Jak podjąć konkretną decyzje, czy mam zostać z mężem czy odejść i zacząć budować ją bez problemów ?!
Jak podjąć konkretną decyzje, czy mam zostać z mężem czy odejść i zacząć budować ją bez problemów ?!
12 odpowiedzi
Dzień dobry, dziękuję za pytanie. To, o czym Pani mówi, jest naprawdę poważne i delikatne. I jednocześnie — to nie jest decyzja, którą podejmuje się wyłącznie „rozsądkiem” i logicznymi argumentami. Z perspektywy psychodynamicznej powiedziałabym, że pytanie „czy zostać czy odejść” bardzo często jest wierzchołkiem góry lodowej. Pod spodem zwykle są głębsze warstwy: Pani potrzeba bezpieczeństwa, lęk przed samotnością, może poczucie winy, może złość, może rozczarowanie, a może nadzieja, że coś się jeszcze zmieni. Czasem w takich momentach odzywają się bardzo stare doświadczenia — z domu rodzinnego, z pierwszych relacji — które wpływają na to, jak dziś przeżywa Pani bliskość i rozstanie. Zauważam też, że mówi Pani o „budowaniu jej bez problemów”. To brzmi jak pragnienie relacji bez bólu, napięcia, konfliktów. Warto się wspólnie zastanowić, czy chodzi o konkretną relację, czy raczej o potrzebę spokoju, ulgi, bycia w czymś, co nie rani. Czasem chcemy odejść nie tylko od drugiej osoby, ale od własnego cierpienia. Tego typu dylematy bardzo często są tematem pracy terapeutycznej, bo nie chodzi tylko o wybór A albo B, ale o zrozumienie, z jakiego miejsca w Pani ten wybór miałby zostać podjęty. Decyzja podjęta z lęku będzie inna niż decyzja podjęta z poczucia wewnętrznej jasności. Być może zamiast pytać „co powinnam zrobić?”, warto na chwilę zatrzymać się przy pytaniach: – Co mnie w tej relacji boli najbardziej? – Czego najbardziej się boję, jeśli odejdę? – Czego najbardziej się boję, jeśli zostanę? – Jakie moje potrzeby są tu niezaspokojone? To są pytania, które rzadko da się rozstrzygnąć w pojedynkę. Dlatego rzeczywiście powiedziałabym, że to temat bardzo odpowiedni do pracy gabinetowej — po to, by mogła Pani podjąć decyzję nie pod presją, nie z desperacji, ale w większym kontakcie ze sobą. Serdecznie pozdrawiam
Rozumiem, że to pytanie jest dla Pani bardzo obciążające i że stoi za nim dużo napięcia, wątpliwości i być może zmęczenia. Decyzja o pozostaniu w związku lub odejściu to jedna z trudniejszych decyzji w życiu — dlatego naturalne jest, że pojawia się potrzeba „konkretnej odpowiedzi”. Jednocześnie terapeuta nie może ani nie chce podejmować tej decyzji za Panią. To nie jest kwestia znalezienia jednej obiektywnie słusznej opcji, lecz zrozumienia, co jest zgodne z Pani wartościami, potrzebami i granicami. W terapii możemy wspólnie przyjrzeć się kilku ważnym obszarom: Co w tej relacji jest żywe i wartościowe, a co systematycznie rani? Czy problemy są czymś, nad czym można realnie pracować we dwoje? Czy jest gotowość obu stron do zmiany, czy tylko jednej? Czy decyzja o odejściu wynika z wyczerpania i bezradności, czy z głębokiego przekonania, że to nie jest relacja, w której chcę być? Czy wyobrażenie „budowania nowej relacji bez problemów” jest realną perspektywą, czy raczej nadzieją na brak trudności? Każda relacja niesie wyzwania. Pytanie nie brzmi, czy będą problemy — ale czy są to problemy, które da się wspólnie rozwiązywać i czy mimo nich czuje się Pani w tej relacji bezpiecznie, ważnie i z szacunkiem. Czasem decyzja dojrzewa nie wtedy, gdy „wiemy”, lecz gdy przestajemy ignorować to, co czujemy. Dlatego pierwszym krokiem nie musi być wybór „zostać czy odejść”, lecz uczciwe przyjrzenie się sobie: czego naprawdę potrzebuję i czy ta relacja daje mi przestrzeń, by tym być. Jeśli będzie Pani gotowa, możemy tę decyzję rozłożyć na czynniki pierwsze i przejść przez nią krok po kroku — tak, aby była świadoma i możliwie najmniej impulsywna. pozdrowienia, Małgorzata Matusiak
Witam. To bardzo poważna decyzja, która wpływa na całe Pani życie. Tego typu pytania nie da się rozstrzygnąć jedną odpowiedzią w internecie. To nie jest kwestia prostej rady typu „proszę zostać” albo „proszę odejść”. Potrzebna jest pogłębiona rozmowa, zrozumienie Pani sytuacji, emocji, historii relacji i realnych możliwości. Jeśli jest Pani w kryzysie małżeńskim, warto: zgłosić się na konsultację indywidualną do psychologa, rozważyć terapię par (jeśli obie strony są gotowe), przyjrzeć się temu, czy decyzja wynika z chwilowego przeciążenia czy z długotrwałego, poważnego problemu. Powodzenia!
