Mam ogromny problem z zazdrością o mojego partnera. Kiedy rozmawia z innymi kobietami, uśmiecha się

Dzień dobry, Doradzam wizytę konsultacyjną u psychologa psychoterapeuty, gdyż pomocna może okazać się terapia lub krótkoterminowe wsparcie. Odniosłam wrażenie, że nosi w sobie Pani przez całe życie obraz własnej osoby jako mało wartościowej, nie wartej miłości a odrzucenia. Źródeł tego obrazu można dopatrywać się w dzieciństwie. Polecam książkę pod tytułem "Program zmiany sposobu życia. Uwalnianie się z pułapek psychologicznych" Jeffrey E. Young, Janet S. Klosko, Wyd. Zielone Drzewo Instytut Psychologii Zdrowia PTP (dostępna w księgarniach internetowych). W szczególności rozdziały - r.6 - "Proszę nie zostawiaj mnie" Pułapka życiowa: porzucenie i brak stabilności więzi; r. 8 - "Nigdy nie dostanę miłości, której tak bardzo potrzebuję" PŻ: deprywacja emocjonalna, r. 12 - "Jestem bezwartościowy" PŻ: Niepełnowartościowość i wstyd. Podręcznik napisany jest łatwym językiem dla pacjentów i w każdym rozdziale opisana jest inna życiowa pułapka. Pułapki te to schematy z dzieciństwa, które powtarzamy nieświadomie przez całe życie i na których budujemy błędny obraz siebie, świata i wedle nich postępujemy. W tym miejscu mogę polecić terapię schematów lub terapeutów poznawczo - behawioralnych lubiących pracować w oparciu o tą metodę. Doradzałabym także rozmowę z partnerem, który może rozwiać Pani wątpliwości i wspierać Panią. Z pewnością nad problemem można pracować. Pozdrawiam serdecznie

Relacje z bliskimi osobami zazwyczaj działają jak wyzwalacz dla wszystkich kluczowych przekonań i uczuć na własny temat. Takie relacje pokazują nam jakimi schematami kierujemy się w życiu, i w jaki sposób próbujemy radzić sobie z cierpieniem jakie te schematy powodują. Kiedy doświadczamy myśli i uczuć, których rodzaj i siła są nieadekwatne do sytuacji, kiedy bardzo rozmijają się z tzw. zdrowym rozsądkiem, to niemal zawsze jest to wskazówka, że ich źródło leży głębiej i nie dotyczy bezpośrednio osoby, wobec której je mamy. Tak jak Pani opisała, racjonalnie wie Pani, że partner jest uczciwy i nie ma zwyczaju flirtować z kobietami ale uczucia i myśli, które Pani ma w sytuacji kiedy kontaktuje się z inną kobietą, nie podlegają kontroli, są silne, intensywne, pojawiają się automatycznie, są z pewnością źródłem cierpienia, którego w gruncie rzeczy chciałaby Pani uniknąć. Ma Pani dobrą intuicję, że większość schematów wynosimy z relacji z rodzicami, i jeśli są to relacje trudne, niezaspakajające najważniejszych potrzeb, w tym miłości, bezpieczeństwa i stabilności więzi, to ma to swoje konsekwencje w dorosłym życiu. W zasadzie w takich momentach, choć dorośli, reagujemy emocjami, myślami przynależnymi do dziecka bo właśnie wtedy pierwszy raz została zarzucona kotwica. Można z tym pracować, schematy można zmieniać albo samodzielne, choć jest to trudna, wymagająca samozaparcia droga albo znaleźć osobę, terapeutę, który Pani będzie towarzyszył i pomagał w zmianie - i tę drugą opcję szczerze Pani polecam:). Ze swojej strony, oprócz pozycji wymienionych we wcześniejszym komentarzu, dorzuciłaby jeszcze "Relacje na huśtawce" jako lekturę wspomagającą proces zmiany. Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam serdecznie Paulina Stachura

Trwanie w poczuciu krzywdy i urazy wobec ludzi, którzy mają to, czego my nie mamy, odbiera nam możliwość zamknięcia sprawy, ukojenia i pójścia dalej. Zachęcam Panią do przyjrzenia się w procesie terapii zarówno swojej samoocenie, jak i stylowi przywiązania. Osoba posiadająca wysoką samoocenę i wysoki poziom interpersonalnego zaufania, cechuje się „bezpiecznym (pewnym) stylem przywiązania”. Jej obraz samej siebie jest zrównoważony i spójny. Jest ona skłonna do bliskości, do tworzenia długotrwałych i szczęśliwych związków z ludźmi. Jednocześnie nie przejawia zachowań agresywnych i nie zakłada ich występowania u osób, z którymi przebywa. Relacja z partnerem związku tej osoby jest harmonijna. Przeciwieństwem „stylu bezpiecznego” jest styl „bojaźliwie-unikowy” (niepewny-ambiwalenty, lękowy). U jednostek cechujących się tym stylem przywiązania samoocena i interpersonalne zaufanie są utrzymane na niskim poziomie. Wrogość, impulsywność i gniew to główne komponenty temperamentu osoby, która unika sytuacji interpersonalnej bliskości. W kontaktach z osobami płci przeciwnej często doświadczają uczuć zazdrości. Napięcie powstałe przez przeżywanie trudnych emocji są skłonne obniżać stosując używki. Jednostki o przywiązaniu „niepewnym-ambiwalentnym” posiadają negatywny obraz siebie i pozytywny obraz innych ludzi. Uważają z jednej strony, że łatwo jest się zakochać, a z drugiej – że miłość nie jest trwała. Przeżywają oni miłość jako rodzaj obsesji, która nie daje spokoju, ale każe poświęcić się i uzależnić od drugiej osoby. Zachęcam do przyjrzenia się swojemu funkcjonowaniu w relacji i pani trudnościach podczas psychoterapii.