Jak podjąć konkretną decyzje, czy mam zostać z mężem czy odejść i zacząć budować ją bez problemów ?!

Dzień dobry, dziękuję za pytanie. To, o czym Pani mówi, jest naprawdę poważne i delikatne. I jednocześnie — to nie jest decyzja, którą podejmuje się wyłącznie „rozsądkiem” i logicznymi argumentami. Z perspektywy psychodynamicznej powiedziałabym, że pytanie „czy zostać czy odejść” bardzo często jest wierzchołkiem góry lodowej. Pod spodem zwykle są głębsze warstwy: Pani potrzeba bezpieczeństwa, lęk przed samotnością, może poczucie winy, może złość, może rozczarowanie, a może nadzieja, że coś się jeszcze zmieni. Czasem w takich momentach odzywają się bardzo stare doświadczenia — z domu rodzinnego, z pierwszych relacji — które wpływają na to, jak dziś przeżywa Pani bliskość i rozstanie. Zauważam też, że mówi Pani o „budowaniu jej bez problemów”. To brzmi jak pragnienie relacji bez bólu, napięcia, konfliktów. Warto się wspólnie zastanowić, czy chodzi o konkretną relację, czy raczej o potrzebę spokoju, ulgi, bycia w czymś, co nie rani. Czasem chcemy odejść nie tylko od drugiej osoby, ale od własnego cierpienia. Tego typu dylematy bardzo często są tematem pracy terapeutycznej, bo nie chodzi tylko o wybór A albo B, ale o zrozumienie, z jakiego miejsca w Pani ten wybór miałby zostać podjęty. Decyzja podjęta z lęku będzie inna niż decyzja podjęta z poczucia wewnętrznej jasności. Być może zamiast pytać „co powinnam zrobić?”, warto na chwilę zatrzymać się przy pytaniach:
– Co mnie w tej relacji boli najbardziej?
– Czego najbardziej się boję, jeśli odejdę?
– Czego najbardziej się boję, jeśli zostanę?
– Jakie moje potrzeby są tu niezaspokojone?
To są pytania, które rzadko da się rozstrzygnąć w pojedynkę. Dlatego rzeczywiście powiedziałabym, że to temat bardzo odpowiedni do pracy gabinetowej — po to, by mogła Pani podjąć decyzję nie pod presją, nie z desperacji, ale w większym kontakcie ze sobą. Serdecznie pozdrawiam

Rozumiem, że to pytanie jest dla Pani bardzo obciążające i że stoi za nim dużo napięcia, wątpliwości i być może zmęczenia. Decyzja o pozostaniu w związku lub odejściu to jedna z trudniejszych decyzji w życiu — dlatego naturalne jest, że pojawia się potrzeba „konkretnej odpowiedzi”.
Jednocześnie terapeuta nie może ani nie chce podejmować tej decyzji za Panią. To nie jest kwestia znalezienia jednej obiektywnie słusznej opcji, lecz zrozumienia, co jest zgodne z Pani wartościami, potrzebami i granicami.
W terapii możemy wspólnie przyjrzeć się kilku ważnym obszarom:
Co w tej relacji jest żywe i wartościowe, a co systematycznie rani?
Czy problemy są czymś, nad czym można realnie pracować we dwoje?
Czy jest gotowość obu stron do zmiany, czy tylko jednej?
Czy decyzja o odejściu wynika z wyczerpania i bezradności, czy z głębokiego przekonania, że to nie jest relacja, w której chcę być?
Czy wyobrażenie „budowania nowej relacji bez problemów” jest realną perspektywą, czy raczej nadzieją na brak trudności?
Każda relacja niesie wyzwania. Pytanie nie brzmi, czy będą problemy — ale czy są to problemy, które da się wspólnie rozwiązywać i czy mimo nich czuje się Pani w tej relacji bezpiecznie, ważnie i z szacunkiem.
Czasem decyzja dojrzewa nie wtedy, gdy „wiemy”, lecz gdy przestajemy ignorować to, co czujemy. Dlatego pierwszym krokiem nie musi być wybór „zostać czy odejść”, lecz uczciwe przyjrzenie się sobie: czego naprawdę potrzebuję i czy ta relacja daje mi przestrzeń, by tym być.
Jeśli będzie Pani gotowa, możemy tę decyzję rozłożyć na czynniki pierwsze i przejść przez nią krok po kroku — tak, aby była świadoma i możliwie najmniej impulsywna.
pozdrowienia, Małgorzata Matusiak