Mam 31 lat. Jestem niespełna pół roku po ślubie, w trakcie remontu po którym mieliśmy starać się o d

Mam 31 lat. Jestem niespełna pół roku po ślubie, w trakcie remontu po którym mieliśmy starać się o dziecko. Żona wprost proponuje rozwód i rozstanie, ponieważ znalazła w kurtce tabletki pomagające rzucić palenie. Ze względu na wyższy poziom stresu w ostatnim czasie, po ponad roku od całkowitego rzucenia palenia znowu czułem potrzebę sięgnięcia po nikotynę, ale mając w głowie poprzednie kłótnie o to wolałem sięgnąć od razu po 25- dniową kurację tabletkami z cytryzyną, żeby nie wracać co nałogu. Żonie chodzi o sam fakt zatajenia tego przed nią. Uświadomiłem sobie dopiero teraz, po 6 latach związku, że większość naszych poważnych kłótni wynikało z mojego braku szczerości, z zatajania faktów rzekomo „dla jej dobra”. Żona rozumie to inaczej - jako brak zaufania i szczerości. Za każdym razem gdy coś takiego wyjdzie na jaw pojawia się temat rozstania, beznadziejności naszego związku i braku zaufania. Poniekąd to rozumiem i wiem, że brak takiej podstawowej szczerości nie jest w porządku. Problem w tym, że takie myśli mam po fakcie… Gdy coś zatajam, mam poczucie, że nie warto o tym mówić, że jest lepiej, żeby się o tym nie dowiedziała. Staram się to zmienić w sobie i być bardziej otwarty, ale z mizernym skutkiem. Co mogę zrobić w tej kwestii? Czy jestem w stanie coś w sobie zmienić? Odbudować jej zaufanie? Samodzielnie lub z pomocą psychologa/farmakoterapii? W tej chwili jakiekolwiek propozycje terapii dla par nie wchodzą w grę, żona nie widzi szans na poprawę tego stanu. Bywaliśmy już razem u psychologów, ale za każdym razem przerywamy to, gdy wydaje nam się, że relacja wróciła do normy i „jest już dobrze”. A ja nie wyobrażam sobie rozstania, nie chcę tego, nie umiem się poddać, jest dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Nie rozumiem, dlaczego nie potrafię być z nią szczery po tylu latach mimo, że wprost mówi że to dla niej podstawa relacji?

6 odpowiedzi


Dzień dobry, myślę, że pod spodem Pana zachowania są przyczyniające się do niego przekonania lub schematy emocjonalne. Można znaleźć przyczynę zachowania i wyeliminować ją za pomocą terapii poznawczo-behawioralnej i/lub terapii schematów. Gdybym była Pana terapeutką, właśnie tak bym zrobiła.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, możliwość zmiany istnieje wtedy, kiedy osoba sama chce zrozumieć, skąd i dlaczego biorą się pewne zachowania. Motywacja w postaci żony grożącej odejściem może być czynnikiem zapalnym do szukania odpowiedzi, jednakże zasadniczym pytaniem, jakie się pojawia to: co Panu sytuacja zatajania informacji przed żoną naprawdę robi i daje? Coś się pod tym musi głębiej kryć, tym bardziej, jeśli trwa już kilka lat. Ludzie przejawiają różne zachowania, za którymi stoją różne intencje, pragnienia oraz niespełnione życzenia. Nie zawsze jest tak, że chce się kogoś tym skrzywdzić, jednakże zdarza się, że wychodzi i tak. Terapia par nie rozwiąże kwestii, ponieważ za każdym razem będzie się pojawiać coś innego, o czym nie będzie Pan chciał żonie powiedzieć, niezależnie czy to papierosy, kłopoty w pracy czy chęć odreagowania w nieakceptowalny przez żonę czy kogokolwiek innego sposób. Zasadnicze pytanie, jakie się pojawiło u mnie po przeczytaniu Pana zapytania, to kiedy i dlaczego uznał Pan, że nie warto o czymś mówić? Co za tym stoi? Jaką przyjemność można czerpać z niemówienia? Jeśli chciałby Pan się nad tym zastanowić, zapraszam do kontaktu.


