mgr Agnieszka Kędzia

Jestem psycholożką dzieci i młodzieży oraz posiadam kwalifikacje do udzielania pomocy psychologicznej w zakresie psychotraumatologii.  Pracuję z dziećmi, nastolatkami i osobami dorosłymi, wspierając ich w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi, kryzysami życiowymi oraz skutkami traumatycznych doświadczeń.

Pomagam również osobom przeżywającym kryzys depresyjny, zmagającym się z obniżonym nastrojem, utratą motywacji, poczuciem bezradności, osamotnieniem czy trudnościami w odnajdywaniu satysfakcji w codziennym życiu. Towarzyszę w procesie odzyskiwania równowagi psychicznej oraz poszukiwania sposobów radzenia sobie z bieżącymi wyzwaniami.

Ukończyłam studia magisterskie z psychologii oraz studia podyplomowe z psychotraumatologii, które przygotowały mnie do udzielania pomocy psychologicznej osobom doświadczającym kryzysów, traum i ich następstw. Wspieram osoby mierzące się z konsekwencjami trudnych wydarzeń życiowych, stratą, żałobą, doświadczeniem przemocy, rozpadem ważnych relacji, nagłymi zmianami życiowymi czy długotrwałym stresem.

Szczególnie bliska jest mi praca z dziećmi i młodzieżą z  neuroróżnorodnością, w tym z osobami w spektrum autyzmu oraz z trudnościami w funkcjonowaniu społecznym i emocjonalnym. Pomagam młodym ludziom lepiej rozumieć siebie, budować poczucie własnej wartości, rozwijać umiejętności społeczne oraz odnajdywać swoje mocne strony. W swojej pracy prowadzę również Trening Umiejętności Społecznych, wspierając dzieci i młodzież w rozwijaniu kompetencji potrzebnych do budowania satysfakcjonujących relacji i pewnego funkcjonowania w grupie.

Jestem również mamą dwójki dzieci, z których każde ma swoje indywidualne potrzeby, wyzwania i sposób funkcjonowania. Wiem, że życie rodziny, w której dziecko ma dodatkowe potrzeby, nie składa się wyłącznie z diagnoz, terapii, zaleceń i wizyt u specjalistów.  

Jako pedagog specjalny oraz oligofrenopedagog od wielu lat pracuję z dziećmi i młodzieżą o zróżnicowanych potrzebach rozwojowych, edukacyjnych, emocjonalnych i społecznych. Doświadczenie w tym obszarze nauczyło mnie patrzeć na dziecko nie tylko przez pryzmat jego trudności, diagnozy czy ograniczeń, ale przede wszystkim dostrzegać jego indywidualne możliwości, zasoby, zainteresowania i mocne strony.