Witam, wszystko zaczęło się od tego że wpadłem w nałóg papierosowy. W zeszłym roku żona znalazła u
Witam, wszystko zaczęło się od tego że wpadłem w nałóg papierosowy. W zeszłym roku żona znalazła u mnie papierosy. Po kilku szczerych rozmowach wybaczyła mi. Dodam, że zwykłe papierosy rzuciłem na dobre. Obiecałem, że już nigdy nie zapalę. Niestety... pojawiły się opcje elektroniczne. Po pół roku Żona przyłapała mnie z elektronikiem ale również po szczerej rozmowie, oczywiście z biegiem czasu udało mi się zyskać wybaczenie. Znowu naobiecywałem, że rzucę to... no i tak po kolejnych kilku miesiącach Żona znalazła w torbie elektronika... . Jestem w totalnej rozsypce... bardzo ją Kocham, mamy 5 letniego synka i dom na ukończeniu. Teraz już wiem, że raczej z wybaczeniem od żony nic nie będzie... powiedziała mi, że z to koniec, mam się wynosić. Zawiodłem na całej linii. Proszę o radę co robić...
7 odpowiedzi
Dziękuję za Pana wiadomość i za tak szczerą wypowiedź – to naprawdę ważne, że potrafi Pan otwarcie mówić o tym, co się wydarzyło. Widać w tym dużo emocji, ale też bardzo silną potrzebę naprawy sytuacji i troski o rodzinę. Zmaganie się z uzależnieniem to nie jest kwestia słabej woli czy braku miłości – to naprawdę trudny proces, który często wiąże się z nawrotami. To, że kilka razy się nie udało, nie oznacza, że nie może się udać. Pytanie tylko: co Pan tak naprawdę chce teraz zrobić? Czy chciałby Pan rzucić całkowicie, czy może na ten moment ograniczyć? To jest Pana decyzja, nie czyjaś inna – i dobrze, żeby wyszła z Pana, a nie tylko z potrzeby "spełnienia oczekiwań" żony. Warto też zapytać siebie: "Czy robię to dla siebie, czy tylko dla niej?" Bo jeśli tylko dla niej – to może zabraknąć motywacji. A bez niej – każda obietnica będzie coraz trudniejsza do dotrzymania. Może dobrym krokiem byłaby spokojna rozmowa z żoną – nie po to, żeby ją przekonywać, ale żeby powiedzieć, co Pan sam naprawdę chce, na co jest gotów i z czym sobie jeszcze nie radzi. Może potrzebuje Pan wsparcia z zewnątrz? Może warto porozmawiać z terapeutą uzależnień, żeby spojrzeć na ten problem z innej perspektywy i nauczyć się z nim lepiej żyć? To nie jest koniec – choć może się tak teraz wydawać. Być może to właśnie moment, w którym warto zatrzymać się i zadać sobie pytanie: "Co dla mnie jest najważniejsze?" — i od tego zacząć kolejne kroki. Życzę wszystkiego dobrego, pozdrawiam serdecznie. Jest Pan wartościowym człowiekiem, który popełnił błąd – ale to nie oznacza, że nie może Pan zawalczyć o siebie i swoją rodzinę. Proszę pamiętać, że nie musi Pan przez to wszystko przechodzić sam.
Polecam przeczytać książkę Prosta metoda, jak skutecznie rzucić palenie Allena Carra — pomogła milionom ludzi rozstać się z nałogiem. Choć nie wiem, czy Pana zasadniczym problemem jest uzależnienie, czy rozczarowywanie żony swoim zachowaniem, obie te kwestie mogą być tematem do pracy na psychoterapii, do czego serdecznie zachęcam.