Dziękuję, że dzieli się Pani tak ważnym i trudnym dylematem. Decyzja o pozostaniu w związku lub odejściu nigdy nie jest prosta. Zwłaszcza wtedy, kiedy w grę wchodzą emocje, historia relacji i nadzieje, które były z nią związane. To naturalne, że szuka Pani jasności i że chce podjąć decyzję, która będzie prawdziwa i tylko Pani. Najtrudniejsze jest to, że nie ma jednej „właściwej” odpowiedzi. Warto może poświęcić chwilę i zadać sobie poniższe pytania. One mogą pomóc zbliżyć się choć trochę do tego, czego naprawdę Pani potrzebuje. Można spróbować przyjrzeć się m.in.: Jak czuję się w tej relacji na co dzień? Czy więcej we mnie spokoju, czy napięcia? Czy czuję się widziana, szanowana i ważna przy moim mężu? Co zostało już przeze mnie zrobione, żeby tę relację naprawić? Co zrobił on? Czy problemy, które są między nami, mają realną szansę się zmienić? Jeśli tak, to co musiałoby się wydarzyć? Jak wyglądałoby moje życie, gdybym została? A jak gdybym odeszła? Która z tych dwóch wizji daje mi więcej poczucia ulgi, a która więcej lęku? Czy zostaję z miłości i nadziei, czy bardziej z poczucia obowiązku, strachu lub przyzwyczajenia? To, że zadaje Pani sobie takie pytania, pokazuje, że traktuje Pani siebie poważnie i to jest bardzo ważne. Ma Pani pełne prawo szukać dla siebie życia, w którym będzie czuła się dobrze, bezpiecznie i w zgodzie ze sobą. Życzę takiego rozwiązania, które pozwoli iść dalej w zgodzie ze sobą i z swoim wartościami. Pozdrawiam serdecznie
To jedna z najtrudniejszych decyzji, przed jakimi staje człowiek. Jako terapeuta i seksuolog powiem Ci wprost: nie ma jednej "dobrej" odpowiedzi, ale istnieje świadoma decyzja. Często tkwimy w martwym punkcie nie dlatego, że nie wiemy, co robić, ale dlatego, że boimy się kosztów każdej z tych opcji. Zamiast dawać Ci gotową receptę, dam Ci narzędzia, których używamy w gabinecie, abyś mogła sama tę decyzję „wypracować”. 1. Rozróżnij "Problemy do rozwiązania" od "Różnic nie do pogodzenia" W terapii par dzielimy problemy na dwie grupy. Zastanów się, co dominuje u Was: a) Problemy rozwiązywalne: Np. brak komunikacji, konflikty o obowiązki, problemy w sypialni, które można przepracować z seksuologiem. One wymagają pracy, niekoniecznie odejścia. b) Problemy strukturalne (niedopasowanie): Różne wartości (np. on nie chce dzieci, Ty chcesz), przemoc, nałogi, w których partner nie widzi problemu, lub całkowity brak szacunku. Tych rzeczy często nie da się "naprawić" jednostronnie. 2. Bilans Zysków i Strat (ale rozszerzony) Zrób klasyczną tabelę, ale dodaj do niej kluczowe pytania. Nie patrz tylko na to, co jest teraz, ale na to, kim chcesz być za 5 lat. Możesz odpowiedzieć sobie jak zostanie lub odejście wpłynie na Ciebie krótko-terminowo, długo terminowo i czy któraś z tych decyzji przybliża Cię do Twoich wartości. Nowe życie nie będzie życiem bez problemów. Będzie życiem z innymi problemami (logistyka, samotność, budowanie wszystkiego od zera). Pytanie nie brzmi: „Jak żyć bez problemów?”, ale: „Które problemy wolę mieć?”. Czy wolę problemy wynikające z samotności i budowania nowej tożsamości, czy problemy wynikające z nieszczęśliwego związku? 