Moja dziewczyna żyje w cieniu depresji swojej mamy – nie wiem, jak jej pomóc Cześć, piszę tutaj,
Moja dziewczyna żyje w cieniu depresji swojej mamy – nie wiem, jak jej pomóc Cześć, piszę tutaj, bo od dłuższego czasu nie wiem, jak poradzić sobie z sytuacją mojej dziewczyny i z tym, jak wpływa to na nasz związek. Jesteśmy razem od dwóch lat. Od mniej więcej roku zauważam, że moja dziewczyna jest coraz bardziej przygnębiona. Często mówi, że życie nie ma sensu, że nic jej nie cieszy. Bardzo łatwo ją zranić – w pracy potrafi się załamać, jeśli ktoś spojrzy na nią nieprzychylnie. W domu też nie ma lekko. Dorastała w bardzo trudnym środowisku. Jej mama od lat zmaga się z depresją – nie pracuje już od około 14 lat, praktycznie od momentu narodzin młodszego brata. Cierpi też na osteoporozę i problemy ze słuchem, ale nie chce się leczyć ani iść do specjalisty. Spędza całe dnie w domu bez celu. Od dziecka czuła, że jej mama nie chciała dzieci i nie potrafiła dać jej ciepła ani uwagi. Do dziś nie potrafią rozmawiać na żaden luźny temat – mama unika rozmów, a każda próba kończy się chłodem lub złością. Ojciec już dawno się poddał i odsunął od tematu. Moja dziewczyna bardzo cierpi, widząc mamę w takim stanie. Mówi, że nie potrafi pogodzić się z tym, że nie może jej pomóc, ale jednocześnie nie umie odciąć się emocjonalnie. Często powtarza, że w jej rodzinie nigdy nie okazywało się miłości, więc ona też „taka już jest i będzie”. Ostatnio dodatkowo doszło między nami do napięć. Zdecydowałem się pójść na studia (mam 25 lat, ona 21), co spotkało się z negatywną reakcją z jej strony – uznała, że ludzie będą ją postrzegać jako gorszą, bo ja będę po studiach, a ona nie. Mimo że staram się ją wspierać i tłumaczyć, że to nieprawda, nic do niej nie dociera. Nie chce słuchać, nie wierzy w siebie i odrzuca wszelkie próby rozmowy o psychologu – mówi, że to drogie, że to nic nie da, i że skoro jej mama nie chodziła, to po co ona ma chodzić. Nie wiem już, jak mogę jej pomóc. Widzę, że jest bardzo krucha i z każdym dniem coraz bardziej zamknięta w swoim cierpieniu. Chciałbym ją wspierać, ale coraz częściej czuję bezsilność. Jak mogę jej pomóc bez przekraczania własnych granic? I jak samemu nie pogubić się w tym wszystkim? Z góry dziękuję za każdą radę
7 odpowiedzi
Dzień dobry, Przede wszystkim chciałbym zaznaczyć, że jestem pod wrażeniem tego jak dużym zaangażowaniem w związek się Pan wykazuje. Wydaje się Pan być troskliwym i empatycznym partnerem. Z przedstawionego przez Pana opisu zachowań Pana dziewczyny, może się rodzić obraz depresji. Jednakże, aby to jednoznacznie określić potrzeba by była pogłębiona diagnoza. Świetnie, że stara się Pan motywować dziewczynę do sięgnięcia po wsparcie specjalisty, na pewno wymaga to od Pana dużej dozy cierpliwości i wyrozumiałości. Mierzenie się z bezsilnością, brakiem wpływu, musi być naprawdę trudne. Proszę pamiętać, że zdarza się, że podjęcie decyzji o rozpoczęciu terapii wymaga czasu. Naciskanie i forsowanie pomysłu o wsparciu psychologicznym, może wtedy osiągnąć odwrotny skutek. Czasami najlepszym co możemy zrobić, jest po prostu towarzyszenie bliskiej osobie w tym trudnym okresie, przyjęcie jej emocji bez negacji i zapewnianie o swoim wsparciu. Może być też tak, że mimo najszczerszych chęci, ostatecznie do spotkania bliskiej nam osoby z terapeutą nie dochodzi. Pytanie, co to by dla Pana znaczyło, gdyby zachowanie partnerki nie uległo zmianie? Czy ma Pan w sobie zgodę na funkcjonowanie w tym związku w niezmienionej formie? Po czym by Pan poznał, że wystarczająco pomaga swojej partnerce bez przekraczania swoich i jej granic? Możliwe, że konsultacja z psychologiem, lub terapeutą byłaby pomocna, w ułożeniu własnych myśli i skupieniu się na tym, czego Pan potrzebuje w związku z tą sytuacją. Pozdrawiam serdecznie.