Dzień dobry. Z Pana wiadomości wybrzmiewa, jakby dopadły Pana wstyd, strach przed utratą rodziny i bezsilność wobec nałogu i bólu żony. To, co rani żonę, to nie tylko nikotyna, lecz powtarzająca się tajemnica i złamane obietnice — dlatego słowa „już nigdy” tracą dla niej znaczenie. Pierwszy krok to wziąć odpowiedzialność bez tłumaczeń, nie naciskać na szybkie wybaczenie, tylko zapytać, czego potrzebuje od Pana teraz, by czuć się bezpieczniej (na ten moment może to być dystans). Zamiast kolejnych deklaracji proponowałbym przedstawić plan trzeźwienia: odcięcie dostępu do „elektronika”, realne wsparcie w poradni leczenia uzależnień i zgodę na długoterminową pracę nad nawrotem. Jeśli usłyszy Pan „koniec”, warto przyjąć to z szacunkiem, a równocześnie pokazać w czynach, że dba Pan o syna i pracuje Pan nad sobą — konsekwentnie, nie dla efektu. Może Pan napisać do żony krótki, spokojny i ciepłylist: bez obrony i obietnic, z nazwaniem wyrządzonej krzywdy, przeproszeniem i informacją, jakie konkretne kroki już Pan podjął. Własną pracę warto oprzeć też o rozumienie, co w Panu sprawia, że wraca Pan do nałogu i kłamstwa (ulga od napięcia, wstyd, mechanizm „jeszcze tylko raz”?) — temu służą konsultacje u specjalisty od uzależnień. Równolegle zadbałbym o codzienną strukturę: sen, ruch, kontakt z bliskimi, unikanie „wyzwalaczy” np. alkoholu lub stresu. To długi proces, zaufanie odbudowuje się przez spójność małych kroków w czasie, nie słowa. Bez względu na to, czy związek przetrwa, Pana wysiłek w kierunku abstynencji i rzetelnego ojcostwa ma ogromny sens — to ścieżka, na której można odzyskać szacunek do siebie i spokój. Pozdrawiam serdecznie, Monika Bała
Dzień dobry, zastanawiam się, jak to jest, że Pana nałóg stał się takim "być albo nie być" dla trwania związku. Na ile chodzi o samo palenie, a na ile o brak szczerości względem żony? I jak to się stało, że zakaz palenia stał się tak zerojedynkowy? Można się zastanawiać, co Panem kieruje w momencie, gdy składa Pan obietnice, że "nigdy więcej"? Co się dzieje z tą obietnicą, gdy pojawia się nawrót nałogu? Czy wtedy traci na znaczeniu? Wreszcie - na ile motywacją do zaprzestania palenia jest sama obietnica dana żonie, a na ile Pana własna chęć do dbania o swoje zdrowie? Mam nadzieję, że te pytania pomogą Panu nieco szerzej zobaczyć, to co dzieje się aktualnie w Pana relacji małżeńskiej. Jesli faktycznie jest zagrożona rozpadem, ale Pan chciałby nad nią pracować i reparować - zachęcam do konsultacji psychoterapeutycznych. Pozdrawiam serdecznie. Kamila Dziwota
To, co opisujesz, jest bardzo trudne, ale nie jesteś bezradny. Kilka kroków: - Weź pełną odpowiedzialność - uznaj, że nałóg wymaga poważnej zmiany. - Szukaj profesjonalnej pomocy - terapia uzależnień, grupy wsparcia, psychoterapeuta. - Rozmawiaj z żoną z szacunkiem - jasno o granicach, odbudowie zaufania lub zaakceptuj jej decyzję. - Działaj od razu - każda próba samodzielnego rzucenia bez wsparcia może pogłębić problem.
Dzień dobry. Z Pana słów wynika, że bardzo zależy Panu na rodzinie i boleśnie przeżywa Pan utratę zaufania żony. Warto jednak rozdzielić dwie kwestie: uzależnienie od nikotyny oraz ukrywanie przed żoną kolejnych powrotów do palenia. Uzależnienie nie jest wyłącznie sprawą silnej woli, a nawroty mogą być częścią procesu wychodzenia z nałogu. Nie oznacza to, że jest Pan złym mężem czy ojcem. Jednocześnie rozumiem, że dla żony najbardziej bolesne mogły być wielokrotnie składane i niedotrzymane obietnice. W tej chwili kolejne zapewnienia prawdopodobnie nie wystarczą. Potrzebne są konkretne działania, najlepiej rozpoczęcie leczenia uzależnienia od nikotyny z pomocą lekarza lub specjalisty terapii uzależnień. Proszę też dać żonie przestrzeń na jej emocje, nie naciskać na szybkie wybaczenie i nie oczekiwać natychmiastowego odzyskania zaufania. Może Pan szczerze przyznać, że dotychczas nie radził sobie z nałogiem, zamiast ponownie obiecywać coś, czego nie jest Pan pewien. Nawet jeśli żona podtrzyma decyzję o rozstaniu, warto podjąć leczenie dla siebie i zadbać o spokojną, odpowiedzialną obecność w życiu syna. Zaufanie odbudowuje się przede wszystkim konsekwentnym zachowaniem, nie deklaracjami.