Czy moja miłość się do niego skończyła? Przez 10 lat jestem (po miesiącu zerowego kontaktu z nim od

Czy moja miłość się do niego skończyła? Przez 10 lat jestem (po miesiącu zerowego kontaktu z nim odrazu będę przygotowana do oficjalnego zerwania i rozstania) w toksycznym związku, ponieważ mój chłopak jest alkoholikiem i nie szanuje kobiet. Nigdy jemu szczerze nie zależało na mnie :( To ja zawsze pierwsza do niego pisałam, dzwoniłam czy przychodziłam do niego - na moje szczęście rzadko kiedy mnie zlewał czy zbywał. On pochodzi z patologicznej rodziny gdzie jego ojciec jest alkoholikiem a jego matka jakaś dziwna. W przyszłym roku nie wiem czy dotrwam z nim 11 lat, ponieważ jest mi on już obojętny, olewam go i daje mu odczuć że też mi nie zalezy (a on wtedy powiedział że on woli jak ja pierwsza inicjuje kontakt) No i nie mam ochoty spędzać z nim czasu a on chciał ale pozbyłam się go pod pretekstem wyjazdu na studia do innego miasta, szkoły i pracy. W głębi duszy coś do niego czuję, bo nie zerwałam z nim natychmiast po tym jak zaczął ćpać, być agresywny czy w mojej obecności nadużywać alkoholu. Najbardziej obawiam się że może się obrazić że urwałam kontakt tak nagle. Co robić? Zbliza się koniec roku a ja naprawdę chciałabym domknąć ten rozdział do końca i od nowego roku zacząć wszystko od nowa i cieszyć się z tego że tym razem będę szczęśliwą singielką a nie taką już zdesperowaną desperatką jak 10 lat temu.

6 odpowiedzi


To szczere wyznanie i wygląda na to że zbyt dużo czasu poświęciła pani osobie która z siebie z racji uzależnienia nie mogła dać pani tego co normalny parter by pani ofiarował ( wzajemność, troskę, wsparcie, rozmowę, partnerstwo). Uzależnienie to choroba duszy, ciała i emocji. Osoba uzależniona jest człowiekiem niedojrzałym , który zatrzymał swój rozwój emocjonalny od momentu gdy stał sie alkoholikiem lun narkomanem. Żeby być dojrzałą osoba trzeba być trzeźwą osobą i trzeba znosić wile trudności w życiu i sobie z nimi radzić mimo tych trudności. Osoby uzależnione są nadmiernie wrażliwe i nieodporne na stres i trudności. Właśnie to miedzy innymi zapijają. Pani życie jest ważne i pani potrzeby są ważne. Taka osoba nie zaspokoi żadnych potrzeb w dorosły i troskliwy sposób. Szkoda życia droga Pani. Żeby ten partner mógł być partnerem musiałby najpierw podjąć walkę ze swoim uzależnieniem i uznać się za osobę chorą i podjąć leczenie.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Twoja miłość prawdopodobnie już wygasła. Po latach bólu, rozczarowań i braku szacunku to naturalne, że czujesz obojętność. To nie chłód, tylko obrona przed dalszym cierpieniem. Ten związek jest toksyczny – on pije, bywa agresywny i nie okazuje Ci szacunku. Masz prawo odejść bez tłumaczeń. Miesiąc bez kontaktu to dobry krok, pomoże Ci się uwolnić. Jeśli chcesz, mogę pomóc Ci napisać krótką wiadomość kończącą tę relację