Witam. To, co Pan opisuje, jest bardzo trudną sytuacją – zarówno dla Pana dziewczyny, jak i dla Pana. Widać, że bardzo Pan ją kocha i chce pomóc, ale jednocześnie mierzy się Pan z bezsilnością wobec jej cierpienia. To naturalne, bo nie da się „wyleczyć” drugiej osoby samą troską – choć wsparcie, które Pan daje, ma ogromną wartość. Pana dziewczyna dorastała w domu, w którym brakowało emocjonalnej bliskości i wsparcia. To mogło nauczyć ją tłumienia uczuć, braku wiary w siebie i przekonania, że „miłość boli” albo że nie zasługuje na szczęście. Jej wycofanie, niskie poczucie wartości czy porównywanie się z innymi mogą być skutkiem długotrwałego życia w cieniu choroby mamy. W takiej sytuacji najważniejsze jest, by wspierał Pan dziewczynę z empatią, ale bez nadmiernej odpowiedzialności za jej emocje. Warto spokojnie zachęcać ją do kontaktu z psychologiem, okazując przy tym troskę i zrozumienie. Dobrze też, by zadbał Pan o siebie – rozmowa z psychologiem może pomóc Panu lepiej rozumieć tę sytuację i wspierać partnerkę, nie tracąc przy tym własnych sił. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik
Dzień dobry. Wyobrażam sobie, że sytuacja, w której się Pan znalazł jest trudna. Wierzę, że bardzo chciałby Pan pomóc partnerce, ale ona tej pomocy nie przyjmuje lub, być może z jakiegoś powodu, nie umie przyjąć. Może warto w tej sytuacji zadbać o siebie i skorzystać ze wsparcia psychologa? Wydaje się, że bierze Pan na siebie dużą odpowiedzialność. Często dzieje się tak, że jeśli jedna osoba w systemie zaczyna działać, kolejna część systemu zaczyna się zmieniać. Życzę powodzenia w realizowaniu swoich planów o studiowaniu.
Dzień dobry. Pisze Pan o byciu między troską a bezsilnością — to bardzo trudne, gdy ukochana osoba dorastała przy depresji mamy i nosi w sobie ciężar, którego nie da się za nią unieść. W takich historiach łatwo wejść w rolę „ratownika”, a to zwykle kończy się wyczerpaniem. Realna pomoc zaczyna się od uznania, że nie wyleczy Pan mamy partnerki ani nie przekona jej do zmiany na siłę. Jej reakcja na Pana studia może wynikać z dawnego konfliktu lojalności i poczucia gorszości — obiektywnie Pan jej nie ocenia, lecz ona może to tak odbierać. Warto spokojnie nazywać to wprost: „to Cię rani, słyszę to, chcę być obok, ale nie zrezygnuję z własnych planów i nie chcę, by mój rozwój był dla Ciebie zagrożeniem”. Dobrze też stawiać proste granice: jest Pan dostępny do rozmowy i wsparcia, nie do nieskończonych sporów o to, czy Pana decyzje niszczą związek. Zachęta do spotkania z psychologiem/psychoterapeutą może brzmieć jak zaproszenie: „gdybyś chciała spróbować, pomogę Ci znaleźć kogoś na miejscu”, i potem zostawić przestrzeń na jej decyzję. Gdy pojawiają się u partnerki wypowiedzi o braku sensu życia, warto delikatnie pytać o bezpieczeństwo i w razie potrzeby szukać pilnej pomocy (112, izba przyjęć, lokalne centrum interwencji kryzysowej). Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała
