Dzień dobry mam taki problem z którym nie umiem sobie poradzić. Otóż jestem 20 letnim zadbanym chłop

Dzień dobry, czytając Pana wpis zwróciłam uwagę na to, jak Pan interpretuje sytuacje z kobietami. W psychologii często widzimy taki mechanizm: ktoś ma w głowie pewne założenia, np. „atrakcyjne dziewczyny wybierają tylko bardzo bogatych albo bardzo popularnych mężczyzn”, „gdybym podszedł, na pewno by się nie udało”, „skoro na portalach randkowych mi nie idzie, to znaczy że nie mam szans”. Problem polega na tym, że te myśli zaczynają być traktowane jak fakty, mimo że są tylko interpretacją. A kiedy w coś takiego wierzymy, zaczynamy się wycofywać – np. nie podchodzimy do kobiet, nie inicjujemy rozmów. Wtedy koło się zamyka, bo brak doświadczeń tylko wzmacnia przekonanie „nie mam szans”. Bardzo dużo energii wkłada Pan w wygląd i dyscyplinę, natomiast sądząc po opisie dużo mniej w kontakty społeczne. A relacje zwykle powstają właśnie z rozmów, znajomości, wspólnych sytuacji. Często największą przeszkodą nie jest brak atrakcyjności, tylko przekonanie, że jest się z góry przegranym. Na początek spróbowałbym odwrócić perspektywę: zamiast pytać „czy ona mnie chce”, zacząć od pytania - czy ja w ogóle poznaję ludzi i daję sobie szansę na rozmowę?. Czasem pierwszym krokiem nie jest randka, tylko zwykła rozmowa z kimś nowym. Jeśli te myśli są bardzo uporczywe i wracają mimo prób zmiany, warto też rozważyć rozmowę z terapeutą. W terapii poznawczo-behawioralnej pracuje się właśnie z takimi przekonaniami i sposobem myślenia o sobie w relacjach. Życzę wszystkiego dobrego!

Dzień dobry, myślę, że trudność, o której Pan pisze, nie dotyczy przede wszystkim wyglądu, pieniędzy czy tego, czy jest Pan wystarczająco atrakcyjny dla kobiet. Z tego, co Pan opisuje, dużo bardziej widać tu głębszy poziom - związany z emocjonalnymi doświadczeniami, stylem przywiązania oraz poczuciem własnej wartości. Często bywa tak, że człowiek może bardzo dbać o siebie, być zdyscyplinowany, wysportowany i zadbany, a jednocześnie wewnętrznie nosić w sobie przekonanie, że „to i tak za mało”, „muszę być kimś więcej”, „kobieta mnie nie wybierze”. Takie myśli zwykle nie biorą się z logicznej analizy rzeczywistości, ale z głęboko zakorzenionych schematów emocjonalnych, które powstają na podstawie wcześniejszych doświadczeń relacyjnych z opiekunami i są one wbudowane w pamięć, która nie jest pamięcią "świadomą" Myślę też, że rozstanie, o którym Pan wspomina, mogło te przekonania bardzo wzmocnić. Sytuacja, w której była partnerka stosunkowo szybko wchodzi w nową relację, dla wielu osób staje się silnym doświadczeniem porównywania się i podważania własnej wartości. W takich momentach łatwo zacząć interpretować rzeczywistość w sposób bardzo surowy wobec siebie – jako dowód na to, że „inni są lepsi”, „ja nie mam szans” albo „muszę spełnić jeszcze więcej warunków”. Nie pomaga w tym również współczesna kultura relacji. Kultura Instagrama, silna koncentracja na wizerunku oraz narcyzm społeczny sprawiają, że wielu młodych ludzi zaczyna wierzyć, że aby być atrakcyjnym partnerem trzeba spełnić niemal nierealny zestaw wymagań – wyglądać perfekcyjnie, zarabiać bardzo dużo, być popularnym i pewnym siebie w każdej sytuacji. W praktyce relacje bardzo rzadko powstają na podstawie takich kryteriów. Dużo większe znaczenie ma autentyczność, poczucie bezpieczeństwa w kontakcie i zdolność do bycia w relacji. Z Pana opisu można wywnioskować, że dużo energii inwestuje Pan w kontrolę i dyscyplinę w obszarze ciała i stylu życia, natomiast wewnętrzny dialog jest wobec siebie bardzo krytyczny. Pojawiają się automatyczne myśli typu „nie mam szans u takiej dziewczyny” czy „żeby mieć atrakcyjną partnerkę muszę być kimś znanym albo bardzo bogatym”. Tego rodzaju przekonania działają jak filtr, przez który zaczyna Pan interpretować rzeczywistość, a który ma głębsze podłoże