Dobry wieczór, Kiedy czytam Pani wiadomość, widać jedno: już od dawna żyje Pani w związku, który bardziej Panią męczy, niż wzmacnia. To nie musi oznaczać, że nic już Pani do niego nie czuje – ale to oznacza, że ta relacja przestała być dla Pani dobra. Była Pani z nim przez dziesięć lat, często jako jedyna osoba, która cokolwiek podtrzymywała. To Pani pisała, dzwoniła, jeździła. On przez cały ten czas był nieobecny, raniący, niedojrzały, uzależniony. Pochodzi z trudnego domu, ale to nie usprawiedliwia jego zachowania wobec Pani. Dziś zachowuje się Pani inaczej niż dawniej: – nie ma Pani ochoty się z nim widywać, – unika Pani kontaktu, – przestała Pani inicjować rozmowę, – myśl o rozstaniu nie wywołuje paniki, tylko ulgę. To wszystko pokazuje, że uczucia nie zniknęły nagle — one się po prostu wypaliły przez lata rozczarowań i walki o kogoś, kto nie chciał lub nie potrafił być partnerem. To, że „w głębi duszy coś Pani czuje”, nie jest dowodem miłości. To znak, że była to ważna osoba, że trudno odciąć się od dziesięciu lat życia, że istnieje przywiązanie i pamięć. Ale z przywiązaniem nie da się budować przyszłości. Najbardziej charakterystyczne jest Pani zdanie o tym, że boi się Pani, że on się obrazi. Jeśli strach przed jego obrażeniem stoi między Panią a decyzją o odejściu, to znaczy, że przez lata nauczyła się Pani stawiać jego reakcje ponad swoje potrzeby. A przecież to nie Pani powinna się bać. Wyprowadziła się Pani pod pretekstem szkoły i pracy — to też pokazuje, że intuicyjnie potrzebowała Pani oddechu. Ten miesiąc ciszy najwyraźniej pokazał, że może Pani żyć spokojniej bez niego. To jest bardzo ważna informacja. Nie musi Pani tłumaczyć się z decyzji o zakończeniu tej relacji. Nie musi Pani „pilnować”, żeby on się nie obraził. Nie musi Pani zostawać tylko dlatego, że minęło wiele lat. Może Pani bez poczucia winy zamknąć ten etap przed końcem roku i wejść w kolejne miesiące z poczuciem ulgi, a nie obowiązku. To nie jest bycie „desperatką”. To jest dojrzewanie do decyzji, na którą Pani zasługiwała już dawno. Pozdrawiam serdecznie, Altea Leszczyńska psycholog, psychotraumatolog


Brzmi jak moment w którym twoje serce już dawno podjęło decyzję a głowa próbuje to dogonić. Obojętność która się w tobie pojawiła nie jest kaprysem tylko naturalną konsekwencją lat życia obok kogoś kto wybiera alkohol, przemoc i własne nałogi zamiast relacji. To, że coś do niego czujesz nie znaczy że to jest dobra miłość. To raczej przywiązanie zbudowane na braku i lęku sprzed lat. Najważniejsze jest to że nie musisz czekać aż on się obrazi albo zrozumie. Twoje życie nie jest zależne od jego reakcji. Masz prawo zamknąć ten rozdział w sposób który chroni ciebie i twoją przyszłość. Jeśli chcesz zacząć nowy rok w spokoju to skup się nie na tym jak on przyjmie decyzję tylko na tym czego ty potrzebujesz. W tej historii od dawna jesteś sama i teraz po prostu przychodzi moment żeby to uznać i odzyskać swoje życie. Jeśli czujesz że potrzebujesz wsparcia w domykaniu tak długiej relacji możesz umówić się na konsultację online i przejść przez ten proces w bezpieczny sposób. Trzymam kciuki :)