Dzień dobry, to, co Pan opisuje, pokazuje, że jest Pan bardzo uważny i zaangażowany w relację – naprawdę widać, jak bardzo zależy Panu na swojej partnerce. To trudne i obciążające emocjonalnie doświadczenie, kiedy obserwujemy cierpienie bliskiej osoby i mamy poczucie, że mimo starań nie potrafimy jej pomóc. W takiej sytuacji bardzo łatwo jest zapomnieć o sobie – o swoich granicach, potrzebach i emocjach. A przecież one też są ważne. W relacjach z kimś, kto od dziecka funkcjonuje w cieniu choroby psychicznej rodzica, często pojawia się silna odpowiedzialność za innych i przekonanie, że „muszę pomóc, bo inaczej zawiodę”. Tymczasem zmiana może się wydarzyć tylko wtedy, gdy druga osoba sama będzie na nią gotowa. Nie da się zmusić kogoś, by chciał się leczyć czy inaczej patrzył na siebie – choć z zewnątrz widzimy, że byłoby to dla niego dobre. To, co Pan może zrobić, to być obok – z empatią, spokojem i akceptacją, ale bez przejmowania odpowiedzialności za jej decyzje. Czasem najlepszym wsparciem jest po prostu danie komuś przestrzeni na jego własny rytm, przy jednoczesnym dbaniu o siebie. Warto też, żeby Pan miał kogoś, z kim może Pan porozmawiać o swojej bezsilności – przyjaciela, terapeutę, kogoś zaufanego. Bo wspieranie kogoś w kryzysie jest ogromnym wysiłkiem psychicznym i nikt nie powinien dźwigać tego sam. To, że szuka Pan pomocy i pyta, „jak się w tym wszystkim nie pogubić”, jest bardzo ważnym krokiem – pokazuje, że potrafi Pan zauważyć granicę między troską o drugiego człowieka a utratą kontaktu ze sobą. Proszę pamiętać, że ma Pan prawo dbać o siebie – i że troska o siebie nie jest egoizmem, tylko warunkiem zdrowej, wspierającej relacji. Życzę wszystkiego dobrego, pozdrawiam serdecznie.
Dzień dobry. Widać, że bardzo zależy Panu na partnerce, ale jednocześnie coraz mocniej odczuwa Pan ciężar jej cierpienia. Dorastanie w rodzinie, w której brakowało ciepła i emocjonalnej dostępności, może wpływać na samoocenę, poczucie bezpieczeństwa i sposób budowania bliskich relacji. Nie oznacza to jednak, że Pana dziewczyna jest skazana na powielanie doświadczeń swojej mamy. Szczególnie niepokojące są utrzymujące się przygnębienie, utrata radości i wypowiedzi o bezsensie życia. Mogą one wskazywać na objawy depresyjne, dlatego warto zachęcać partnerkę do konsultacji z psychiatrą lub psychologiem. W ramach NFZ dostępna jest również bezpłatna pomoc psychiatryczna. Jeśli mówi o odebraniu sobie życia, należy potraktować to poważnie i zadbać o pilną pomoc specjalistyczną. Wspierając partnerkę, proszę przede wszystkim słuchać jej bez oceniania i bez ciągłego przekonywania, że powinna myśleć inaczej. Jednocześnie nie musi Pan rezygnować ze studiów, własnych planów czy potrzeb, aby chronić jej samoocenę. Nie jest Pan odpowiedzialny za leczenie jej mamy ani za rozwiązanie wszystkich trudności partnerki. Może Pan być blisko, ale nie zastąpi Pan profesjonalnej pomocy. Warto również rozważyć własną konsultację psychologiczną, aby nauczyć się stawiać granice bez poczucia winy. Zdrowe wsparcie nie polega na poświęcaniu siebie, lecz na budowaniu relacji, w której obie osoby mają przestrzeń na własne potrzeby i rozwój.