Dzień dobry, Chciałabym się dowiedzieć czy coś jest ze mną nie tak czy może to normalne, że codzien

Z opisu wnioskuję że borykasz się obsesjami. Taki stan wymaga terapii, ponieważ z czasem może być gorzej. Porozmawiaj z rodzicami i udaj się do specjalisty.

Czytam,że trudno Ci bardzo poradzić sobie z natłokiem myśli.
Myśli,które wywołują nieprzyjemne stany lękowe.
Wydaje mi się,że potrzebujesz wsparcia specjalisty.
Spróbuj porozmawiać z rodzicami i poprosić ich by zapisali Cię do specjalisty.
Rozważ terapeutę,który prowadzi psychoterapię w nurcie behawioralno poznawczym.
Pozdrawiam

Dzień dobry,
To, co opisujesz, wydaje się być bardzo trudnym doświadczeniem. Twoje intensywne myśli o śmierci, towarzyszący im lęk, płacz i trudności z funkcjonowaniem mogą wskazywać na to, że Twoje ciało i umysł są przeciążone. Tego rodzaju obawy – szczególnie związane z utratą bliskich i scenariuszami katastroficznymi – mogą być związane z lękiem uogólnionym lub innymi trudnościami emocjonalnymi, które warto dokładniej zbadać w rozmowie ze specjalistą.
Twoje emocje i reakcje są ważnym sygnałem, że potrzebujesz wsparcia. To, że piszesz o swoich trudnościach, jest pierwszym krokiem w kierunku zadbania o siebie. Zachęcam Cię do rozmowy z psychologiem lub psychoterapeutą, który pomoże Ci zrozumieć, co dzieje się w Twoim wnętrzu, i znajdzie sposoby na obniżenie lęku oraz radzenie sobie z trudnymi myślami.
Ważne, abyś pamiętała, że nie jesteś sama i z tym, co przeżywasz, można sobie poradzić z odpowiednią pomocą. Warto również porozmawiać z zaufaną osobą dorosłą – rodzicem, opiekunem lub nauczycielem – aby pomogli Ci znaleźć specjalistę, z którym będziesz mogła bezpiecznie porozmawiać.
Życzę Ci dużo siły i wsparcia w tej drodze. Nie bój się prosić o pomoc – to odważny i ważny krok.

Dzień dobry,

to, co opisujesz, brzmi jak bardzo obciążające doświadczenie. Myśli o śmierci czy o utracie bliskich osób mogą pojawiać się u wielu ludzi – szczególnie w momentach większej wrażliwości czy stresu. Jednak jeśli takie myśli pojawiają się codziennie, wywołują silny lęk, płacz lub objawy podobne do ataku paniki i utrudniają normalne funkcjonowanie, warto potraktować to jako sygnał, że potrzebujesz wsparcia.

Z Twojego opisu widać, że wyobrażenia o tym, że coś złego stanie się bliskim osobom, są bardzo intensywne i pojawiają się mimo tego, że realnie nic złego się nie dzieje. Takie myśli potrafią bardzo „nakręcać” lęk – im więcej o nich myślimy i im bardziej staramy się je kontrolować, tym częściej wracają. Wieczorem mogą się nasilać, ponieważ wtedy mamy mniej zajęć i umysł łatwiej zaczyna skupiać się na trudnych scenariuszach.

To nie oznacza, że „coś jest z Tobą nie tak”. Raczej wygląda to na silny lęk i natłok natrętnych myśli, z którymi wiele osób uczy się pracować podczas rozmów z psychologiem. Ponieważ piszesz, że nie jesteś jeszcze pełnoletnia, bardzo ważne byłoby, aby powiedzieć o tym zaufanej osobie dorosłej – np. rodzicowi, opiekunowi, pedagogowi szkolnemu lub psychologowi w szkole. Nie powinnaś zostawać z tym sama.

W rozmowie ze specjalistą można spokojnie przyjrzeć się temu, co uruchamia te myśli i nauczyć się sposobów, które pomagają zmniejszać lęk oraz odzyskać poczucie spokoju. Wiele osób doświadcza podobnych trudności i naprawdę można nad nimi skutecznie pracować.

Jeśli masz taką możliwość, zapraszam również na konsultację wraz z opiekunem – wtedy można dokładniej przyjrzeć się Twojej sytuacji i dobrać odpowiednią formę wsparcia.

Z pozdrowieniami,
Kornelia Cichoń
Psycholożka