporodowej ma odpoczywać bo kręgosłup partia ledzwiowa jest przeciążona czego są skutki mocnych boli dołu pleców oraz podbrzusza to partner oznajmił że musi ona poszukać pas na plecy bo tak się nie da aby on pomagał w domu przy dzieciach czy pracach domowych bo on pracuje i wtedy twierdzi że partnerka chce aby on poszedł do pracy gdzie się liście zamiata a jej chodziło tylko aby pomagał w domu i przy dzieciach to zawsze obrażony i nerwowy się robi przez co partnerka nie chce już się nic na ten temat odzywać bo znów będzie krzyczał i zniknie z domu na jakiś czas

Question 9

To jest przetłumaczone na polski, więc przepraszam za ewentualne błędy.
Moja żona ma zdiagnozowane zaburzenia lękowe, ale bardzo trudno jest jej zebrać się na to, żeby skorzystać z profesjonalnej pomocy. Chciałaby pójść, ale po prostu nie czuje się na to wystarczająco silna.

Chcę jej pomóc nabrać pewności siebie, żeby zrobiła ten krok, ale jednocześnie nie chcę na nią za bardzo naciskać. Jakie informacje mogłyby jej pomóc się zdecydować i co mogę zrobić, żeby poczuła się na tyle pewnie, żeby pójść?

Question 10

Dzień dobry,
piszę, ponieważ od dłuższego czasu mam problem, który mocno wpływa na moje samopoczucie i sposób myślenia o sobie. Mam 20 lat, regularnie trenuję na siłowni, dbam o swój wygląd, sylwetkę i ogólnie o siebie. Można powiedzieć, że fizycznie wyglądam dobrze i wkładam w to dużo pracy oraz dyscypliny.
Mimo tego mam duży problem w relacjach z kobietami. Szczególnie chodzi mi o dziewczyny, które również trenują i są zadbane — mam wrażenie, że mają one bardzo wysokie wymagania i że nie jestem w stanie im sprostać, mimo że sam o siebie dbam.
Największy problem mam z poczuciem, że bez pieniędzy i stabilnej sytuacji finansowej nie mam żadnych szans. nie mam prawa jazdy ani samochodu. Przez to czuję się gorszy i zakładam z góry, że żadna atrakcyjna dziewczyna nie będzie mną zainteresowana. Totalnie tego po mnie nie widać bo na zewnątrz chodzę zawsze wyprostowany, głównie ciasne ubrania które podkreślają moją sylwetkę i patrzę zawsze przed siebie i sprawiam wrażenie faceta który totalnie nie ma takiego problemu.
To przekonanie zaczyna bardzo wpływać na moją psychikę — mam wrażenie, że nawet nie ma sensu próbować, bo i tak zostanę odrzucony. Dodatkowo jestem po rozstaniu, które nadal gdzieś siedzi mi w głowie, szczególnie wieczorami, kiedy mam więcej czasu na myślenie.
Czuję dużą frustrację, napięcie i samotność. Z jednej strony dbam o siebie i staram się coś zmienić, a z drugiej mam wrażenie, że to i tak nic nie daje, bo „bez pieniędzy nie mam wartości” w oczach kobiet.