emocjonalne. Zmiana takich głęboko zakorzenionych schematów zwykle nie następuje przez samo racjonalne przekonywanie siebie, że „powinienem myśleć inaczej”. One funkcjonują na poziomie emocjonalnym, często dużo głębiej niż świadome myślenie. Dlatego właśnie w psychoterapii pracuje się z nimi w sposób bardziej pogłębiony – przyglądając się ich źródłom, temu jak wpływają na postrzeganie siebie i innych oraz stopniowo budując bardziej stabilne poczucie własnej wartości i bezpieczniejszy sposób przeżywania relacji. Myślę, że w Pana przypadku praca terapeutyczna mogłaby dotyczyć właśnie tych obszarów: przekonań o własnej wartości, sposobu przeżywania bliskości oraz schematów myślenia o relacjach. Zmiana w tym zakresie nie polega na tym, żeby stać się „kimś innym”, ale żeby stopniowo przestać patrzeć na siebie przez bardzo surowy i ograniczający filtr i akceptować siebie na głębokich emocjonalnych poziomach. Wszystkiego dobrego i powodzenia, Tomasz Pisula

Dzień dobry. Z tego, co Pan opisuje, problem nie dotyczy wyglądu ani stylu życia, lecz przede wszystkim sposobu myślenia o sobie i o relacjach z kobietami. W psychologii nazywamy to negatywnymi przekonaniami na własny temat oraz zniekształceniami poznawczymi. Często pojawiają się one u osób, które mają niską pewność siebie w relacjach lub doświadczyły rozstania. Myśli takie jak „muszę być znany i lubiany, żeby mieć ładną dziewczynę”, „muszę dużo zarabiać”, „zadbani mężczyźni mają mniejsze powodzenie” czy „nie mam szans u takiej dziewczyny” nie są faktami, tylko interpretacjami. Umysł często tworzy takie przekonania, aby chronić nas przed ewentualnym odrzuceniem. Jeśli z góry zakłada Pan, że nie ma szans, to nie trzeba podejmować ryzyka i mierzyć się z możliwością odmowy. Istotne jest również to, że unika Pan podejmowania prób w realnych sytuacjach. Pisze Pan, że nigdy nie podszedł do żadnej dziewczyny na żywo, a to sprawia, że przekonanie o braku szans tylko się wzmacnia. W rzeczywistości relacje działają w ten sposób, że część osób będzie zainteresowana, a część nie i jest to całkowicie normalne doświadczenie dla każdego człowieka. Warto też pamiętać, że portale randkowe bardzo często zniekształcają obraz relacji i atrakcyjności. Wiele osób doświadcza tam odrzucenia, co wynika z algorytmów i dużej konkurencji, a nie z realnej wartości czy atrakcyjności danej osoby. To, że jest Pan introwertykiem, również nie jest przeszkodą w budowaniu relacji. Osoby o takim temperamencie często mają mniej znajomości, ale relacje są bardziej autentyczne i głębokie. Problemem nie jest więc Pana charakter, lecz raczej brak sytuacji, w których mógłby Pan spokojnie poznawać nowe osoby. Dobrym krokiem byłoby zaczęcie od prostych, zwyczajnych kontaktów społecznych bez presji znalezienia partnerki. Mogą to być krótkie rozmowy z ludźmi na siłowni, w pracy czy na uczelni. Z czasem takie sytuacje pomagają zmniejszyć napięcie i budować naturalność w rozmowie. Warto także pracować nad swoimi przekonaniami. Gdy pojawia się myśl „nie mam u niej szans”, dobrze jest zadać sobie pytanie, jakie są realne dowody na to przekonanie. Bardzo często okazuje się, że jest to jedynie obawa, a nie fakt. Pomocna może być także rozmowa z psychologiem, szczególnie w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej, która koncentruje się właśnie na zmianie takich schematów myślenia. Na koniec warto zwrócić uwagę na jedną ważną rzecz. Skoro był Pan już w rocznym związku, oznacza to, że potrafi Pan budować relację i że ktoś już wcześniej Pana wybrał jako partnera. Jest to realny dowód na to, że jest Pan w stanie stworzyć bliską relację również w przyszłości. Obecne trudności wydają się bardziej związane z lękiem przed odrzuceniem i negatywnym obrazem siebie niż z rzeczywistym brakiem szans u kobiet. Praca nad pewnością siebie i stopniowe otwieranie się na kontakt z ludźmi może w tej sytuacji bardzo pomóc.