4. Sprawdź swoje Schematy. Zastanów się, czy Twój lęk przed odejściem (lub chęć ucieczki) nie wynika z dawnych wzorców: - Schemat Samopoświęcenia: Czy zostajesz, bo „nie możesz mu tego zrobić”, mimo że sama usychasz? - Schemat Opuszczenia: Czy boisz się odejść, bo wierzysz, że sama sobie nie poradzisz i nikt Cię już nie pokocha? - Schemat Deprywacji Emocjonalnej: Czy tak bardzo przyzwyczaiłaś się do braku bliskości, że uważasz to za normę? Konkretny krok dla Ciebie: Przez najbliższe 2 tygodnie spróbuj przeprowadzić eksperyment myślowy: - Przez pierwszy tydzień żyj z założeniem: „Zostaję na 100% i będę nad tym pracować”. Obserwuj swoje ciało i emocje – czujesz ulgę czy ciężar? - Przez drugi tydzień żyj z założeniem: „Podjęłam decyzję, odchodzę”. Planuj w głowie logistykę, sprawdzaj mieszkania, wyobrażaj sobie poranki bez niego. Co wtedy czuje Twoje ciało? Energia rośnie czy maleje? Ciało zazwyczaj wie wcześniej niż głowa.
Dzień dobry, Decyzja o pozostaniu w małżeństwie lub odejściu jest trudna, bo dotyczy nie tylko uczuć, ale też poczucia bezpieczeństwa i przyszłości. Warto odróżnić chwilowy kryzys od problemów stałych jak przemoc, uzależnienie czy brak szacunku. Pomocne w tym mogą być pytania: 1. Jak się czuję w tej relacji na co dzień? (można prowadzić dzienniczek, w którym zapisujemy czy czuliśmy się dobrze czy źle w relacji danego dnia, a po miesiącu lub dwóch podliczyć te dni - to pozwoli spojrzeć z dystansu i w szerszych ramach czasowych) 2. Czy moje podstawowe potrzeby są tu zaspakajane? 3. Czy problemy są chwilowe czy powtarzają się od lat mimo rozmów? 4. Czy on podejmuje się realnej pracy nad związkiem czy tylko obiecuje? 5. Kim jestem w tym małżeństwie - sobą czy muszę się dopasowywać? 6. Jak wyobrażam siebie za 5 lat, jeżeli nic się nie zmieni? 7. Na myśl o rozwodzie czuję bardziej żal i smutek czy strach? 8. Czy chciałabym takiego małżeństwa dla najlepszej przyjaciółki/córki? To bardzo trudna decyzja, która nieraz wymaga czasu. Powodzenia.
Dzień dobry, niestety nie ma jednej odpowiedzi, która pozwoliłaby z pełnym przekonaniem podjąć tak ważną decyzję. Warto jednak zatrzymać się i zadać sobie kilka pytań: Czy w tej relacji czuję się bezpiecznie? Czy mimo trudności widzę przestrzeń na zmianę i wspólną pracę? Czy zostaję dlatego, że chcę, czy dlatego, że boję się odejść? Czasami sama decyzja nie jest największym problemem. Trudniejsze bywa zrozumienie własnych potrzeb, emocji i obaw. Rozmowa z psychologiem może pomóc spojrzeć na sytuację z większym spokojem i podjąć decyzję zgodną z własnymi wartościami, a nie wyłącznie pod wpływem lęku czy poczucia obowiązku. Życzę Pani dużo siły i życzliwości wobec samej siebie. Agnieszka Leszczuk Psycholog / Terapeuta
Rozumiem, że chciałaby Pani wreszcie przestać być w zawieszeniu. Przy silnym lęku szczególnie trudno podjąć taką decyzję, ponieważ umysł próbuje znaleźć rozwiązanie dające stuprocentową pewność, że później nie będzie żalu. Takiej pewności niestety zwykle nie da się uzyskać. Spróbowałabym na chwilę odsunąć pytanie „czy nadal go kocham?” i zadać sobie inne: „czy mój mąż chce razem ze mną tworzyć to małżeństwo?”. Związek można próbować odbudować nawet po poważnym kryzysie, ale potrzebne są do tego dwie osoby. Jeżeli mąż mówi, że chce rozwodu, nie chce pracować nad relacją, nie chce terapii par i konsekwentnie podtrzymuje tę decyzję, Pani większe starania nie stworzą zaangażowania za niego. Może Pani natomiast podjąć decyzję dotyczącą własnej granicy. Proponuję jedną spokojną, konkretną rozmowę. Proszę powiedzieć mniej więcej: „Ja nadal chcę naszego małżeństwa i jestem gotowa pracować również nad swoim udziałem w naszych problemach. Nie oczekuję, że dzisiaj będziesz czuł to samo co kiedyś. Potrzebuję jednak wiedzieć, czy jesteś gotowy spróbować ze mną pracować