Question 11

Dzień Dobry. Chciałbym zapytać się odnośnie dolegliwości psychicznych z którymi się zmagam. Już od dzieciństwa miałem problem z natrętnymi myślami, chociaż wtedy nie zdawałem sobie sprawy z problemu. Czasem odczuwałem przymus by dotknąć każdej rzeczy napotkanej po drodze , np. poręczy, innym razem, by robić coś po kilka razy albo miałem myśli, których nie chciałem, a one i tak się pojawiały. Czasem też, kiedy chciałem coś zrobić - np. obejrzeć sobie jakąś książkę, czułem blokadę i lęk, a kiedy to robiłem to potem pojawiały się natarczywe myśli, które powodowały że rezygnowałem z pierwotnego zamiaru. Jednak ɓyły to tylko okresy i raz pojawiały się a raz znikały. Sytuacja pogorszyła się, kiedy chodziłem do gimnazjum. Wtedy przygotowywałem się do testu i miałem problemy ze zdrowiem. Pewnego dnia te myśli wróciły i czułem przymus powtarzania sobie w myślach przykładowych zdań, jednak kiedy starałem się tego nie robić, te myśli stawały się jeszcze silniejsze i uniemożliwiały mi zaśnięcie. Przez kilka dni spałem bardzo mało i ten stan pogłębiał się. Myśli byly coraz bardziej natarczywe i przeszły do nowego typu, tym razem pojawiały się takie w których nie chodziło o robienie jakiejś rzeczy, ale
takie których nie mogłem się pozbyć - np.
jeśli zrobiłem jakąś rzecz, którą chciałem , np. wcześniejsze przeczytanie książki to pojawiała się myśl, która towarzyszyła mi cały dzień. Nie mogłem spać, byłem coraz bardziej rozbity. Później zacząłem chodzić do psychologa i sytuacja poprawiła się. Jednak z czasem uległa pogorszeniu. Obecnie nie jestem w stanie zrobić najmniejszej, najbardziej prozaicznej rzeczy, która nie wiązałaby się z natarczywymi myślami. Nie mogę przeczytać książki, którą bym chciał, nie mogę obejrzeć filmu, kupić sobie jakiejś książki, bo każda taka decyzja wiąże się z myślami, które mnie potem męczą. Nie wiem, co musze zrobić, żeby sobie z tym poradzić.

Question 12

Potrzebuję pomocy psychologa już od dłuższego czasu. Bardzo jednak boję się pierwszego spotkania, bycia ocenianą, niezrozumianą, potraktowaną niepoważnie. Kilka razy już próbowałam się umówić na wizytę ale parę dni przed nią czułam tak ogromny stres, strach i napięcię, że jedyną opcją było odwołanie tej wizyty. Boję się do tego stopnia, że zaczynam cała drżeć, moje serce bije jak oszalałe i nie mam problem z normalnym oddychaniem. Nie wiem co robić...

Question 13

Dzień dobry. Jestem w związku ponad 25 lat. Przez te wszystkie lata nasz związek był raczej udany. Mój mąż od zawsze był duszą towarzystwa a w pracy zawsze pracowal z wieloma kobietami. Wiele lat temu odczytałam na komputerze krótką korespondencję męża z koleżanką z pracy. Generalnie nic tam nie było ale sam fakt że pisał za moimi plecami z koleżankami bardzo mnie zabolał. Myślałam nawet żeby odejść. Zapewniał że tylko koleżanki z którymi pracuje i to tylko było pisanie o głupotach. Oczywiście zawsze wiadomości były kasowane i nie wiedziałam o czym pisze. Ale obiecał że z tym skończy i widać było że mu zależało więc po długim czasie przestałam do tego wracać chociaż siedzi to we mnie do dziś. W tej chwili mąż zajmuje wyższe stanowisko i pracuje prawie wyłącznie z kobietami. Jest mi to bardzo ciężko zaakceptować. Czasem mają wspólne szkolenia, wyjścia integracyjne więc wiadomo cały czas przebywa z kobietami. Ciężko mi się z tym poradzić. Przez to że ciągle o tym myślę że może z kimś flirtować za moimi plecami , nakręcam się cały czas, mam problemy ze spaniem, ze skupieniem w pracy i w ogóle nic mnie nie cieszy. Zaczęłam nawet bardziej sprawdzać męża chociaż wiem że to nie jest normalne. Nie wiem co robić . Jestem na lekach, byłam u psychologa ale ciężko mi wytłumaczyć pewne rzeczy. Z mężem rozmawiałam ale najpierw mi tłumaczył że taka jego praca i musi czasem wychodzić na takie spotkania (średnio raz czasem 2 razy w mcu). Ale ostatnio już tylko się kłócimy jak ma gdzieś wyjść. Twierdzi że nie mam zaufania do niego, że go kontroluje i że jestem chorobliwie zazdrosna a ja coraz bardziej zamykam się w sobie. Może w pewnym sensie ma trochę racji ale ja po prostu nie lubię jak chodzi na imprezy w damskim towarzystwie a ja zostaję sama. Ja też nie chodzę sama z innymi facetami na imprezy. Może by zrozumiał jakby był w podobnej sytuacji. I szczerze mówiąc nie wiem co robić bo jakoś inaczej sobie nasze życie wyobrażałam, czasem mu mówię że chyba nie damy rady razem bo mi po prostu to nie pasuje. I mam dość wyobrażeń jak siedzi gdzieś na imprezie uśmiechnięty i zabawia inne kobiety żarcikami. Dlatego nie wiem czy to ze mną jest coś nie tak czy aż tyle wymagam. Nie umiem skupić się na czasie jak jesteśmy razem w domu i wtedy mąż naprawdę jest dla mnie bardzo dobry i pomocny. Po prostu cały czas gdzieś z tyłu głowy mam że ma wiele koleżanek i obawy że może z którąś może go coś łączyć. Nie radzę sobie z tym i ciągle o tym myślę.

