Jestem przegrywem i nie mogę się z tym pogodzić zaczęło się z 4 lata temu gdy poddałem prawo jazdy n

Jestem przegrywem i nie mogę się z tym pogodzić zaczęło się z 4 lata temu gdy poddałem prawo jazdy nic nie osiągnąłem nie mam planu na życie pasji niczego jesyem bezużyteczny widzę ciągle ludzi co chodzą na studia coś robią w życiu a ja nic nie mam planu pracuje i nic nie osiągnąłem

10 odpowiedzi


Czytając Pana słowa można wyczuć dużo rozczarowania i surowości wobec samego siebie. Kiedy człowiek przez dłuższy czas porównuje się z innymi i widzi u nich studia, pasje, plany, łatwo wtedy zaczyna wierzyć, że sam jest „gorszy”. Ale to bardzo surowy i niesprawiedliwy wyrok wobec siebie. Takie porównania, prawie zawsze ranią, bo widzi się tylko cudze sukcesy, a nie widzi się tak naprawdę ich zwątpień, lęków i porażek. Jedno niepowodzenie czy nawet kilka trudniejszych lat nie mówi prawdy o wartości człowieka. Prawo jazdy sprzed czterech lat nie definiuje Pana życia. To było jedno wydarzenie, jeden moment. Pana życie nie jest przegrane, jest Pan po prostu w miejscu, w którym wciąż szuka swojej drogi. Bardzo wielu ludzi przechodzi przez taki moment w życiu. To, że Pan pracuje i codziennie funkcjonuje, już pokazuje siłę i odpowiedzialność. Czasem nie potrzeba wielkiego planu na całe życie. Wystarczy jeden mały krok, jedna decyzja, jedna próba czegoś nowego i dopiero powoli zaczyna się pojawiać kierunek. Proszę spojrzeć na siebie z większą życzliwością. Nie jak na „przegrywa”, tylko jak na człowieka, który jest w trakcie drogi. Jeśli będzie Pan chciał, zapraszam na konsultację online, gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pana sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania. Serdecznie pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, Porównywanie się z innymi i skupianie na tym, czego, w swoim odczuciu, jeszcze się nie osiągnęło, może bardzo obniżać poczucie własnej wartości. Warto też zauważyć, że to, co Pan o sobie napisał, to bardzo silne przekonania, ale nadal opinie, które niekoniecznie są obiektywną prawdą. Ludzie mają różne tempo rozwoju, różne definicje sukcesu i różne momenty w życiu, w których odnajdują swój kierunek, a my, jako zewnętrzni obserwatorzy zawsze znamy tylko wycinek ich życia, zazwyczaj ten najbardziej reprezentatywny. Jeśli przekonania, które Pan opisał są źródłem cierpienia, a wyobrażam sobie, że tak jest, pomocna może być rozmowa z psychologiem. Wspólnie można przyjrzeć się temu, skąd biorą się tak surowe oceny siebie oraz stopniowo poszukać obszarów, w których można zacząć budować poczucie sprawczości i realnie działać. Pozdrawiam,


Dzień dobry. Z Pana wypowiedzi widać dużo krytyki wobec samego siebie i poczucie, że jest Pan „gorszy” od innych. Często takie myślenie pojawia się wtedy, gdy zaczynamy porównywać swoje życie z życiem innych osób i skupiamy się głównie na tym, czego – naszym zdaniem – nam brakuje. Warto jednak pamiętać, że praca, brak studiów czy trudności z odnalezieniem pasji nie czynią człowieka „bezużytecznym”. Każdy rozwija się w innym tempie i wiele osób dopiero po pewnym czasie odkrywa, w jakim kierunku chce iść. Sam fakt, że pracuje Pan i zastanawia się nad swoim życiem, pokazuje, że ma Pan w sobie gotowość do zmiany. Jeśli poczucie bezsensu i bardzo surowe ocenianie siebie utrzymują się dłużej, pomocna może być rozmowa z psychologiem. W terapii można przyjrzeć się temu, skąd bierze się tak niskie poczucie własnej wartości i stopniowo zacząć budować bardziej realne spojrzenie na siebie oraz swoje możliwości.


Nie jesteś „przegrywem”. To, że czujesz się zagubiony, zdarza się wielu ludziom. Cztery lata to nie jest za późno, żeby coś zmienić. To, że pracujesz i próbujesz funkcjonować, już jest czymś. Nie porównuj się ciągle do innych – każdy ma inne tempo życia. Plan i pasja często pojawiają się dopiero wtedy, gdy zaczynasz próbować różnych rzeczy. Spróbuj zacząć od małych kroków: nauczyć się czegoś nowego, ruszać się, spróbować nowej aktywności albo porozmawiać z kimś zaufanym czy psychologiem.