nad naszą relacją, na przykład podczas terapii par. Jeżeli nie chcesz podejmować żadnej próby i podtrzymujesz decyzję o rozstaniu, nie będę próbowała Cię przekonywać”. Potem warto bardziej obserwować działania niż szukać ukrytego znaczenia w jego słowach. „Nie wiem, co czuję, ale chcę sprawdzić, czy możemy odbudować relację” pozostawia przestrzeń do wspólnej pracy. „Nie chcę tego związku i nie chcę nad nim pracować” jest już informacją, którą warto potraktować poważnie, nawet jeśli Pani uważa, że za jego decyzją stoi kryzys. I jeszcze jedna ważna rzecz. Odejście nie oznacza automatycznie rozpoczęcia życia „bez problemów”. Pozostanie również nie gwarantuje naprawienia małżeństwa. Bardziej pomocne pytanie brzmi: „W której rzeczywistości mogę żyć zgodnie ze swoimi potrzebami i granicami, zamiast czekać, aż druga osoba zdecyduje o moim życiu?”. Nie musi Pani podejmować decyzji na całe życie w najbardziej emocjonalnym momencie. Może Pani zdecydować tylko o następnym kroku. Jeżeli mąż chce spróbować, możecie ustalić konkretny okres wspólnej pracy i skorzystać z terapii par. Jeżeli nie chce, kolejnym krokiem może być rozpoczęcie przygotowywania się do rozstania i przeżywania straty, zamiast kolejnych prób przekonania go. Przy Pani skłonności do lęku i nadmiernego analizowania warto tę decyzję przepracować również podczas indywidualnej terapii. Nie po to, żeby terapeuta zdecydował za Panią, ale żeby pomógł oddzielić trzy rzeczy, które teraz mogą się mieszać: miłość do męża, lęk przed jego utratą oraz realną możliwość stworzenia z nim wzajemnej relacji. To często bardzo porządkuje sytuację.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że decyzję „zostać czy odejść” najtrudniej podjąć wtedy, kiedy jest się jeszcze w środku konfliktu, żalu, lęku i nadziei. Wtedy jednego dnia człowiek myśli: „muszę odejść”, a następnego: „może jeszcze wszystko da się naprawić”. To nie oznacza niezdecydowania — zwykle oznacza, że obie możliwości wiążą się ze stratą. Najpierw zmieniłabym jedno założenie: odejście nie oznacza automatycznie „życia bez problemów”. Pozostanie również nie oznacza automatycznie cierpienia. Pytanie powinno raczej brzmieć: w której rzeczywistości mam większą szansę na życie zgodne ze sobą, bez ciągłego przekraczania własnych granic? Proponowałabym ocenić małżeństwo nie na podstawie ostatniej kłótni ani pięknych wspomnień, lecz odpowiedzieć sobie bardzo konkretnie na kilka pytań: - Gdyby przez następne 2–3 lata nic w zachowaniu męża się nie zmieniło, czy chciałabym nadal tak żyć? - Czy przy nim częściej czuję bezpieczeństwo i szacunek, czy napięcie, samotność i konieczność pilnowania swoich słów? - Czy mogę powiedzieć „nie”, mieć inne zdanie i postawić granicę bez kary, obrażania się, wyzwisk, ciszy czy zastraszania? - Czy po konflikcie umiemy do niego wrócić, przeprosić, zrozumieć się i coś rzeczywiście zmienić? - Czy mąż widzi również swój udział w problemie, czy cała odpowiedzialność zawsze spada na mnie? - Czy jego obietnice prowadzą do trwałej zmiany zachowania? - Czy nadal istnieje między nami czułość, zainteresowanie sobą i chęć bycia razem, czy przede wszystkim przyzwyczajenie, dzieci, kredyt albo lęk przed samotnością? - Czy ja chcę jeszcze tego człowieka, czy bardziej chcę odzyskać małżeństwo takie, jakie kiedyś było? - Czy zostaję dlatego, że naprawdę widzę możliwość naprawy, czy dlatego, że boję się odejścia? - Czy gdybym wiedziała, że świetnie poradzę sobie finansowo i emocjonalnie