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej historii widzę dwie osoby, które potrzebują pomocy, ale w różny sposób: Pana dziewczynę, która prawdopodobnie od lat dźwiga bardzo dużo emocjonalnego ciężaru z domu rodzinnego, oraz Pana, który coraz bardziej próbuje ją ratować i zaczyna być tym wyczerpany. To, co Pan opisuje u dziewczyny — poczucie, że życie nie ma sensu, brak radości, bardzo niska samoocena, nadmierna wrażliwość na ocenę, wycofanie, poczucie bycia „gorszą” i przekonanie „taka już jestem i będę” — zdecydowanie zasługuje na profesjonalną ocenę. Nie da się z wiadomości postawić diagnozy depresji, ale objawy depresyjne są tu realną możliwością. Najważniejsze jednak jest jedno: kiedy mówi, że „życie nie ma sensu”, proszę nie uspokajać się zdaniem „ona tak tylko mówi”. Warto zapytać ją spokojnie i wprost: „Czy zdarza Ci się myśleć, że nie chcesz żyć albo chciałabyś umrzeć?” „Czy myślałaś, żeby zrobić sobie krzywdę?” „Czy masz jakiś plan albo coś przygotowałaś?” „Czy boisz się, że możesz stracić nad sobą kontrolę?” Jeżeli ma konkretny plan, zamiar, przygotowania albo mówi, że nie jest pewna, czy będzie bezpieczna, nie powinien Pan zostawiać jej samej z tym stanem. Wtedy potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna, a nie czekanie na moment, kiedy sama „dojrzeje do terapii”. Jej mama może bardzo mocno wpływać na jej sposób myślenia Jeżeli dziewczyna dorastała przy matce przewlekle chorej, wycofanej, chłodnej emocjonalnie, która nie dawała poczucia bezpieczeństwa ani zainteresowania, mogła nauczyć się kilku rzeczy: „Moje potrzeby nie są ważne.” „Nie warto oczekiwać ciepła.” „Muszę uważać na nastrój innych.” „Nie jestem wystarczająca.” „Skoro moja mama sobie nie radzi, ja też nie będę.” To mogą być schematy wyniesione z domu, a nie obiektywna prawda o niej. Bardzo możliwe też, że przez lata emocjonalnie „pilnowała” mamy i czuła się odpowiedzialna za jej stan. To przypomina czasem parentyfikację emocjonalną: dziecko zaczyna żyć bardziej problemami rodzica niż własnym życiem. I dlatego tak trudno jej dziś powiedzieć: „Mama nie chce leczenia. To jej decyzja. Ja mam prawo żyć własnym życiem.” Dla niej to może brzmieć jak zdrada. Pan nie jest w stanie wyleczyć ani jej, ani jej mamy To jest chyba najważniejsza granica. Może Pan ją kochać, słuchać, wspierać, pójść z nią na pierwszą wizytę, pomóc znaleźć miejsce pomocy. Ale nie może Pan: - przekonać jej siłą do terapii; - codziennie wyciągać jej z depresji; - przejąć odpowiedzialności za jej samoocenę; - rezygnować ze studiów, żeby nie czuła się „gorsza”; - naprawić jej relacji z matką; - stać się jej jedynym źródłem bezpieczeństwa. Jeżeli zacznie Pan regulować całe swoje życie pod jej lęk, z czasem możecie wejść w bardzo niezdrowy układ: ona cierpi, Pan ratuje, ona nadal cierpi, Pan próbuje jeszcze bardziej, a później pojawia się frustracja po obu stronach. Jej reakcja na Pana studia jest ważnym przykładem Pan podejmuje decyzję rozwojową. Ona nie mówi: „Cieszę się, ale boję się, że się od siebie oddalimy.” tylko: „Ludzie pomyślą, że jestem gorsza.” To pokazuje, że problem prawdopodobnie nie leży w Pana studiach, tylko w jej bardzo kruchej samoocenie. I tutaj nie pomaga rezygnowanie z własnego rozwoju. Bo wtedy jej mózg dostaje komunikat: „Rzeczywiście nie jestem w stanie znieść sytuacji, w której partner rozwija się bardziej