Dzień dobry. Przeczytałam, że nazywa Pan siebie „przegrywem", „bezużytecznym" i kimś, kto niczego nie osiągnął. Chciałabym zacząć od najważniejszego: to są bardzo bolesne oceny, które Pan sobie wystawia — nie obiektywny opis tego, kim Pan jest. Niezdane prawo jazdy nie jest miarą wartości człowieka. Brak studiów, sprecyzowanego planu czy pasji również nie oznacza, że jest Pan gorszy od innych. Pisze Pan, że pracuje. To znaczy, że codziennie podejmuje Pan wysiłek i funkcjonuje, mimo że wewnętrznie czuje się bardzo źle. To nie jest „nic". Mam wrażenie, że od kilku lat patrzy Pan na siebie niemal wyłącznie przez pryzmat tego, czego nie ma. Widzi Pan ludzi, którzy studiują i realizują swoje plany, ale nie zna Pan ich lęków, porażek ani całej drogi. Porównuje Pan ich zewnętrzne osiągnięcia ze swoim najbardziej bolesnym obrazem siebie. W takim porównaniu trudno kiedykolwiek wypaść dobrze. I jedno ważne rozróżnienie: brak planu to nie jest cecha człowieka. To stan — często wtórny. Kiedy ktoś latami słyszy od samego siebie, że jest przegrany, przestaje próbować, bo „wynik już wiadomo". I wtedy brak działań zdaje się potwierdzać wyrok. Ale to działa odwrotnie: to wyrok zabrał Panu energię do działania, nie brak działania stworzył wyrok. Nie musi Pan dzisiaj znać planu na całe życie. Kiedy człowiek czuje się zagubiony i bezwartościowy, pytanie „co mam zrobić ze swoim życiem?" może być tak ogromne, że jeszcze bardziej odbiera siłę. Lepiej zacząć od znacznie mniejszego pytania: „Jaki jeden krok mogę wykonać w ciągu najbliższych dwóch tygodni, żeby moje życie było odrobinę bardziej moje?" Może to być zapisanie się ponownie na jazdy, sprawdzenie jednego kursu zawodowego, wypróbowanie jednej aktywności, rozmowa z doradcą zawodowym albo umówienie konsultacji z psychologiem. Nie po to, aby natychmiast „naprawić życie", lecz aby odzyskać poczucie, że może Pan wykonać kolejny krok. Najbardziej niepokoi mnie nie brak konkretnego planu, lecz sposób, w jaki Pan o sobie mówi. Tak silne poczucie bezwartościowości i beznadziei może oznaczać, że problem nie polega wyłącznie na braku celu, ale również na obniżonym nastroju i bardzo surowym obrazie siebie. Dlatego zachęcałabym Pana do konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą. Wspólnie można przyjrzeć się temu, co wydarzyło się cztery lata temu, dlaczego niezdane prawo jazdy stało się dla Pana dowodem porażki oraz jak odbudować poczucie własnej wartości i kierunek działania. Nie musi Pan najpierw znaleźć pasji ani stać się „kimś", żeby zasługiwać na pomoc. Proszę również potraktować poważnie swoje bezpieczeństwo. Jeżeli pojawią się myśli, że nie chce Pan żyć, chce sobie coś zrobić albo nie widzi Pan możliwości przetrwania najbliższego czasu, proszę nie zostawać z tym samemu i skorzystać z pilnej pomocy. Nie jest Pan przegranym człowiekiem. Jest Pan człowiekiem, który utknął w bardzo bolesnej opowieści o sobie. A opowieść o sobie można stopniowo zmieniać — krok po kroku, najlepiej przy odpowiednim wsparciu. Serdecznie pozdrawiam.


Dzień dobry. Z Pana wypowiedzi bardzo mocno wybrzmiewa krytyka siebie i poczucie, że „jest Pan przegrany”. Warto jednak pamiętać, że to są myśli i oceny, a nie obiektywne fakty. Brak jasnego planu, pasji czy studiów nie oznacza, że nic Pan nie osiągnął. Wiele osób odnajduje swoją drogę później, a życie nie przebiega według jednego schematu. Zastanowiłbym się nad tym, co wydarzyło się około 4 lat temu i dlaczego właśnie wtedy pojawiło się tak silne przekonanie o własnej bezwartościowości. Czasem jedno doświadczenie może mocno wpłynąć na sposób, w jaki zaczynamy patrzeć na siebie. Jeśli te myśli utrzymują się długo i odbierają Panu energię do działania, warto rozważyć rozmowę z psychologiem lub psychoterapeutą – nie po to, by Pana „naprawić”, ale żeby zrozumieć ten sposób myślenia i zacząć go zmieniać. Wszystkiego dobrego.