Question 14

Pytanie dotyczące depresja

Mój mąż zaczął się wycofywać z życia. Stroni od ludzi ode mnie również. Przestał mnie dotykać całe dnie potrafi leżeć i patrzeć w okno. Przed znajomymi udaje że jest ok. Przestały go obchodzić jego ulubione zainteresowania. Powtarza, że czuje w środku pustkę socjalnego świata. Życie nie ma dla niego sensu. To nie jest ten sam człowiek. Stracił iskrę życia. On zawsze duszą towarzystwa nagle przygasł. Wciąż próbuje mnie do siebie zniechęcić. Nie chce pomocy specjalisty. Co mogę w tej sytuacji zrobić. Narazie po prostu jestem obok, do niczego nie zmuszam i nie naciskam.

Question 15

Do jakiego lekarza udać się pod kątem diagnozy neuroróżnorodności dla dorosłych

Question 16

dzień dobry. czy jeśli mam najlepszą przyjaciółkę i ona często a nawet bardzo często się o mnie martwii tęskni i np jeśli powiem coś że np muszę gdzieś jechać bo coś się wydarzyło to ona reaguje tak że się martwi o mnie i jest załamana czy to znaczy się że ona po prostu się o mnie troszczy? nigdy w życiu nie doświadczyłam takiej relacji mam wrażenie że dosłownie odczuwamy to samo zawsze i wszędzie

Question 17

Mam 16 lat. Kilka lat temu doświadczyłam silnego bullyingu, przez co straciłam przyjaciół i przez pewien czas byłam samotna. To bardzo wpłynęło na mnie i moje zdrowie.

Później zbudowałam bardzo bliską więź z jedną koleżanką, ale po około dwóch latach ta relacja się zakończyła. Od około 8 miesięcy znów jestem samotna. W szkole mam tylko powierzchowne kontakty, głównie z osobami, z którymi wcześniej miałam trudne doświadczenia, z powodu bullyingu.

Mieszkam w małym mieście, gdzie wszyscy się znają, dlatego trudno mi nawiązać nowe znajomości.

Zastanawiam się, czy przyjaźń może być na zawsze i czy z czasem życie oddala nawet bliskie koleżanki? Myślę też o tym, że później pojawiają się inne rzeczy – jak rodzina i obowiązki – i ludzie stają się sobie mniej bliscy niż kiedyś. Może nowe znajomości pojawią się, gdy wyjadę na studia.

Question 18

Dzień dobry, od kilku miesięcy pojawił się nietypowy problem - czuję stres przed pójściem spać oraz w nocy. Boję się, że hałas od sąsiadów mnie obudzi, przez co sama budzę się często w nocy w dużym stresie i potrzebuję sporo czasu aby się uspokoić i znowu zasnąć. Nadsłuchuję każdego kroku, szumu, trzasku. Obecnie mieszkam w kawalerce zupełnie bez izolacji dźwięku, problem pojawił się po tym, gdy przez pewien czas mieszkali obok głośni sąsiedzi. Czy jest to problem, z którym łatwo mogę sobie poradzić sama, czy warto abym poszła na konsultacje do specjalisty?