Dzień dobry, Widać, że wkłada Pan dużo wysiłku w dbanie o siebie i swój rozwój, dlatego tym bardziej może być frustrujące, gdy mimo tego pojawiają się wątpliwości i poczucie, że to wciąż za mało. Z tego, co Pan opisuje, dużą rolę mogą odgrywać silne przekonania na swój temat i relacji, np. że trzeba spełnić określone warunki, aby ktoś był nami zainteresowany. Takie myśli łatwo się utrwalają, szczególnie po trudniejszych doświadczeniach czy odrzuceniu. Czasem pomocne bywa zauważanie, że są to właśnie myśli i przekonania, a niekoniecznie fakty, a także uczenie się, by nie traktować ich jako jedynej prawdy o sobie czy swojej przyszłości. Rozmowa z psychologiem może pomóc przyjrzeć się tym mechanizmom. Razem ze specjalistą może Pan pracować nad zrozumieniem skąd się one biorą, nauczyć się właśnie tego dystansu do nich, a także stopniowo budować większą swobodę i pewność siebie w relacjach z innymi. Pozdrawiam,

Dzień dobry, z tego, co Pan pisze, wynika, że problem nie polega na tym, że ma Pan za mało atutów, tylko na tym, że bardzo trudno Panu dopuścić myśl, że może się Pan komuś podobać bez spełniania jakichś wyjątkowych warunków. Przekonanie, że trzeba być znanym, powszechnie lubianym albo bardzo dobrze zarabiać, żeby zainteresować atrakcyjną kobietę, brzmi bardziej jak wewnętrzna zasada zbudowana na lęku i porównywaniu się niż jak opis rzeczywistości, zwraca uwagę niepewność siebie i wysokie oczekiwania wobec siebie. Kiedy człowiek zaczyna myśleć w ten sposób, relacja przestaje być czymś naturalnym, a staje się czymś, na co trzeba sobie zasłużyć. Wtedy każda odmowa, brak odpowiedzi czy nawet samo spojrzenie na atrakcyjną kobietę uruchamia myśl: „jest poza moim zasięgiem”, “jestem niewystarczający”. To bardzo obciąża i odbiera swobodę. Najtrudniejsze jest to, że takie przekonania same się wzmacniają. Skoro z góry zakłada Pan porażkę, to nie podchodzi Pan do kobiet na żywo. A skoro nie podejmuje Pan prób, to nie ma Pan szans zobaczyć, że rzeczywistość bywa dużo mniej surowa niż Pana myśli. Warto więc pracować nie nad tym, jak jeszcze bardziej „podnieść swoją wartość”, tylko nad samym rdzeniem tych przekonań: skąd się wzięło poczucie, że trzeba być kimś ponadprzeciętnym, żeby zasługiwać na czyjeś zainteresowanie. To właśnie tam leży sedno problemu. Pomocna bywa tu psychoterapia, bo pozwala stopniowo osłabić ten filtr patrzenia na siebie i nauczyć się wchodzić w kontakt nie z pozycji „muszę udowodnić, że jestem wystarczający”, tylko obecności i ciekawości drugiej osoby.