ode mnie.” Zdrowsze jest: „Rozumiem, że to w Tobie uruchamia lęk i poczucie bycia gorszą. Ale moje studia nie są oceną Ciebie. Chcę się rozwijać i jednocześnie nadal być z Tobą.” To jest wsparcie bez podporządkowania życia jej lękowi. Jak rozmawiać o terapii, jeśli mówi „to nic nie da”? Nie próbowałabym przekonywać jej w stylu: „musisz iść do psychologa.” Lepiej: „Widzę, że cierpisz i że coraz mniej rzeczy daje Ci radość. Nie oczekuję, że terapia rozwiąże wszystko od razu. Chciałbym tylko, żebyś nie musiała mierzyć się z tym sama.” Jeśli argumentem są pieniądze, warto powiedzieć jej, że istnieje również pomoc w systemie publicznym — poradnie zdrowia psychicznego, Centra Zdrowia Psychicznego, konsultacje psychiatryczne i psychologiczne. Nie musi zaczynać od drogiej terapii prywatnej. Jeśli objawy są nasilone, rozsądna byłaby również konsultacja psychiatryczna, szczególnie jeśli występuje bezsenność, utrata apetytu, duże wycofanie, częsty płacz, niemożność funkcjonowania albo myśli o śmierci. A co z Panem? Pana granica może brzmieć: „Jestem przy Tobie i chcę Ci pomagać. Ale nie jestem w stanie być jedyną osobą odpowiedzialną za to, żebyś sobie poradziła. Potrzebujemy też pomocy z zewnątrz.” To nie jest odrzucenie. To jest zdrowa granica. Jeżeli ona mówi godzinami o beznadziei, a Pan po każdej rozmowie jest kompletnie wyczerpany, może Pan też powiedzieć: „Chcę Cię wysłuchać, ale dzisiaj nie mam zasobów na trzygodzinną rozmowę. Mogę być z Tobą przez pół godziny i później wrócimy do tematu.” Pan ma prawo studiować, odpoczywać, spotykać się z ludźmi i rozwijać swoje życie. Miłość nie powinna wymagać, żeby jedna osoba przestała żyć, żeby stale podtrzymywać drugą. I jeszcze jedna ważna rzecz Nie próbowałabym na tym etapie rozstrzygać: „Czy ona taka już będzie?” To właśnie jest jej własne przekonanie wyniesione z domu: „Skoro moja rodzina taka jest, ja też taka jestem.” Nie musi tak być. Ludzie mogą nauczyć się rozpoznawać emocje, budować samoocenę, stawiać granice rodzicom i tworzyć zupełnie inną relację niż ta, którą obserwowali w dzieciństwie. Ale ona sama musi zacząć w tym uczestniczyć. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z młodymi dorosłymi wychowanymi w rodzinach z depresją, emocjonalnym chłodem, poczuciem odpowiedzialności za rodzica, niską samooceną i trudnością w odseparowaniu własnego życia od problemów rodziny. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W takiej sytuacji pracowałabym również z partnerem nad granicą pomiędzy wspieraniem ukochanej osoby a wchodzeniem w rolę jej terapeuty i ratownika. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące dorastania przy rodzicu z depresją, parentyfikacji, poczucia odpowiedzialności za mamę, niskiej samooceny oraz tego, jak wspierać partnera w kryzysie bez utraty siebie. Najważniejsze zdanie dla Pana brzmi: może Pan być dla niej ważnym wsparciem, ale nie może Pan być całym systemem leczenia. Jeśli ona naprawdę coraz bardziej traci sens życia, największą formą troski nie będzie jeszcze więcej pocieszania — tylko konsekwentne kierowanie jej w stronę realnej pomocy.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