sama, nadal wybrałabym ten związek? Ostatnie pytanie często bardzo dużo pokazuje. Jednocześnie nie podejmowałabym decyzji wyłącznie na podstawie uczuć typu „już go nie kocham tak jak kiedyś”. Po wielu latach żalu i nierozwiązanych konfliktów uczucia mogą być przykryte złością i zmęczeniem. Ważniejsze jest to, czy istnieje jeszcze materiał do odbudowy: wzajemny szacunek, gotowość do rozmowy, przyjęcie odpowiedzialności i realna chęć pracy obojga. Jeżeli Pani nie wie, proponowałabym zastosować „okres decyzji”, a nie pozostawać przez następne lata w zawieszeniu. Można powiedzieć mężowi: „Nie chcę dzisiaj podejmować pochopnie decyzji o końcu naszego małżeństwa, ale nie chcę też dalej funkcjonować tak jak dotąd. Potrzebuję zobaczyć, czy oboje jesteśmy naprawdę gotowi coś zmienić. Chcę, żebyśmy przez określony czas podjęli konkretną pracę nad relacją, najlepiej z terapeutą par. Potem uczciwie ocenimy, czy coś rzeczywiście się zmienia.” Nie chodzi o to, żeby przez kilka tygodni mąż był „idealny”. Chodzi o obserwowanie kierunku: czy zaczyna słuchać, bierze odpowiedzialność, szanuje granice, jest gotowy pracować nad sobą i przestaje powtarzać zachowania, które Panią niszczą. Bardzo ważne jest również rozróżnienie między trudnym małżeństwem a relacją, w której występuje przemoc. Jeżeli pojawiają się groźby, poniżanie, wyzwiska, kontrolowanie pieniędzy, izolowanie od ludzi, niszczenie rzeczy, blokowanie wyjścia, przemoc fizyczna albo boi się Pani reakcji męża, wtedy priorytetem nie jest „lepsza komunikacja”, ale bezpieczeństwo. W takiej sytuacji indywidualna konsultacja jest ważniejsza niż wspólna terapia. Jeżeli natomiast oboje popełniacie błędy, ale potraficie je zauważyć i oboje chcecie coś zmienić, terapia par może dać bardzo dużo informacji. Czasami pomaga odbudować relację. Czasami pozwala też dojść do spokojnego wniosku, że dalsze bycie razem już nie służy żadnej ze stron. Oba rezultaty mogą być wartościowe. Nie podejmowałabym również decyzji „dla dzieci” w prostym znaczeniu: „muszę zostać, bo mamy dzieci”. Dzieci potrzebują przede wszystkim stabilności, szacunku i przewidywalności. Czasem można to odbudować w małżeństwie, a czasem rodzice funkcjonują zdrowiej po rozstaniu. Sama obecność obojga rodziców pod jednym dachem nie gwarantuje dziecku bezpiecznej atmosfery. Jeśli boi się Pani samotności, finansów, przeprowadzki albo tego, że „zmarnowała tyle lat”, warto te kwestie oddzielić od pytania o uczucia. Można przygotować sobie praktyczny plan B: gdzie mogłaby Pani mieszkać, jak wyglądałyby finanse, opieka nad dziećmi, praca, wsparcie. Sam fakt posiadania planu B często zmniejsza lęk i pozwala odpowiedzieć sobie bardziej uczciwie: czy zostaję, ponieważ chcę, czy ponieważ czuję, że nie mam wyboru? W GRUPIE EMITBERG możemy poprowadzić właśnie konsultację decyzyjną — nie po to, żeby powiedzieć Pani „proszę odejść” albo „proszę ratować małżeństwo”. Możemy bardzo dokładnie przeanalizować historię związku, zachowania obojga, granice, poziom bezpieczeństwa, uczucia, dzieci, zależności finansowe oraz to, co musiałoby się realnie zmienić, żeby dalsze pozostanie miało sens. Jeżeli mąż jest gotowy, kolejnym krokiem może być konsultacja dla par. Jeżeli nie — można tę decyzję przygotować indywidualnie. Jedno pytanie zostawiłabym Pani na dziś: gdyby Pani wiedziała, że poradzi sobie po każdej z tych decyzji — zarówno po pozostaniu, jak i po odejściu — którą drogę wybrałaby Pani z własnej woli, a nie ze strachu?