Dzień dobry. Z tego, co Pan napisał, wyłania się obraz osoby, która od dłuższego czasu mierzy się z poczuciem porażki i bardzo surowo ocenia samą siebie. To musi być bardzo obciążające. Zwróciłam uwagę na określenie „jestem przegrywem”. To nie jest opis Pana, ale bardzo krytyczna ocena siebie. Fakt, że nie udało się zdać prawa jazdy, nie ma Pan jeszcze sprecyzowanego planu na życie czy studiów, nie oznacza, że jest Pan człowiekiem bezwartościowym. Często, gdy porównujemy się z innymi, widzimy przede wszystkim ich sukcesy, a nie trudności, z którymi również się zmagają. Napisał Pan, że pracuje. To również jest osiągnięcie, choć być może dziś go Pan nie dostrzega. Wiele osób, będąc w gorszym stanie psychicznym, całkowicie pomija to, co już udało im się zbudować, skupiając się wyłącznie na tym, czego jeszcze nie mają. Jeżeli od około czterech lat utrzymuje się u Pana poczucie beznadziei, brak celu, przekonanie o własnej bezużyteczności i trudność z czerpaniem satysfakcji z życia, warto rozważyć konsultację z psychologiem lub psychiatrą. Tego typu objawy mogą towarzyszyć depresji lub innym trudnościom psychicznym i nie powinny być bagatelizowane. Proszę też pamiętać, że plan na życie nie musi pojawić się od razu. Wiele osób odnajduje swoją drogę dopiero po kilku zmianach pracy, kierunku nauki czy zainteresowań. Nie ma jednego właściwego momentu, w którym „powinno się” wiedzieć, co chce się robić. Życzę Panu, aby spróbował spojrzeć na siebie z większą życzliwością. To, że dziś nie jest Pan w miejscu, w którym chciałby być, nie oznacza, że już zawsze tak będzie. Czasem pierwszym krokiem nie jest znalezienie wielkiego celu, ale zadbanie o własne zdrowie psychiczne i odzyskanie przekonania, że ma się wpływ na swoje życie.


