mgr Agnieszka Kuras

Dzień dobry. Jestem w związku od półtora roku z partnerem który nadużywa alkoholu. Przez 7 miesięcy pił każdego dnia jedną butelkę whyski. Zaczęły się wtedy awantury po alkoholu i za każdym razem obrażanie mojego syna 10 letniego od najgorszych. Wielokrotnie nie pozwalał nam zasnąć chodził ciągle do pokoju syna i go obrażał że jest debilem, idiota, baranem i nic nie potrafi i do niczego się nie nadaje że takich to do uśpienia powinno się kierować a ja przy tym jestem okropna matka i nie powinnam mieć więcej dzieci. Moja praca jest dla niedorozwiniętych. Po wielu takich sytuacjach opanował się z alkoholem na 2 miesiące ale ostatnio znów zaczął pić butelkę wieczorem bo miał wolne 2 tyg teraz to już 1 litr whyski na jeden wieczór. Znów zaczęły się awantury i głównie na moje dziecko. Znów noc nieprzespana, chodził i krzyczał i obrażał. A jak się zasnęło to budził i znów zaczynał to samo. Rano się budzi i obwinia mnie, a on nic złego nie zrobił bo miał rację obrażać dziecko a ja mam problem ze sobą i to ja go uraziłam bo mam takie dziecko które wszystkiego się boi bo musi być światło zapalone w pokoju. Nie widzi nic pozytywnego u mojego syna. Tylko negatywy same, a to że zapomnial raz spuścić wody, że boi się spać bez zapalonego światła, że nie zrobi sam obiadu bo on w tym wieku wszystko robił. Wielokrotnie słyszałam że musi się kontrolować ale po alkoholu tej kontroli już nie ma. I że nie cierpi mojego syna. Przy każdej awanturze która rozpoczynal, przejawiał dziwne zachowania do tego śmiał sie, zacierał ręce i podskakiwał z radości, tak jakby chciał sprowokować mnie i mojego syna do dalszej kłótni, gdy odchodziło się do innego pokoju to szedł i dalej z uśmiechem na twarzy prowadził swoje wyzwiska. Tak jakby mu to się podobało i potrzebe miał taką. Za każdym razem zabierał rzeczy i wyprowadzał się a na drugi dzień przyjeżdżał jakby nigdy nic.
Nie wiem co mam już zrobić, nabrał kredytów przez ten czas na rzeczy do domu i grozi że wszystko będę musiała spłacić. Tylko że ja tego nie chciałam. Prezenty na okazje również zostały wzięte na raty i wyślę mi konta i będę musiała spłacić. Czuję się zniszczona psychicznie przez tego człowieka, obwiniam siebie i czuję się gorsza. Mam problemy ze snem a jak już zasnę to sen mam lekki i płytki. Rano jestem niewyspana jakbym nocy nie spała, sprawy moje kobiece też zostały rozchwiane tak jakby hormony się roztroily. Zaczęłam brać tabletki nasenne ale przy nerwach nie pomagają nawet zasnąć. Często czuję się wyczerpana w ciągu dnia i brzuch puchnie jak balon. Żadna dieta nie pomaga i nie mam nawet sił na ćwiczenia. Nie wiem już od czego zacząć, gdzie się udać najpierw. Bardzo proszę o radę. Pozdrawiam

Witam serdecznie, jestem mężczyzną, normalna budowa ciała, mam 41 lat. Chciałbym w kilku słowach opisać swoje objawy i liczyłbym na Państwa interpretację. Otóż około 15 lat temu dentysta zdiagnozował u mnie bruksizm. Od około 7-8 lat walczę z IBS choć dopiero stosunkowo niedawno zdałem sobie sprawę że te wzdęcia, które męczą mnie od wielu lat to efekt IBS (przeszedłem na dietę lowFODMAP i problemy ustąpiły). W okresie studenckim spotkałem się kilkukrotnie z czymś takim jak paraliż senny (byłem przytomny po wybudzeniu choć nie potrafiłem od razu otworzyć oczu). W moim domu okres dzieciństwa to, w dużym skrócie, niestety