Dzień dobry, podjęcie decyzji o pozostaniu w małżeństwie lub odejściu może być bardzo trudne, szczególnie gdy towarzyszą temu silne emocje, wspólna historia i obawa przed tym, co przyniesie przyszłość. Nie ma jednej odpowiedzi, która byłaby właściwa dla każdej osoby, ale można uporządkować tę decyzję, aby nie podejmować jej wyłącznie pod wpływem chwilowego cierpienia. Na początek warto zadać sobie kilka ważnych pytań: - **Jak czuję się w tym małżeństwie na co dzień?** Czy częściej odczuwam spokój, bliskość i bezpieczeństwo, czy lęk, smutek, napięcie i samotność? - **Czy moje potrzeby i granice są szanowane?** Czy mogę mówić o swoich uczuciach bez obawy przed wyśmianiem, karaniem ciszą lub agresją? - **Czy oboje chcemy coś zmienić?** Czy mąż dostrzega problemy i podejmuje konkretne działania, czy odpowiedzialność za naprawę relacji spoczywa głównie na mnie? - **Jeśli nic się nie zmieni przez kolejny rok, czy nadal będę chciała w tym małżeństwie być?** - **Czy chcę zostać, ponieważ nadal widzę szansę na dobrą relację, czy przede wszystkim dlatego, że boję się samotności, rozstania lub zmian?** Pomocne może być również zapisanie, co musiałoby się realnie zmienić, żeby chciała Pani pozostać. Nie chodzi o obietnice, lecz o konkretne zachowania, które można obserwować w codziennym życiu. Nie musi Pani podejmować decyzji w jeden dzień. Jeśli w relacji nie ma przemocy ani zagrożenia, może Pani wyznaczyć sobie określony czas na przyjrzenie się temu, czy oboje jesteście gotowi pracować nad związkiem. Terapia indywidualna może pomóc uporządkować własne potrzeby i obawy, a terapia par może być opcją, jeśli oboje chcecie spróbować odbudować relację. Jeśli jednak występuje przemoc, zastraszanie lub kontrolowanie, najważniejsze jest bezpieczeństwo — nie trzeba czekać, aż partner zgodzi się na terapię. Chciałabym podkreślić, że odejście nie gwarantuje życia bez problemów, tak jak pozostanie nie musi oznaczać skazania się na cierpienie. Istotne jest to, w której z tych dróg ma Pani szansę na większe bezpieczeństwo, szacunek i życie zgodne ze swoimi potrzebami. Żeby pomóc Pani bardziej konkretnie, chciałabym zapytać: **co przede wszystkim sprawia, że rozważa Pani odejście od męża — jego zachowanie, brak miłości i bliskości, częste konflikty, zdrada, czy poczucie, że od dawna jest Pani nieszczęśliwa w tym związku?**
Witam, zależy od kontekstu Pani sytuacji. Skoro bierze Pani pod uwagę rozstanie, to w domyśle zakładam, że były sytuacje bardzo trudne, które nasuwają taki scenariusz. Pytanie - czy nadal Pani kocha? Jeśli tak, to warto pójść na terapie par. Jeśli nie, to decyzja już dawno została podjęta, tylko sobie jej Pani nie uświadomiła. Pozdrawiam!
Dzień dobry, podjęcie decyzji o rozstaniu może wymagać głębszej refleksji związanej z tym, dlaczego chcesz odejść i co cię skłania do takiego wyboru. Warto przyjrzeć się swoim emocjom, potrzebom, temu jak twój związek wygląda, czego brakuje, co ci w nim nie pasuje. Decyzja o rozstaniu jest ważną życiową decyzją, którą warto przemyśleć. Zachęcam cię do spotkania z psychologiem, abyś mogła ze specjalistą szerzej o tym porozmawiać i znaleźć najlepsze dla siebie rozwiązanie. Trzymam kciuki i życzę powodzenia! Pozdrawiam serdecznie, Joanna Szlasa-Więczaszek
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