To, co Pan opisuje, pokazuje, że wkłada Pan dużo wysiłku w dbanie o siebie i ma Pan dużą dyscyplinę - to są realne zasoby. Jednocześnie w tle pojawia się sporo myśli, które podważają Pana wartość i szanse w relacjach. Wiele z tych przekonań (np. „muszę być znany”, „muszę dużo zarabiać”, „nie mam szans u atrakcyjnych kobiet”) to tzw. przekonania automatyczne, które nie są faktami, tylko pewnym sposobem interpretowania rzeczywistości. Problem polega na tym, że im częściej się pojawiają, tym bardziej zaczynają wpływać na zachowanie - np. unikanie podejścia do kobiet czy wycofywanie się z kontaktu. To z kolei tworzy błędne koło: brak działania → brak doświadczeń → utwierdzanie się w przekonaniu, że „się nie uda”. Warto też zwrócić uwagę, że aplikacje randkowe często zniekształcają obraz relacji – tam wiele osób doświadcza odrzucenia, co nie jest miarodajne dla realnych kontaktów „na żywo”. To, że czuje Pan napięcie czy pożądanie w sytuacjach społecznych (np. na siłowni), również jest naturalne - trudność pojawia się wtedy, gdy od razu pojawia się myśl „nie mam szans”, która zatrzymuje przed jakąkolwiek próbą. Dobra wiadomość jest taka, że jest to obszar, nad którym można skutecznie pracować - szczególnie poprzez stopniowe przełamywanie unikania, pracę nad przekonaniami i budowanie doświadczeń w relacjach (często w podejściu poznawczo-behawioralnym). Na początek pomocne może być potraktowanie tego nie jako „czy się uda czy nie”, ale jako ćwiczenie - np. krótkie, neutralne interakcje bez presji (rozmowa, uśmiech, kontakt wzrokowy). Jeśli te trudności utrzymują się i powodują frustrację, warto rozważyć konsultację ze specjalistą - szczególnie pracującym z lękiem społecznym i przekonaniami dotyczącymi relacji.

Dzień dobry. Czytając Pana wiadomość, widzę młodego, zadbanego i bardzo zdyscyplinowanego człowieka, który znacznie surowiej ocenia siebie, niż wskazują na to fakty. To, że poprzednia partnerka wcześniej weszła w nowy związek, nie oznacza, że jest od Pana bardziej wartościowa ani że Pan „przegrywa”. Relacje nie są wyścigiem. W języku analizy transakcyjnej można powiedzieć, że przemawia przez Pana bardzo wymagający Rodzic Krytyczny: „Będziesz wystarczająco dobry dopiero wtedy, gdy staniesz się znany, bogaty i jeszcze bardziej atrakcyjny”. Pana Dziecko Przystosowane przyjmuje te komunikaty za prawdę i już przed podejściem do kobiety przewiduje odrzucenie. Powstaje pozycja: „inni są OK, a ja nie jestem OK”. Myśl „na pewno mi się nie uda” nie jest jednak wiedzą o przyszłości, lecz fragmentem skryptu życiowego - utrwalonej opowieści o sobie. Analiza transakcyjna opisuje Rodzica, Dorosłego i Dziecko jako odmienne sposoby myślenia, odczuwania i działania. Nie musi Pan wmawiać sobie, że każda kobieta będzie zainteresowana. Dojrzały Dorosły może powiedzieć: „Nie wiem, czy jej się spodobam. Mogę jednak rozpocząć rozmowę i to sprawdzić”. Odmowa nie oznacza, że jest Pan bezwartościowy, jedynie że w tej konkretnej relacji nie pojawiła się wzajemność. Dbanie o wygląd jest atutem, ale związek nie stanowi nagrody za sylwetkę, pieniądze czy popularność. Kobieta również nie jest trofeum, które trzeba „zdobyć”. O bliskości decydują między innymi ciekawość drugiego człowieka, serdeczność, poczucie bezpieczeństwa, humor i gotowość do pokazania siebie także bez zbroi doskonałości. Odczuwanie pożądania wobec atrakcyjnych kobiet jest naturalne. Warto jednak spróbować zobaczyć w nich nie oceniajace jury, lecz zwyczajnych ludzi, którzy także mają swoje lęki i kompleksy. Proszę zacząć od małych kroków: krótkiej rozmowy bez nastawienia na zdobycie numeru telefonu, częstszego przebywania w grupach związanych z zainteresowaniami oraz budowania również zwykłych znajomości z kobietami. Celem pierwszej rozmowy nie ma być związek, lecz autentyczny kontakt. Zapraszam Pana do konsultacji i wspólnej pracy. Możemy przyjrzeć się źródłom tego surowego skryptu, osłabić głos Rodzica Krytycznego i wzmocnić Dorosłego, który opiera się na faktach. Możemy również bezpiecznie przećwiczyć rozpoczynanie kontaktu i radzenie sobie z możliwością odmowy. Ma Pan już wytrwałość potrzebną do zmiany, teraz warto nauczyć się kierować ją nie tylko na ciało, lecz także na życzliwą relację z samym sobą.