Dzień dobry. Widzę, że dostrzega Pan powtarzający się schemat: napięcie → zatajenie „dla dobra spokoju” → ujawnienie → utrata zaufania, oraz że płaci Pan za to wysoką cenę. Takie unikanie szczerości czasem bywa obroną przed lękiem i wstydem, często wyuczonym wcześnie, w przeszłości. Warto w terapii indywidualnej spokojnie przyjrzeć się temu, czego Pan się boi, gdy ma powiedzieć prawdę? Jak to uczucie prowadzi do milczenia? Warto uzgodnić w żoną- zasygnalizować, że istnieją tematy ukryte i że przemilczenie pozwala Panu na ich przemyślenie, ale wróci Pan do nich w ciągu np. 24 godzin. Taka umowa pozwoli Panu na przestrzeń a żonie na spokój i zaufanie bez sekretów. Jeśli napięcie i bezsenność rosną, proszę rozważyć krótką konsultację psychiatryczną, żeby mieć wsparcie objawowe na czas zmian.Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała

mgr Monika Bała

mgr Monika Bała

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Dzień dobry Jeśli wspólne spotkania nie wchodzą w grę to warto pójść samemu, bo może wtedy odkryje Pan co powoduje, ze nadal Pan tak postępuje. Ponadto może dzięki takim spotkaniom ustawi Pan sobie jakieś "zabezpieczenia", które pomogą działać inaczej niż do tej pory. Trzecia rzecz to istnieje prawdopodobieństwo że pójście przez Pana do psychologa przekona żonę, że chce Pan coś zmienić i zależy Panu na Waszym związku. Tylko z tego co Pan pisze to musiałby Pan chodzić dłużej niż do pierwszej poprawy bo poprawa to pierwszy pożądany stan a chodzi o to żeby dojść do utrwalenia nowego postępowania i myślenia. Pozdrawiam Cezary Szadkowski

