Witam mam zapytanie mam niską samoocenę gdy spotkam kogoś kto jest ładniejszy czy ma lepsze życie do

To, co Pani opisuje jest powiązane z niską samooceną. W takiej sytuacji porównywanie się do innych może być dla Pani czymś naturalnym i pojawiać się niemal automatycznie. Skupia się Pani na swoim ciele i możliwe, że obawia się Pani tego, że inni będą Panią oceniać.

Pomocne może być stopniowe przyglądanie się swoim myślom i uczuciom oraz próba zrozumienia, skąd bierze się tak surowa ocena siebie. W pracy terapeutycznej można uczyć się bardziej życzliwego patrzenia na siebie i budować stabilniejsze poczucie własnej wartości, które bazuje na wielu sferach życia.
Jest to proces, który wymaga czasu, ale dla wielu osób okazuje się możliwy i przynosi korzyść w codziennym funkcjonowaniu.

To, co Pani opisuje, jest bardzo frustrującym i nieprzyjemnym doświadczeniem i niestety wiele osób z niską samooceną zmaga się z podobnymi myślami, a szczególnie z porównywaniem się do innych i poczuciem, że przy kimś „ładniejszym” czy „pewniejszym siebie” nagle się wycofujemy. Są to jednak pewne etykiety, którymi opisujemy siebie i innych. Często mocno wpływają one na nasze myśli i zachowanie, choć nie zawsze są obiektywnym odzwierciedleniem rzeczywistości. Można by to porównać do kłótni o odcień koloru- dwie osoby mogą spierać się, czy coś jest bardziej niebieskie czy zielone, ale każda mówi tylko o swoim wrażeniu. To nie jest fakt, tylko sposób postrzegania. Podobnie bywa z ocenami typu „ładniejszy”, „gorszy”, „lepszy”. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy traktować takie subiektywne oceny jak niepodważalną prawdę o sobie. Rozumiem też, że temat piegów jest dla Pani bardzo wrażliwy i może wywoływać wstyd czy inne nieprzyjemne uczucia i myśli. Często bywa tak, że coś, co my sami u siebie bardzo przeżywamy, wydaje nam się dużo bardziej zauważalne dla innych niż jest w rzeczywistości. My, odbierając coś jako naszą wadę, nie rozumiemy, jak ktoś inny może postrzegać to jako coś neutralnego, a może nawet pozytywnego. Jeśli takie myśli o sobie pojawiają się często i bardzo wpływają na Pani samopoczucie czy relacje z ludźmi, warto rozważyć rozmowę ze specjalistą. W zależności od możliwości można poszukać wsparcia u psychologa w ramach NFZ, prywatnie albo w fundacjach/organizacjach, które oferują bezpłatną, czy też niskopłatną pomoc psychologiczną.

Projektuje pani swoje myśli na innych uważając że każdy sądzi jak pani uznając innych za ładniejszych kiedy to każdy ma swój gust i ocenia inaczej. Coś co pani się nie podoba, innych może fascynować i odwrotnie

Dzień dobry,
Kiedy ktoś bardzo często porównuje się z innymi pod względem wyglądu czy życia, łatwo może pojawić się poczucie bycia „gorszą”, wstyd i napięcie w kontaktach z ludźmi. W takich sytuacjach uwaga naturalnie skupia się głównie na tym, co w sobie oceniamy negatywnie, a to może jeszcze bardziej wzmacniać niepewność i wycofanie w towarzystwie.
Pomocne w Pani sytuacji może być spotkanie z psychologiem, podczas którego można spokojnie przyjrzeć się temu, skąd biorą się takie myśli o sobie i dlaczego porównywanie z innymi tak silnie wpływa na samopoczucie. We wspólnej pracy ze specjalistą stopniowo pracuje się nad sposobem patrzenia na siebie, nad zmniejszaniem napięcia w sytuacjach społecznych oraz nad budowaniem bardziej życzliwego i stabilnego poczucia własnej wartości. Wszystko to może się złożyć na poprawę samopoczucia i zwiększenie pewności siebie.
Pozdrawiam,

Dzień dobry, to musi być bardzo przykre dla Pani, ale to, że się Pani tym podzieliła, to akt odwagi i krok w kierunku zmiany. Niska samoocena, to temat do pracy psychoterapeutycznej. Jeśli jest Pani gotowa na taką pracę, to zapraszam do kontaktu. Pracuję online.

Czytając pomyślałam, że bardzo trudno żyć ciągle mierząc się z takimi myślami. Pewnie oddalają Panią od możliwości bycia blisko z innymi ludźmi, wpływają na zwiększenie samotności, utrudniają bycie przyjętą i zrozumianą. Sądzę że psychoterapia mogłaby pomóc, nie poprzez zmianę sposobu myślenia o której Pani pisze - jak sądzę trafnie - jako i nieskutecznej próbie, ale poprzez odnalezienie ukrytych pod tymi myślami czy postawami motywów, historii. Poprzez z czasem jak sądzę osiągalną możliwość rozumienia siebie samej i innych ludzi. Jednocześnie zdaje sobie sprawę że decyzja o podjęciu pomocy może być dla Pani trudna. Jeśli jest Pani gotowa na proces psychoterapii - zapraszam. Na konsultacjach będziemy mogły porozmawiać dokładniej i zastanowić się nad możliwymi drogami do ulgi.