Witam, moja 6letnia córka od kilku tygodniu zaczęła bać sie połykać (boi sie zaksztyszenia). Nigdy o

Dzień dobry,

opisuje Pani sytuację, która z punktu widzenia psychologii bardzo przypomina lęk przed zakrztuszeniem i nadmierną kontrolę aktu połykania, a nie problem medyczny czy tak zwany upór dziecka. U wrażliwych sześciolatek, które są jak Pani pisze bardzo dorosłe jak na swój wiek, takie trudności często pojawiają się nagle i mogą być związane zarówno z jakąś pojedynczą myślą czy zasłyszaną historią, jak i z ogólnym przeciążeniem emocjonalnym oraz napięciem w rodzinie. Zmiany w rytmie dnia, częste wyjazdy taty, dużo tęsknoty, mniej czasu z rodzicami potrafią u dziecka wyjść właśnie w obszarze jedzenia i ciała, nawet jeśli nie było realnego zakrztuszenia.

To, że córka po pierwszej wizycie u psychologa wróciła do jedzenia, jest bardzo ważną informacją. Oznacza, że reaguje na wsparcie emocjonalne i że podłożem trudności jest lęk. Jej sprzeciw przed kolejną wizytą nie musi świadczyć o tym, że specjalista był zły. Często dzieci wstydzą się swoich objawów, boją się, że ktoś będzie je oceniać albo że wizyta oznacza, iż jest z nimi coś nie tak. To naturalna obawa przed kolejnym konfrontowaniem się z tym tematem, a nie dowód na to, że wsparcie nie jest potrzebne.

W domu warto przyjąć strategię małych kroków. Dobrze jest zachować maksymalny spokój przy posiłkach, nie robić z jedzenia głównego tematu dnia, nie naciskać, nie popędzać, nie komentować każdego kęsa. Można nazywać to, co córka przeżywa w sposób spokojny i empatyczny, na przykład widzę, że bardzo boisz się połknąć i to jest dla ciebie trudne, spróbujemy naprawdę małych kawałków i ty decydujesz, kiedy jesteś gotowa. Każdy, nawet niewielki postęp warto od razu wzmacniać pochwałą. Z kolei ciągłe pytania przed każdym posiłkiem czy się boisz mogą nasilać lęk, bo podtrzymują skupienie uwagi na objawie. Dobrze, jeśli pediatra obejrzał gardło i ogólny stan zdrowia, bo wykluczenie przyczyny somatycznej daje Pani dodatkowe poczucie bezpieczeństwa.

Jeżeli chciałaby Pani krok po kroku omówić funkcjonowanie córki, sytuację rodzinną, przygotować dziecko do kolejnych spotkań oraz dostać konkretne zalecenia dotyczące pracy z lękiem przed połykaniem i organizacji posiłków, zapraszam na konsultację psychologiczną u mnie w gabinecie lub w formie online. Wspólnie możemy ułożyć plan postępowania, tak aby odzyskanie radości z jedzenia było możliwe, a Pani przestała czuć się bezsilna.

Dzień dobry, chciałabym zaznaczyć, że na podstawie tych informacji nie można jednoznacznie określić źródła tego problemu, wymaga to dłuższej obserwacji i pogłębionej diagnostyki psychologicznej.
Dzieci w tym wieku, zwłaszcza wrażliwe i "dojrzałe emocjonalnie", mogą reagować lękiem na różne sytuacje: drobne zdarzenia, których dorośli nie zauważają, zmiany w rutynie i poczuciu bezpieczeństwa, opowieści usłyszane w przedszkolu czy szkole od rówieśników.
Jeśli chodzi o zachęcenie córki do powrotu do psychologa, warto zmienić narrację wokół wizyt. Zamiast "idziemy do psychologa", można powiedzieć: "idziemy do pani/pana, która/y uczy dzieci, jak poradzić sobie z różnymi uczuciami" lub "wiele dzieci odwiedza takie miejsca, żeby poczuć się odważniejszymi". Ważne jest też danie córce poczucia kontroli - pozwolić jej wybrać, jaką zabawkę zabierze, zapytać, czy woli iść rano czy po południu, obiecać coś miłego po wizycie (nie jako nagrodę, ale jako element rutyny). Warto również normalizować wizyty u specjalisty - może Pani opowiedzieć o sobie: "Ja też czasem rozmawiam z kimś, kto pomaga mi zrozumieć moje uczucia" lub przeczytać razem książkę o odwiedzaniu psychologa. Istotna może być również konsultacja laryngologiczna w celu wykluczenia schorzeń somatycznych.