Dzień dobry. Z Pana wypowiedzi wynika przede wszystkim dużo rozczarowania sobą i poczucia, że inni posuwają się do przodu, podczas gdy Pan stoi w miejscu. Takie porównywanie się z innymi może jednak bardzo zniekształcać obraz własnego życia. To, że nie ma Pan obecnie studiów, konkretnej pasji czy jasno określonego planu, nie oznacza, że jest Pan „przegrywem” ani człowiekiem bezużytecznym. Ma Pan pracę, a przede wszystkim ma Pan jeszcze możliwość podejmowania kolejnych decyzji. Cztery lata temu nie zdał Pan egzaminu na prawo jazdy — to pojedyncze wydarzenie, a nie wyrok na całe życie. Warto też zastanowić się, co dokładnie oznacza dla Pana stwierdzenie „nic nie osiągnąłem”. Czy chodzi o wykształcenie, pieniądze, relacje, samodzielność, rozwój zawodowy, a może o coś jeszcze innego? Dopiero określenie konkretnego problemu pozwala zastanowić się nad konkretnym rozwiązaniem. Nie musi Pan od razu znajdować „planu na całe życie”. Czasem znacznie lepiej zacząć od planu na najbliższe kilka miesięcy. Można wybrać jeden niewielki cel — np. ponowne podejście do prawa jazdy, kurs zawodowy, regularną aktywność fizyczną albo rozwijanie jednego zainteresowania. Ważne, żeby był to cel wynikający z Pana potrzeb, a nie z porównywania się z osobami, które widzi Pan w swoim otoczeniu. Jeżeli od dłuższego czasu towarzyszy Panu przekonanie, że jest Pan bezwartościowy, nic nie ma sensu, a przyszłość wygląda beznadziejnie, warto również porozmawiać z psychologiem lub psychiatrą. Czasami problemem nie jest brak osiągnięć, lecz sposób, w jaki człowiek ocenia siebie — a nad tym można pracować. Proszę nie próbować naprawić całego życia w ciągu tygodnia. Na początek wystarczy znaleźć jedną rzecz, którą chciałby Pan zmienić, i zrobić pierwszy, nawet niewielki krok. Brak planu w tym momencie życia nie oznacza, że nie może go Pan stworzyć.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pan o sobie mówi — „jestem przegrywem”, „jestem bezużyteczny”, „nic nie osiągnąłem” — brzmi bardziej jak bardzo surowy, depresyjny sposób oceniania siebie niż obiektywny opis życia. To, że nie zdał Pan prawa jazdy, nie ma planu na życie i nie poszedł na studia, nie oznacza, że jest Pan bezwartościowy. Pisze Pan przecież, że pracuje. To już jest konkretna odpowiedzialność i forma funkcjonowania. Problem polega raczej na tym, że wszystko, co Pan robi, natychmiast Pan unieważnia, bo porównuje się z ludźmi, którzy „mają więcej”. Po kilku latach takiego myślenia można naprawdę przestać widzieć jakiekolwiek możliwości. Powstaje mechanizm: „nic nie osiągnąłem” → spada energia i motywacja → mniej próbuję → mam jeszcze mniej doświadczeń → utwierdzam się, że „do niczego się nie nadaję”. To da się przerwać, ale nie zaczynałabym od pytania „jaki jest mój wielki plan na życie?”. To za duże pytanie, kiedy jest Pan w takim stanie. Na początek proponowałabym trzy konkretne rzeczy: - umówić konsultację psychologiczną, bo tak silne poczucie bezwartościowości i brak sensu warto ocenić pod kątem depresji; - wybrać jeden mały cel na najbliższy miesiąc, np. ponownie zapisać się na jazdy, zrobić kurs, zacząć aktywność sportową albo nauczyć się jednej konkretnej umiejętności; - przestać mierzyć swoje życie cudzym harmonogramem. Studia, prawo jazdy, związek czy pasja nie mają jednego „właściwego wieku”. Nie potrzebuje Pan teraz pasji życia. Potrzebuje Pan najpierw odzyskać poczucie sprawczości. Pasja często pojawia się dopiero wtedy, kiedy człowiek zaczyna próbować różnych rzeczy, a nie wtedy, kiedy siedzi i czeka, aż „nagle odkryje swoje powołanie”. Jeśli prawo jazdy bardzo mocno siedzi Panu w głowie, można do tego wrócić, ale nie jako do testu wartości. Niezdany egzamin oznacza tylko tyle, że wtedy się nie udało. Nie mówi nic o tym, kim Pan jest. Chciałabym też zapytać o jedną ważną rzecz: czy poza myślami „jestem bezużyteczny” pojawiają się u Pana myśli, że nie chce Pan żyć, że chciałby Pan zniknąć albo zrobić sobie krzywdę? Jeśli tak, warto potraktować to jako sygnał do pilnej konsultacji psychologicznej lub psychiatrycznej. W zespole EMITBERG możemy pomóc Panu uporządkować ten stan, ocenić czy mamy do czynienia z depresją, kryzysem tożsamościowym, przewlekłym porównywaniem się czy utratą poczucia sprawczości, i ułożyć bardzo konkretny plan działania krok po kroku. Najważniejsze: nie musi Pan najpierw „coś osiągnąć”, żeby przestać być przegranym. Najpierw trzeba przestać siebie tak traktować, żeby w ogóle mieć siłę coś zacząć.


Dzień dobry. A skąd przekonanie, że jest Pan przegranym człowiekiem? Dlatego, że nie udało się zdać prawa jazdy, nie poszedł Pan na studia i jeszcze nie odkrył, co chciałby robić w życiu? Wie Pan, nie każdy od razu odnajduje swoją drogę. Niektórzy długo szukają czegoś, co naprawdę ich zainteresuje. I wcale nie musi to być wielka kariera ani wyjątkowy talent. Mam dla Pana pewną propozycję. Proszę na chwilę zapomnieć o tym, co powinien Pan już osiągnąć. Zamiast tego pomyśleć, co Pana choć trochę ciekawi. Samochody, sport, muzyka, komputery, zwierzęta, podróże, majsterkowanie? Może kiedyś było coś, co sprawiało Panu przyjemność, ale z jakiegoś powodu Pan to porzucił? Nie trzeba mieć pasji, żeby zacząć jej szukać. Czasami zainteresowania pojawiają się dopiero wtedy, kiedy spróbujemy czegoś nowego. Niepokoi mnie natomiast to, że od czterech lat myśli Pan o sobie tak źle. Kiedy człowiek długo uważa się za nieudacznika, może przestać dostrzegać nawet te możliwości, które ma przed sobą. Warto porozmawiać o tym z psychologiem, poszukać przyczyn tak surowej samooceny i wspólnie odkryć Pana mocne strony. A z prawem jazdy? Jeśli nadal chce Pan je mieć, można spróbować ponownie, być może z innym instruktorem i lepszym przygotowaniem. Naprawdę nie trzeba mieć dzisiaj gotowego planu na całe życie. Może na początek wystarczy znaleźć jedną rzecz, której chciałby się Pan nauczyć albo doświadczyć. Jestem ciekaw, co zrobiłby Pan dla własnej przyjemności, gdyby na chwilę przestał się martwić, czy odniesie w tym sukces. Robert J Błaszczyk

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.