Dzień dobry. Z Pana opisu wynika, że problemem prawdopodobnie nie jest brak atrakcyjności czy niewystarczające dbanie o siebie, ale przede wszystkim sposób, w jaki ocenia Pan swoją wartość i szanse na relację. Przekonania typu „muszę dużo zarabiać, żeby mieć atrakcyjną dziewczynę”, „muszę być znany i lubiany” albo „nie mam szans u takiej kobiety” są bardzo kategoryczne, ale nie są obiektywnymi faktami. Nie istnieje też jedna cecha, która decyduje o tym, czy ktoś będzie dla drugiej osoby atrakcyjny. Wygląd, charakter, poczucie humoru, sposób komunikowania się, podobne zainteresowania, emocjonalna dostępność i wiele innych elementów może mieć znaczenie — a u każdej osoby będzie wyglądało to inaczej. Warto również zauważyć pewną sprzeczność: mówi Pan, że nigdy nie podchodził do kobiety, a jednocześnie z góry zakłada Pan, że gdyby Pan podszedł, i tak by się nie udało. To właśnie może być mechanizm, który utrzymuje problem. Jeżeli człowiek jest przekonany o porażce, zaczyna unikać sytuacji, w których mógłby sprawdzić swoje przekonanie. W efekcie brak doświadczeń staje się dla niego „dowodem”, że rzeczywiście nie ma szans. Portale randkowe również nie są dobrym miernikiem Pana atrakcyjności. To specyficzne środowisko, w którym o powodzeniu decyduje wiele czynników niezwiązanych z tym, jaką wartość ma Pan jako człowiek czy potencjalny partner. Nie próbowałbym również na siłę „wmówić sobie”, że każda atrakcyjna kobieta może być Pana zainteresowana. Zdrowszym celem jest zaakceptowanie niepewności: nie wiem, czy jej się spodobam, dopóki jej nie poznam. To zupełnie co innego niż „na pewno nie mam szans”. Warto zacząć od bardzo małych kroków. Nie musi Pan od razu podchodzić do przypadkowych kobiet na siłowni z zamiarem rozpoczęcia związku. Można najpierw ćwiczyć zwyczajne, krótkie interakcje z ludźmi, rozwijać życie towarzyskie i poznawać kobiety w naturalnych sytuacjach. Jeżeli jest Pan osobą introwertyczną, nie ma potrzeby udawać kogoś bardzo przebojowego. Proszę też uważać na porównywanie się z byłą partnerką. To, że trzy miesiące po rozstaniu miała nowego chłopaka, nie mówi nic o Pana wartości ani o tym, kto „lepiej sobie radzi”. Każdy człowiek inaczej przeżywa rozstanie i inaczej wchodzi w kolejne relacje. Jeżeli te przekonania są bardzo silne i powtarzają się mimo racjonalnych argumentów, warto rozważyć psychoterapię. Szczególnie pomocna może być praca nad poczuciem własnej wartości, lękiem przed odrzuceniem, porównywaniem się z innymi oraz unikaniem sytuacji społecznych. I jeszcze jedna ważna rzecz: proszę nie traktować kobiet na siłowni jako „testu swojej wartości”. To, że uważa Pan którąś za bardzo atrakcyjną i odczuwa pożądanie, nie oznacza ani że jest Pan od niej „gorszy”, ani że musi Pan coś zrobić. Atrakcyjność nie jest hierarchią, w której każdy ma przypisane miejsce. Celem nie powinno być nauczenie się, że „na pewno każda kobieta mnie chce”. Znacznie zdrowszym celem jest dojście do przekonania: „Jestem wartościowym człowiekiem, mogę podobać się niektórym kobietom, innym nie — i jestem w stanie znieść odrzucenie oraz nadal próbować poznawać ludzi.” To daje znacznie większą szansę na zbudowanie prawdziwej relacji niż ciągłe zastanawianie się, czy jest Pan wystarczająco atrakcyjny.