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej sytuacji problemem nie są już wyłącznie papierosy czy e-papieros. Dla Pana żony prawdopodobnie równie ważne stało się trzykrotne złamanie obietnicy i ukrywanie zachowania, przez co straciła zaufanie do Pana słów. Jednocześnie bardzo ważne jest, żeby nie sprowadzać tego do: „jestem beznadziejny, wszystko zniszczyłem”. To bardziej przypomina uzależnienie od nikotyny połączone z mechanizmem ukrywania i składania obietnic, których nie był Pan jeszcze w stanie realnie dotrzymać. Za każdym razem prawdopodobnie wyglądało to podobnie: „Przyłapała mnie → boję się ją stracić → obiecuję, że nigdy więcej → przez jakiś czas wytrzymuję → wraca głód lub napięcie → sięgam po nikotynę → ukrywam to, bo boję się konsekwencji.” I właśnie ten cykl trzeba teraz przerwać. Najważniejsze: nie składać kolejnej wielkiej obietnicy Nie mówiłabym teraz: „Przysięgam, że już nigdy nie zapalę.” Po kilku takich sytuacjach żona prawdopodobnie nie potrzebuje już kolejnych zapewnień. Może wręcz odbierać je jako puste. Znacznie dojrzalej brzmi: „Rozumiem, że nie masz teraz powodu wierzyć moim słowom. Trzy razy obiecałem i trzy razy Cię zawiodłem. Nie będę prosił Cię, żebyś mi zaufała na podstawie kolejnej obietnicy. Chcę zacząć realnie leczyć uzależnienie i pokazać zmianę zachowaniem.” To jest odpowiedzialność bez dramatycznego błagania. Proszę potraktować nikotynę jak uzależnienie, a nie test silnej woli E-papieros nie rozwiązał problemu, tylko zmienił formę dostarczania nikotyny. Jeżeli samodzielne próby rzucenia kończą się nawrotem, sensowne byłoby skorzystanie z pomocy lekarza lub specjalisty leczenia uzależnień. W leczeniu uzależnienia od nikotyny stosuje się m.in. nikotynową terapię zastępczą i określone leki, ale ich dobór powinien być omówiony medycznie. Psychologicznie warto też ustalić: kiedy najbardziej chce się Panu palić, co uruchamia głód, czy pali Pan ze stresu, z nudów, po pracy, w samochodzie, przy alkoholu, czy bardziej chodzi o sam rytuał niż nikotynę. Bez tego łatwo rzucać „na siłę”, a później wracać do starego schematu. Co zrobić teraz konkretnie - nie naciskać żony na natychmiastowe wybaczenie; - nie przekonywać jej, że „to tylko papierosy”; - uznać, że dla niej problemem jest również utrata zaufania; - rozpocząć realne leczenie uzależnienia niezależnie od tego, czy żona zdecyduje się zostać; - nie ukrywać kolejnych potknięć; - nie wykorzystywać syna, budowy domu ani wspólnego majątku jako argumentu typu „musisz dać mi szansę”; - jeśli żona chce przestrzeni, respektować ją. Bardzo ważne: jeśli zdarzy się nawrót, nie myśleć: „Skoro zapaliłem jednego, wszystko już stracone.” Nawrót nie powinien oznaczać powrotu do wielomiesięcznego ukrywania. Lepiej powiedzieć prawdę szybko i wrócić do planu leczenia. A co z małżeństwem? Nie może Pan zmusić żony do wybaczenia. Może być tak, że potrzebuje czasu. Może również rzeczywiście zdecydować o rozstaniu. To jest bolesne, ale jej decyzji nie da się kontrolować. Natomiast może Pan kontrolować to, co zrobi od dzisiaj. Jeżeli chce Pan ratować małżeństwo, warto po pewnym czasie zaproponować konsultację pary — nie po to, żeby terapeuta przekonał żonę, że „powinna wybaczyć”, lecz żeby przyjrzeć się odbudowie zaufania, komunikacji i temu, czy oboje nadal chcecie być razem. Ale najpierw potrzebna jest Pana indywidualna odpowiedzialność za uzależnienie. Proszę też nie karać siebie Zdanie: „Zawiodłem na całej linii” jest zrozumiałe emocjonalnie, ale mało pomocne. Bardziej konstruktywne jest: „Kilka razy złamałem ważną obietnicę i poważnie naruszyłem zaufanie żony. Teraz muszę wziąć odpowiedzialność i zacząć działać inaczej.” Pierwsze zdanie mówi: „jestem beznadziejny”. Drugie: „zrobiłem coś, co muszę naprawiać”. Ta różnica jest ogromna. Jeżeli „jestem w totalnej rozsypce” oznacza również myśli typu „nie mam po co żyć”, „lepiej byłoby mnie nie było”, myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo obawę, że może Pan stracić kontrolę, wtedy proszę powiedzieć o tym komuś bliskiemu i skorzystać z pilnej pomocy psychologicznej lub psychiatrycznej. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z uzależnieniami behawioralnymi i substancjowymi, kryzysem zaufania, kłamstwem związanym z nałogiem oraz sytuacjami, w których partner mówi: „już Ci nie wierzę”. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pana przypadku jako psycholożka pracowałabym równolegle nad dwoma rzeczami: leczeniem uzależnienia od nikotyny i odbudowywaniem wiarygodności poprzez zachowanie, nie obietnice. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące nawrotów w uzależnieniu, ukrywania nałogu przed partnerem, odbudowywania zaufania i tego, dlaczego samo „już nigdy” zwykle nie wystarcza. Najważniejsze: teraz mniej słów, więcej działań. Niech pierwszym krokiem nie będzie przekonywanie żony, że tym razem naprawdę Pan rzuci, tylko faktyczne rozpoczęcie leczenia uzależnienia — niezależnie od tego, jaką decyzję ona podejmie.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