Question 19

Dzień dobry,. Mam 34 lata i jestem z żoną małżeństwem 9 lat piszę, ponieważ mam problem w relacji z żoną, który coraz bardziej mnie obciąża i nie wiem, jak sobie z nim poradzić.
Z mojej strony czuję dużą potrzebę bliskości – zarówno emocjonalnej, jak i fizycznej. Często mam ochotę na kontakt, rozmowę czy zbliżenie. Natomiast żona ma dużo mniejszą potrzebę w tym zakresie. Do zbliżeń dochodzi rzadko (około 2–3 razy w miesiącu) i praktycznie nigdy nie wychodzi to z jej inicjatywy.
Ona mówi, że ją podniecam i że wszystko jest w porządku, ale jednocześnie często mówi, że „nie chce jej się” albo jest zmęczona. Zdarza się też, że bywa bardzo ciepła, potrafi się śmiać, rozmawiać, sama zadzwonić – a innym razem jest wycofana, chłodna i nie ma ochoty na kontakt. To jest dla mnie bardzo trudne, bo nie rozumiem, z czego to wynika.
Staram się dbać o relację – organizuję wspólny czas, romantyczne wieczory, inicjuję rozmowy – ale mam wrażenie, że dla niej nie jest to tak ważne jak dla mnie. Coraz częściej czuję frustrację, odrzucenie i bezsilność.
Chciałbym zrozumieć, czy problem leży po mojej stronie, po jej stronie, czy w naszej komunikacji, i co mogę zrobić, żeby poprawić naszą relację, zamiast ją pogarszać.
Zależy mi na tym związku, dlatego szukam pomocy i wskazówek, jak do tego podejść. Z miesiąca na miesiąc czuje się coraz gorzej. Prosze o pomoc

Question 20

Potrzebuje porady i wsparcia w kwestii mojego zachowania…
Po pierwsze, nie wiem co odpowiedzieć jak jakiś starszy znajomy z pracy się mnie pyta co tam? Wiem, że to z grzeczności ale i tak mam pustkę w głowie co na to odpowiedzieć, nie umiem w small talk,
z aktualnym szefostwem mam ogromny stres jeśli chodzi o rozmowę ,
ludzie widzą że się stresuje i jestem nieśmiała co też mi bardzo przeszkadza bo chciałabym się kreować na osobę pewną siebie i odważna i znająca swoją wartość a nie podważać wszystko co robię.
Przejmuje się opinią innych za bardzo
chce dobrze wypaść ale i tak czuję że nie wypadam dobrze.
Chciałabym czuć większy luz w rozmowie z innymi ludźmi, przestać się obwiniać o wszystko i chciałabym żeby ludzie dobrze o mnie myśleli. Stwarzam aurę niedostępnej lub zestresowanej osoby z którą ciężko się rozmawia. Chodzi tu głównie o pracę, studia. Ja bardzo chce wypaść dobrze a czasami mam schize że każdy mnie obgaduje i myśli o mnie w negatywny sposób. o co chodzi? czy to jest jakieś zaburzenie? jak sobie z tym radzić co mi pomoże? Dodam też że jestem bardzo wrażliwa i trochę wręcz przewrażliwiona na swoim punkcie i bardzo często się porównuję do innych ludzi.
Marzę o byciu konkretną, stanowczą osobą, która wie czego chce od życia i przez to zyskuje szacunek innych.
Za dużo myślę o innych a nie o sobie….

Pytania pacjentów (104)

Autor

mgr Kinga Chojnacka-Tomkowiak

Popularne pytania

Katar i ból głowy od miesiąca - co robić?

Takie objawy mogą świadczyć o zapaleniu zatok. Na początek wskazana wizyta u lekarza…