Witam, jesteśmy z mężem od 11 lat razem. Od 3lat staramy się o dziecko, były dwa poronienia. Mąż nie

W Pani zapytaniu wyraźnie słychać ból, samotność oraz silną potrzebę bliskości, zrozumienia i bycia zauważoną. Są to naturalne i podstawowe potrzeby w relacji, a nie „wymaganie za dużo”. Doświadczenie poronień jest głęboką stratą dla obojga partnerów i każdy może reagować na nią inaczej — wycofaniem, chłodem czy koncentracją na seksie jako formą ucieczki od trudnych emocji, co jednak bardzo rani drugą stronę. Gdy ta strata i narastający dystans nie zostaną zaopiekowane, relacja staje się coraz trudniejsza do utrzymania. Warto rozważyć wsparcie terapeutyczne — indywidualne lub dla par — aby spróbować odbudować kontakt, bliskość i wzajemne zrozumienie.

Dzień dobry,
to, co Pani przeżywa, jest ogromnie obciążające. Trzy lata starań o dziecko i dwa poronienia to doświadczenia żałoby, które bardzo często pogłębiają kryzys w relacji. Wiele osób reaguje na stratę wycofaniem, unikaniem rozmów i koncentracją na „zadaniowym” funkcjonowaniu – być może tak radzi sobie Pani mąż.
Z Pani perspektywy widać przede wszystkim poczucie samotności w związku – brak inicjatywy, czułości, wspólnego czasu. Seks nie zastępuje bliskości emocjonalnej, a potrzeba bycia zauważoną i zaopiekowaną jest naturalna, nie jest „robieniem wyrzutów”.

Wygląda na to, że wpadli Państwo w błędne koło: im bardziej Pani mówi o swoich potrzebach, tym bardziej mąż się wycofuje, co pogłębia Pani ból i napięcie między Wami.
W tej sytuacji bardzo wskazana byłaby terapia par lub przynajmniej konsultacja indywidualna – dla Pani, by miała Pani wsparcie i przestrzeń do uporządkowania swoich emocji. Kryzys można przepracować, ale wymaga to zaangażowania obu stron. Jedna osoba nie jest w stanie utrzymać relacji sama.
Najważniejsze pytanie brzmi: czy mąż jest gotów podjąć jakąkolwiek pracę nad związkiem?

Dzień dobry,

Pisze Pani o bardzo ważnych potrzebach emocjonalnych, które w związku są niezaopiekowane. Warto byłoby się przyjrzeć powodom, dla których Pani mąż odcina się od swojej potrzeby bliskości, a także roli, jaką w tym procesie miały poronienia i historia Państwa związku. Z sukcesem pracuję z takimi problemami w ramach terapii par. Zachęcam do rozważenia takiej formy.

Pozdrawiam
Dr Paweł Gwiaździński

Dzień dobry,
Dziękuję za zaufanie i opisanie tej trudnej sytuacji. Rozumiem, jak bolesne musi być dla Pani doświadczenie poronień, starania o dziecko i pogarszająca się relacja z mężem – to ogromne obciążenie emocjonalne, które może prowadzić do poczucia osamotnienia, frustracji i braku bliskości. Brzmi to jak kryzys w związku, gdzie trauma (poronienia) nasiliła istniejące problemy komunikacyjne i emocjonalne, a Pani czuje się jedyną stroną inwestującą w relację.
Jako psychoterapeuta CBT (terapii poznawczo-behawioralnej) i schematu, nie mogę prowadzić terapii przez wiadomość, ale mogę podpowiedzieć kroki, które Pani może podjąć samodzielnie lub z pomocą specjalisty. Najlepszym rozwiązaniem byłaby terapia par, bo problemy wydają się obustronne – mąż może unikać bliskości z powodu nieradzenia sobie z traumą, a groźby rozwodu to być może mechanizm obronny. Jeśli mąż nie chce uczestniczyć, zacznijmy od Pani strony.
Pozdrawiam