mgr Cezary Szadkowski

mgr Cezary Szadkowski

psycholog

Nowy Dwór Mazowiecki

Umów wizytę

Dzień dobry. W Pana wypowiedzi dostrzegam dużo lęku przed utratą żony, ale również ważną refleksję nad własnym zachowaniem. Zauważył Pan, że problemem nie są wyłącznie konkretne sytuacje, które wywołują kłótnie, lecz powtarzający się sposób radzenia sobie z trudnymi informacjami. To istotne spostrzeżenie, ponieważ właśnie od zrozumienia tego mechanizmu można rozpocząć zmianę. Z psychologicznego punktu widzenia zatajanie informacji nie zawsze wynika z braku miłości czy świadomej chęci oszukania drugiej osoby. Czasami jest sposobem unikania konfliktu, rozczarowania partnera, jego złości lub poczucia winy. W danym momencie może Pan myśleć, że przemilczenie czegoś pozwoli zachować spokój w relacji. Problem polega na tym, że taka strategia przynosi jedynie chwilową ulgę, a kiedy prawda wychodzi na jaw, pojawia się znacznie poważniejszy konflikt. W ten sposób może powstawać błędne koło, w którym lęk przed reakcją żony prowadzi do zatajenia informacji, a kolejne zatajenie jeszcze bardziej osłabia jej zaufanie. Warto jednak rozróżnić dwie rzeczy. Sam fakt, że odczuwał Pan głód nikotynowy i zdecydował się skorzystać z pomocy w utrzymaniu abstynencji, nie jest czymś niewłaściwym. Wręcz przeciwnie, podjął Pan działanie, aby nie wrócić do palenia. Dla żony problemem wydaje się natomiast to, że kolejny raz dowiedziała się o ważnej dla niej sprawie przypadkowo. Możliwe, że nie reaguje wyłącznie na znalezione tabletki, ale na nagromadzone przez lata doświadczenia, w których czuła, że nie zna całej prawdy. Pyta Pan, czy można to zmienić. Tak, nad takim sposobem reagowania można pracować. Zachęcałabym Pana przede wszystkim do podjęcia indywidualnej psychoterapii, szczególnie w nurcie poznawczo behawioralnym lub terapii schematów. Warto przyjrzeć się temu, czego dokładnie obawia się Pan w chwili podejmowania decyzji o zatajeniu informacji. Czy jest to lęk przed kłótnią, odrzuceniem, krytyką, poczuciem bycia niewystarczająco dobrym, czy może przekonanie, że trudnych emocji drugiej osoby trzeba za wszelką cenę unikać? Bez zrozumienia przyczyny trudno będzie trwale zmienić zachowanie. Pomocne może być również ćwiczenie zatrzymywania się w momencie, kiedy pojawia się myśl „lepiej jej o tym nie mówić”. Proszę spróbować potraktować ją jako sygnał ostrzegawczy i zadać sobie pytanie: „Czy milczę dlatego, że jest to moja prywatna sprawa, czy dlatego, że boję się reakcji żony?”. To ważne rozróżnienie, ponieważ szczerość w związku nie oznacza obowiązku informowania partnera o każdej myśli czy czynności. Chodzi raczej o uczciwe komunikowanie spraw istotnych dla wzajemnych ustaleń i zaufania. Jeżeli chodzi o odbudowanie zaufania, warto pamiętać, że nie następuje ono po jednej rozmowie, przeprosinach czy obietnicy. Najczęściej wymaga czasu, konsekwencji i powtarzających się doświadczeń, w których druga osoba widzi, że może polegać na naszych słowach. Dlatego ważniejsze od przekonywania żony, że teraz będzie inaczej, może być rozpoczęcie rzeczywistej pracy nad sobą, nawet jeśli obecnie nie chce ona uczestniczyć w terapii par. Farmakoterapia sama w sobie nie jest leczeniem braku szczerości. Może natomiast okazać się pomocna, jeżeli specjalista rozpozna współwystępujące zaburzenia, na przykład nasilone zaburzenia lękowe lub depresyjne. Decyzja o jej zastosowaniu wymaga konsultacji psychiatrycznej. Zwróciłabym również uwagę na to, że dotychczas przerywali Państwo pomoc psychologiczną, kiedy sytuacja się uspokajała. To dość częsty mechanizm. Ustąpienie konfliktu nie musi jednak oznaczać, że zmienił się sposób reagowania, który do niego doprowadził. Tym razem warto potraktować terapię jako dłuższy proces uczenia się nowych zachowań, a nie wyłącznie sposób na zażegnanie aktualnego kryzysu. Rozumiem, że bardzo zależy Panu na uratowaniu małżeństwa. Jednocześnie trzeba pamiętać, że może Pan wziąć odpowiedzialność za swoje zachowanie i rozpocząć zmianę, ale nie ma Pan pełnej kontroli nad decyzją żony. Nie da się wymusić odbudowania zaufania ani przekonać drugiej osoby do pozostania w związku samym zaangażowaniem.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pana opisie problemem nie są tabletki z cytyzyną. Problemem jest powtarzający się schemat: pojawia się coś, czego obawia się Pan powiedzieć żonie → uznaje Pan, że „lepiej, żeby nie wiedziała” → informacja wychodzi później → ona doświadcza tego jako kolejnego dowodu, że nie może Panu ufać. To, że właśnie teraz zobaczył Pan ten schemat, jest bardzo ważne. Tak, można go zmienić, ale nie samym postanowieniem „od teraz będę szczery”. Dlaczego człowiek zataja, mimo że wie, jak bardzo to niszczy relację? Najczęściej nie chodzi o brak miłości. Często jest to sposób radzenia sobie z napięciem. W chwili, gdy powinien Pan powiedzieć coś niewygodnego, może uruchamiać się automatycznie: „Będzie zła.” „Zacznie się awantura.” „Rozczaruję ją.” „To przecież drobiazg.” „Sam sobie z tym poradzę.” „Nie ma sensu jej martwić.” I zatajenie daje natychmiastową ulgę. Nie ma rozmowy. Nie ma konfliktu. Nie musi Pan patrzeć na jej rozczarowanie. Problem pojawia się później. Dlatego powiedziałabym, że określenie „robię to dla jej dobra” może być tylko częścią prawdy. Często pod spodem jest również: „robię to, żeby samemu nie przeżywać jej reakcji”. Nie mówię tego oskarżycielsko. To właśnie mechanizm, który trzeba zrozumieć. Z papierosami szczególnie dobrze to widać Sam fakt, że zamiast wrócić do palenia, sięgnął Pan od razu po leczenie pomagające utrzymać abstynencję, brzmi