Mam taki problem, że mam wrażenie że nie mam osobowości. Przy każdej osobie zachowuje się inaczej i

Każdy z nas ma osobowość. Z perspektywy psychoterapii Gestalt to, co opisujesz, wygląda nie na „brak osobowości”, ale na silny mechanizm zlewania się z innymi i ich potrzebami w relacji z Tobą — czyli nawykowe dopasowywanie się do innych kosztem kontaktu ze sobą. Twoje „ja” nie zniknęło, raczej przez lata było odsuwane na dalszy plan. Lęk, który pojawia się w ciele, może być sygnałem napięcia wynikającego z braku oparcia w sobie, czy też właśnie z niepokoju związanego z brakiem autentyczności. Kierunkiem pracy byłoby stopniowe odzyskiwanie kontaktu z własnymi odczuciami, potrzebami i granicami — tu i teraz.

Dzień dobry, to, co Pani opisuje, nie oznacza braku osobowości. To raczej sygnał, że przez lata, nauczyła się Pani funkcjonować w trybie bezwarunkowego dostosowywanie się do innych. Dla przykladu, w terapii Schematu nazywamy to trybem Uległy Poddany/schemat podporządkowania.
Poczucie, że "nie wiem kim jestem", często pojawia sie wtedy, gdy osobiste preferencje i emocjonalne potrzeby były spychane na dalszy plan. To można odbudować.
Psychoterapia posiada narzędzia, które mogą Pani pomoc przepracowac/zmniejszyć powyższe trudności. Kluczowa jest motywacja oraz chęć zmiany.
Pozdrawiam serdecznie!

To, czego Pani doświadcza jest reakcją psychiki na długotrwałe napięcie, konieczność ciągłego dostosowywania się, czego efektem jest wrażenie nie-bycia, utraty osobowości. Takie odczucia często pojawiają się wtedy, gdy przez długi czas ważniejsze było przetrwanie i akceptacja niż własne potrzeby. To na pewno trudne i bardzo obciążające. Objawy lęku to sygnał, że Pani ciało i umysł proszą o wsparcie, nie wytrzymują już napięcia, które każdego dnia staje się zbyt silne. Przy odpowiedniej, empatycznej pomocy terapeutycznej możliwe jest stopniowe odzyskanie poczucia bezpieczeństwa, tożsamości, wewnętrznego spokoju.

W terapii schematu często spotykamy się z takimi przeżyciami – kiedy od lat dominuje mechanizm dostosowywania się, tłumienia własnych potrzeb i głosu, bo gdzieś głęboko jest przekonanie, że „jeśli będę sobą, to mnie nie zaakceptują / odejdą / zranią”. To nie brak osobowości, tylko bardzo silna ochrona, która kiedyś powstała, żeby przetrwać. Z czasem ta ochrona staje się tak automatyczna, że autentyczne „ja” schodzi na dalszy plan, a lęk pojawia się jako przypomnienie: „coś ważnego jest zaniedbane, coś woła o uwagę”.
Nie jesteś „zepsuta” ani „pusta” – po prostu Twój wewnętrzny świat nauczył się, że bezpieczeństwo = bycie tym, kim ktoś potrzebuje, a nie tym, kim naprawdę jesteś. Te nagłe ataki lęku mogą być właśnie głosem tej zaniedbanej części Ciebie – tej, która chce być widziana, czuje się niewystarczająco ważna, boi się samotności lub odrzucenia.
Jeśli zechcesz, terapia schematu jest miejscem, w którym można to powoli, z dużą łagodnością zacząć odnajdywać i integrować – bez pośpiechu, bez oceniania. Tam, gdzie schematy są rozpoznawane, dialog z nimi staje się możliwy, a poczucie „jestem sobą” zaczyna wracać, kawałek po kawałku.
Jesteś ważna taka, jaka jesteś – nawet jeśli teraz tego nie czujesz. Jeśli chcesz porozmawiać więcej o tym, co się dzieje, albo umówić się na spotkanie – jestem.
Ciepło Cię przytulam na odległość,