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że największym problemem w Pana opisie nie jest wygląd, sylwetka ani nawet brak doświadczenia w podchodzeniu do kobiet. Najbardziej blokują Pana przekonania, które brzmią mniej więcej tak: „żeby atrakcyjna kobieta mnie chciała, muszę być znany”, „muszę dużo zarabiać”, „muszę mieć określony status”, „nie mam szans, więc nie ma sensu próbować”. To są bardzo silne założenia, ale nie fakty. I co ważne — one działają jak samospełniająca się przepowiednia. Skoro z góry zakłada Pan, że się nie uda, to nie podchodzi Pan do kobiet, nie ćwiczy swobodnej rozmowy, nie daje sobie szansy na doświadczenie zainteresowania i potem ma Pan kolejny „dowód”: „widzisz, nikt mnie nie chce”. To, że była partnerka po kilku miesiącach weszła w nowy związek, mogło dodatkowo uderzyć w Pana samoocenę. Ale tempo, w jakim ktoś inny znajduje partnera, nie jest miarą Pana wartości. Jedna osoba szybko wchodzi w kolejną relację, inna potrzebuje dużo więcej czasu. Zwróciłabym też uwagę na to, że bardzo mocno inwestuje Pan w wygląd i dyscyplinę. To może być dużym atutem, ale jeśli cała wartość siebie zaczyna opierać się na sylwetce, ubraniu, twarzy i statusie, to każda porażka romantyczna będzie odczuwana jak cios w całą tożsamość. W relacjach liczy się znacznie więcej: sposób rozmowy, poczucie humoru, spokój, ciekawość drugiej osoby, ciepło, odwaga społeczna, stabilność emocjonalna, autentyczność. Najważniejsze byłoby teraz zacząć budować kompetencje społeczne tak samo, jak budował Pan sylwetkę — stopniowo i bez oczekiwania natychmiastowego efektu. Proponowałabym: - przestać traktować każdą atrakcyjną kobietę jako „test własnej wartości”; - ćwiczyć zwykłe krótkie rozmowy bez celu „muszę ją zdobyć”; - zacząć od neutralnych kontaktów: pytanie, żart, krótka wymiana zdań; - nie oceniać powodzenia rozmowy tylko po tym, czy dostał Pan numer; - ograniczyć porównywanie się z byłym partnerem byłej dziewczyny i z innymi mężczyznami; - obserwować automatyczne myśli typu „nie mam szans” i odpowiadać sobie: „nie wiem, dopóki nie sprawdzę”. Warto też uważać na przekonanie, że „ładna dziewczyna” potrzebuje określonego typu faceta. Kobiety nie są jedną grupą z jednym zestawem wymagań. Jedna zwróci uwagę na pewność siebie, inna na inteligencję, jeszcze inna na spokój, humor, ambicję albo to, czy przy kimś czuje się bezpiecznie. To, że na siłowni odczuwa Pan silne pożądanie wobec atrakcyjnych kobiet, jest samo w sobie normalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy natychmiast pojawia się druga myśl: „taka nigdy mnie nie zechce”. Wtedy zamiast zwykłego zainteresowania uruchamia się automatyczne poczucie niższości. W Pana przypadku bardzo sensowna byłaby praca psychologiczna nad samooceną, lękiem przed odrzuceniem, przekonaniami dotyczącymi męskości i relacji oraz nad unikaniem kontaktu z kobietami. To nie jest problem, którego nie da się zmienić — ale trzeba pracować nie tylko nad wyglądem, lecz także nad myśleniem i zachowaniem. W zespole EMITBERG możemy pomóc Panu właśnie w tym kierunku: oddzielić realne cele rozwojowe od przekonań typu „muszę najpierw stać się wystarczająco dobry”, popracować nad pewnością siebie i stopniowo przećwiczyć kontakty społeczne tak, żeby nie były od razu obciążone lękiem przed porażką. Najważniejsze zdanie dla Pana brzmi: nie musi Pan najpierw stać się „idealnym facetem”, żeby ktoś mógł się Panem zainteresować. Musi Pan dać innym szansę Pana poznać.