jak próba poradzenia sobie z nawrotem głodu nikotynowego. Możliwe, że żona nie przeżywa teraz: „ukrył przede mną lek”. Tylko: „znowu coś ważnego działo się w jego życiu i znowu dowiaduję się przypadkiem.” Jeżeli podobne sytuacje wydarzały się przez sześć lat, jej reakcja prawdopodobnie dotyczy całej historii, nie tylko zawartości kurtki. Czy da się odbudować zaufanie? Tak, ale zaufania zwykle nie odbudowuje się deklaracją: „obiecuję, że już nigdy tego nie zrobię”. Odbudowuje się je dziesiątkami małych zachowań przez dłuższy czas. Czyli: mówię zanim zostanę zapytany, mówię również wtedy, kiedy się boję reakcji, nie minimalizuję, nie usuwam fragmentów historii, nie czekam, aż druga osoba sama coś odkryje, potrafię wytrzymać jej niezadowolenie bez uciekania w kolejne zatajenie. Najtrudniejszą częścią Pana pracy nie będzie więc „mówienie prawdy”. Będzie nią wytrzymywanie konsekwencji powiedzenia prawdy. Proponowałabym prostą zasadę Za każdym razem, gdy pojawi się myśl: „lepiej jej o tym nie mówić” proszę potraktować ją jak sygnał alarmowy, a nie argument. I zatrzymać się przy trzech pytaniach: 1. Czy nie mówię tego dlatego, że to naprawdę nieistotne, czy dlatego, że boję się jej reakcji? 2. Czy gdyby dowiedziała się o tym przypadkiem za tydzień, czułaby się oszukana? 3. Czy zatajenie chroni ją, czy przede wszystkim chroni mnie przed dyskomfortem? Jeżeli odpowiedź brzmi: „boję się jej reakcji” — właśnie wtedy warto powiedzieć. Co powiedzieć żonie teraz? Nie przekonywałabym jej, że „to przecież tylko tabletki”. Powiedziałabym raczej: „Widzę, że problemem nie jest sama kuracja, tylko to, że kolejny raz sam zdecydowałem, czego masz nie wiedzieć. Rozumiem, że możesz odbierać to jako brak zaufania. Nie chcę Ci obiecywać, że zmienię się w tydzień. Chcę zacząć indywidualną terapię i pracować nad tym niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiesz wobec naszego małżeństwa.” To ostatnie jest bardzo ważne. Bo jeśli terapia stanie się: „idę tylko po to, żebyś się ze mną nie rozwiodła”, żona może odbierać to jako kolejną reakcję kryzysową. Znacznie mocniejszy komunikat brzmi: „widzę problem i będę nad nim pracował również wtedy, jeśli nie dostanę natychmiast nagrody w postaci Twojego powrotu do zaufania.” Proszę nie naciskać teraz na terapię par Jeżeli ona mówi, że nie chce, warto to uszanować. Może Pan rozpocząć terapię indywidualną natychmiast. I bardzo konkretnie powiedzieć terapeucie: „Mam nawyk zatajania trudnych rzeczy przed żoną. W chwili podejmowania decyzji wydaje mi się to rozsądne, a dopiero po fakcie rozumiem konsekwencje. Chcę zrozumieć, co uruchamia ten mechanizm i nauczyć się reagować inaczej.” To jest bardzo dobry temat do psychoterapii. Jaki nurt? W Pana przypadku rozważyłabym przede wszystkim terapię schematów, CBT albo terapię integratywną. Terapia schematów może pomóc sprawdzić, czy występuje np.: lęk przed dezaprobatą, unikanie konfliktu, wstyd, przekonanie „muszę sam sobie radzić”, nadmierne dostosowanie albo odwrotnie — potrzeba zachowania kontroli nad tym, co druga osoba wie. CBT pomoże natomiast bardzo praktycznie pracować nad momentem: bodziec → lęk przed reakcją → zatajenie → ulga → późniejszy kryzys. To można rozłożyć na czynniki pierwsze i trenować nową odpowiedź. A farmakoterapia? Na sam brak szczerości leków się nie stosuje. Psychiatra może być potrzebny, jeśli za unikaniem stoją silne zaburzenia lękowe, depresja, ADHD, znaczna impulsywność czy inny problem psychiatryczny. Ale tabletka nie nauczy człowieka mówić: „boję się, że się zezłościsz, ale chcę Ci to powiedzieć”. To jest praca psychologiczna i relacyjna. Bardzo ważny jest też wzorzec przerywania terapii Napisał Pan, że wcześniej chodziliście do psychologów, ale przerywaliście, gdy robiło się lepiej. To bardzo częsty błąd. Brak aktualnej awantury nie oznacza, że mechanizm został zmieniony. Jeżeli terapia ma zadziałać, warto nie kończyć jej wtedy, kiedy wraca spokój, tylko właśnie wtedy przejść do pracy nad tym, dlaczego problem wraca i jak zapobiegać kolejnemu nawrotowi. Czy to małżeństwo da się uratować? Tego nie da się uczciwie obiecać. Pana żona może uznać, że ma już za mało zaufania, żeby próbować dalej. Ma do tego prawo. Ale Pan ma wpływ na coś bardzo ważnego: czy niezależnie od jej decyzji stanie się Pan człowiekiem, który przestaje regulować konflikt poprzez zatajenie. Jeżeli ona zostanie, to będzie fundament odbudowy związku. Jeżeli odejdzie, ta sama zmiana będzie miała ogromne znaczenie dla wszystkich Pana przyszłych relacji. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z kryzysami małżeńskimi, utratą zaufania, powtarzającymi się zatajeniami, unikaniem konfliktu i trudnością w otwartym komunikowaniu niewygodnych rzeczy. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pana sytuacji jako psycholożka rozpoczęłabym od dokładnego odtworzenia kilku wcześniejszych sytuacji, w których coś Pan ukrył, żeby znaleźć wspólny moment, w którym podejmuje Pan decyzję: „lepiej jej nie mówić”. Właśnie tam jest największa przestrzeń do zmiany. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące odbudowy zaufania po kłamstwach i zatajeniach, lęku przed konfliktem, szczerości w małżeństwie oraz różnicy między prywatnością a ukrywaniem informacji przed partnerem. Najważniejsze: nie jest za późno, żeby zmienić ten mechanizm. Ale zamiast przekonywać żonę, że teraz już wszystko Pan rozumie, warto zacząć konsekwentnie pokazywać zmianę zachowaniem — również wtedy, kiedy powiedzenie prawdy będzie niewygodne.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.