weekend w weekend alkohol i pijackie awantury, które urządzała mama. Na codzień normalna (choć trochę nerwowa) osoba ale po alkoholu traciła rozum. Dziś już jako osoba przed 70-tką nie pije ale mam wrażenie że stała się dużo bardziej nerwowa i bardzo łatwo wyprowadzić ją z równowagi. Ojciec jest totalnie normalną osobą, bezkonfliktową jak ja. Ja jestem 5 lat po rozwodzie, żona miała romans i od niej odszedłem choć było to bardzo trudne bo mamy wspólne dziecko. Trochę więc w swoim życiu przeszedłem. Dzisiaj jestem przeszczęśliwy - mam wspaniałego 10-letniego syna z poprzedniego małżeństwa (który jest pod moją opieką połowę miesiąca), cudowną narzeczoną z którą rok temu wybudowaliśmy dom. Mam wymarzoną pracę - jestem architektem i prowadzę własne biuro. Na codzień pogodny, optymista, bezkonfliktowy, uśmiechnięty z dużym poczuciem humoru. Ale tez osoba, która ze swoimi problemami się nie uzewnętrznia, nie obciąża nimi innych. Gdy cos mi się nie podoba to tłamszę to w sobie zamiast wyrzucić to z siebie. Samo jednak życie wydaje się idealne i tu właśnie pojawiają się problemy. Około 4 miesiące temu miałem badanie histopatologiczne gdzie na wynik musiałem czekać ponad 5 tygodni. Sam wynik na szczęście okazał się być prawidłowy natomiast ten okres oczekiwania zapoczątkował u mnie nerwicę lękową, tak myślę. A może właśnie żyłem z ukrytą nerwicą od wielu lat tylko teraz dała ona o sobie mocno znać? W okresie tych 5 tygodni oczekiwania miałem myśli katastroficzne, zacząłem doszukiwać się w sobie chorób, skoki cieśnienia, suchość w ustach, czasem wrażenie ucisku w klatce piersiowej. Jednak te wszystkie objawy dziś minęły. Normalny nastrój wrócił, żartuję sobie i śmieję się jak zawsze. Dziś męczy mnie tylko coś takiego jak nadwrażliwość na bodźce, głównie wzrokowe ale też i słuchowe. I męczy mnie to od początku czyli od momentu badania. Lodowisko czy hala sportowa to miejsca gdzie czuje pewnego rodzaju dyskomfort a moja głowa jakby nie nadążała za tym co się w koło mnie dzieje. Podobnie dziwnie się czuje w supermarketach ale tu raczej przeszkadza mi mnogość kolorów wokół mnie. Do tego ostatnio mam wrażenie że pojawiły się szumy uszne ale słyszę je tylko wtedy kiedy jest cicho czy gdy kładę się spać. A może tylko mi się wydaje? Pracuję pod komputerem 8/10 godzin dziennie. Aktywność fizyczna raczej znikoma. Najlepiej się czuje wieczorem pod telewizorem przy zgaszonym świetle. Wtulony w moją kobietę. Najlepszy moment dnia. Trzy miesiące temu robiłem badania i wyszedł mi niedobór witaminy D3 (na poziomie 20) oraz B12 (na poziomie 220). Aktualnie obie te witaminy suplementuję. Jestem po wizycie u psychiatry który przepisał sertralinę (dawka 25mg od 10 dni a teraz przechodzę na 50mg). U psychologa byłem na dwóch wizytach ale chyba nie trafiłem na tego właściwego. Zamiast rozmawiać o tym co tu i teraz to zmierzaliśmy raczej do tego co było. A ja jestem raczej konkretny, chce wiedzieć co mi dolega i jak sobie z tym radzić tu i teraz. Wiem że to pewnie nerwica ale zastanawiam się czy to możliwe że żyłem z nią tak wiele lat nie mając o tym pojęcia? Nigdy wcześniej nie miałem objawów lękowych. Nigdy wcześniej nie męczyły mnie tak wprost żadne objawy na tle nerwowym. A może to tężyczka ukryta? Bo i z taką diagnozą się spotkałem. Sam już nie wiem z czym się mierzę. Z góry dziękuję z pomoc.