Czy moja miłość się do niego skończyła? Przez 10 lat jestem (po miesiącu zerowego kontaktu z nim od

To szczere wyznanie i wygląda na to że zbyt dużo czasu poświęciła pani osobie która z siebie z racji uzależnienia nie mogła dać pani tego co normalny parter by pani ofiarował ( wzajemność, troskę, wsparcie, rozmowę, partnerstwo). Uzależnienie to choroba duszy, ciała i emocji. Osoba uzależniona jest człowiekiem niedojrzałym , który zatrzymał swój rozwój emocjonalny od momentu gdy stał sie alkoholikiem lun narkomanem. Żeby być dojrzałą osoba trzeba być trzeźwą osobą i trzeba znosić wile trudności w życiu i sobie z nimi radzić mimo tych trudności. Osoby uzależnione są nadmiernie wrażliwe i nieodporne na stres i trudności. Właśnie to miedzy innymi zapijają. Pani życie jest ważne i pani potrzeby są ważne. Taka osoba nie zaspokoi żadnych potrzeb w dorosły i troskliwy sposób. Szkoda życia droga Pani. Żeby ten partner mógł być partnerem musiałby najpierw podjąć walkę ze swoim uzależnieniem i uznać się za osobę chorą i podjąć leczenie.

Twoja miłość prawdopodobnie już wygasła. Po latach bólu, rozczarowań i braku szacunku to naturalne, że czujesz obojętność. To nie chłód, tylko obrona przed dalszym cierpieniem. Ten związek jest toksyczny – on pije, bywa agresywny i nie okazuje Ci szacunku. Masz prawo odejść bez tłumaczeń. Miesiąc bez kontaktu to dobry krok, pomoże Ci się uwolnić. Jeśli chcesz, mogę pomóc Ci napisać krótką wiadomość kończącą tę relację

Dobry wieczór,
Kiedy czytam Pani wiadomość, widać jedno: już od dawna żyje Pani w związku, który bardziej Panią męczy, niż wzmacnia. To nie musi oznaczać, że nic już Pani do niego nie czuje – ale to oznacza, że ta relacja przestała być dla Pani dobra.
Była Pani z nim przez dziesięć lat, często jako jedyna osoba, która cokolwiek podtrzymywała. To Pani pisała, dzwoniła, jeździła. On przez cały ten czas był nieobecny, raniący, niedojrzały, uzależniony. Pochodzi z trudnego domu, ale to nie usprawiedliwia jego zachowania wobec Pani.
Dziś zachowuje się Pani inaczej niż dawniej:
– nie ma Pani ochoty się z nim widywać,
– unika Pani kontaktu,
– przestała Pani inicjować rozmowę,
– myśl o rozstaniu nie wywołuje paniki, tylko ulgę.
To wszystko pokazuje, że uczucia nie zniknęły nagle — one się po prostu wypaliły przez lata rozczarowań i walki o kogoś, kto nie chciał lub nie potrafił być partnerem.
To, że „w głębi duszy coś Pani czuje”, nie jest dowodem miłości. To znak, że była to ważna osoba, że trudno odciąć się od dziesięciu lat życia, że istnieje przywiązanie i pamięć. Ale z przywiązaniem nie da się budować przyszłości.
Najbardziej charakterystyczne jest Pani zdanie o tym, że boi się Pani, że on się obrazi.
Jeśli strach przed jego obrażeniem stoi między Panią a decyzją o odejściu, to znaczy, że przez lata nauczyła się Pani stawiać jego reakcje ponad swoje potrzeby. A przecież to nie Pani powinna się bać.
Wyprowadziła się Pani pod pretekstem szkoły i pracy — to też pokazuje, że intuicyjnie potrzebowała Pani oddechu. Ten miesiąc ciszy najwyraźniej pokazał, że może Pani żyć spokojniej bez niego. To jest bardzo ważna informacja.
Nie musi Pani tłumaczyć się z decyzji o zakończeniu tej relacji.
Nie musi Pani „pilnować”, żeby on się nie obraził.
Nie musi Pani zostawać tylko dlatego, że minęło wiele lat.
Może Pani bez poczucia winy zamknąć ten etap przed końcem roku i wejść w kolejne miesiące z poczuciem ulgi, a nie obowiązku.
To nie jest bycie „desperatką”.
To jest dojrzewanie do decyzji, na którą Pani zasługiwała już dawno.
Pozdrawiam serdecznie,
Altea Leszczyńska
psycholog, psychotraumatolog

Brzmi jak moment w którym twoje serce już dawno podjęło decyzję a głowa próbuje to dogonić. Obojętność która się w tobie pojawiła nie jest kaprysem tylko naturalną konsekwencją lat życia obok kogoś kto wybiera alkohol, przemoc i własne nałogi zamiast relacji. To, że coś do niego czujesz nie znaczy że to jest dobra miłość. To raczej przywiązanie zbudowane na braku i lęku sprzed lat. Najważniejsze jest to że nie musisz czekać aż on się obrazi albo zrozumie. Twoje życie nie jest zależne od jego reakcji. Masz prawo zamknąć ten rozdział w sposób który chroni ciebie i twoją przyszłość. Jeśli chcesz zacząć nowy rok w spokoju to skup się nie na tym jak on przyjmie decyzję tylko na tym czego ty potrzebujesz. W tej historii od dawna jesteś sama i teraz po prostu przychodzi moment żeby to uznać i odzyskać swoje życie. Jeśli czujesz że potrzebujesz wsparcia w domykaniu tak długiej relacji możesz umówić się na konsultację online i przejść przez ten proces w bezpieczny sposób. Trzymam kciuki :)