Dzień dobry. Z Pani wiadomości wybrzmiewa przede wszystkim zmęczenie wieloletnią relacją, w której brakowało Pani szacunku, bezpieczeństwa i wzajemnego zaangażowania. Obojętność, którą Pani obecnie odczuwa, może być skutkiem długotrwałego rozczarowania i emocjonalnego wyczerpania. Nie musi oznaczać całkowitego wygaśnięcia uczuć. Można nadal coś czuć do drugiej osoby, a jednocześnie wiedzieć, że nie chce się już z nią być. Nie trzeba przestać kochać, aby podjąć decyzję o rozstaniu. Szczególnie istotne jest to, że wspomina Pani o agresji partnera, nadużywaniu alkoholu i narkotyków. W takiej sytuacji najważniejsze jest Pani bezpieczeństwo. Nie ma Pani obowiązku spotykać się z nim osobiście, aby zakończyć związek. Jeśli obawia się Pani jego reakcji, może Pani przekazać decyzję na odległość, uprzedzić zaufaną osobę i ograniczyć dalszy kontakt. To, że partner może się obrazić, nie oznacza, że robi Pani coś niewłaściwego. Jego emocje nie powinny decydować o Pani przyszłości. Po dziesięciu latach warto dać sobie czas na przeżycie rozstania i odzyskanie poczucia własnej wartości. Pomocna może być również psychoterapia, szczególnie jeśli przez lata przyzwyczaiła się Pani do stawiania potrzeb partnera ponad własnymi. Ma Pani prawo zakończyć relację, która Panią rani, i rozpocząć kolejny etap życia na własnych zasadach.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że nie da się z samego faktu, że coś jeszcze Pani do niego czuje, wywnioskować, że nadal chce Pani z nim być. Po 10 latach mogą zostać przywiązanie, wspomnienia, żal, poczucie odpowiedzialności, lęk przed jego reakcją czy zwykłe przyzwyczajenie. To wszystko może istnieć równocześnie z bardzo wyraźnym poczuciem: „nie chcę już tego związku”. Z Pani opisu właśnie to wydaje się najważniejsze. Nie ma Pani ochoty na kontakt, nie chce Pani spędzać z nim czasu, czuje Pani obojętność, a myśl o życiu bez niego przynosi raczej ulgę niż stratę. To są bardzo istotne sygnały. Nie musi Pani czekać, aż „przestanie czuć absolutnie wszystko”, żeby zakończyć relację. To, że nie zerwała Pani natychmiast, kiedy zaczął nadużywać alkoholu, używać narkotyków czy zachowywać się agresywnie, nie jest dowodem wielkiej miłości ani obowiązku pozostania. Ludzie bardzo często zostają w trudnych relacjach z powodu nadziei, przywiązania, lęku przed samotnością, poczucia winy albo przekonania, że partner „może jeszcze się zmienić”. Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: „Czy już nic do niego nie czuję?” bardziej: „Czy chcę dalej budować z nim swoje życie, jeśli on pozostanie dokładnie taki, jaki jest teraz?” Z Pani wiadomości wynika, że odpowiedź jest raczej negatywna. Nie musi Pani czekać miesiąca, żeby „zasłużyć” na prawo do zerwania Jeżeli decyzja jest już podjęta, można zakończyć związek jasno i bez wielotygodniowej gry w wycofywanie kontaktu. Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy potrzebuje Pani ciszy lub dystansu ze względów bezpieczeństwa. Ponieważ wspomina Pani o agresji, alkoholu i narkotykach, nie doradzałabym spotkania sam na sam tylko dlatego, że „tak wypada”. Jeśli obawia się Pani jego reakcji, rozstanie może odbyć się telefonicznie lub wiadomością. Bezpieczeństwo jest ważniejsze od romantycznego rytuału „ostatniej rozmowy”. Można napisać krótko: „Podjęłam decyzję o zakończeniu naszego związku. Nie chcę go kontynuować. Nie jest to decyzja podjęta pod wpływem chwili i nie chcę jej negocjować. Życzę Ci dobrze, ale od teraz chcę prowadzić swoje życie osobno.” Nie trzeba pisać wielostronicowego uzasadnienia. A jeśli się obrazi? Może. Może też próbować wzbudzać poczucie winy, obiecywać zmianę, złościć się, mówić, że go porzuciła Pani w najgorszym momencie albo nagle zacząć intensywnie zabiegać o kontakt. Jego reakcja nie zmienia Pani prawa do zakończenia związku. Pani obawa: „a co, jeśli się obrazi?” pokazuje natomiast, że nadal może Pani mocno brać odpowiedzialność za jego emocje. Przy rozstaniu trzeba czasem zaakceptować, że druga osoba będzie smutna, zła albo rozczarowana. Nie da się zakończyć 10-letniego związku w taki sposób, żeby nikt niczego trudnego nie poczuł. Proszę też nie próbować „dać mu odczuć, że Pani nie zależy” To nie jest już potrzebne. Jeżeli chce Pani zakończyć relację, bardziej zdrowe będzie jasne postawienie granicy niż demonstracyjne olewanie go, żeby sam się domyślił. On może wtedy nadal mieć nadzieję, że to tylko chwilowy kryzys, a Pani będzie żyła w pół-rozstaniu. Wyraźne „to koniec” daje więcej psychicznego porządku. Ze względu na jego agresję proszę zrobić to bezpiecznie Przed zakończeniem związku warto mieć po swojej stronie zaufaną osobę, która wie, co się dzieje. Jeżeli ma dostęp do Pani domu, rzeczy, kont czy dokumentów, dobrze wcześniej uporządkować te kwestie. Jeżeli po rozstaniu pojawią się groźby, nachodzenie, śledzenie, niszczenie rzeczy albo próby zmuszenia Pani do spotkania, nie należy prowadzić niekończących się negocjacji. Wtedy potrzebne jest wsparcie bliskich, ośrodka interwencji kryzysowej, a w sytuacji zagrożenia także służb. Jego uzależnienie również nie jest czymś, co Pani może „wyleczyć miłością”. To on musiałby podjąć leczenie. A co z tym „nowym początkiem”? Myślę, że bardzo wartościowe jest to, że chce Pani wejść w kolejny etap życia świadomie jako singielka. Tylko nie nazywałabym dawnej siebie „desperatką”. Dziesięć lat temu prawdopodobnie podejmowała Pani decyzje z takim doświadczeniem i takimi potrzebami, jakie wtedy miała. Teraz wie Pani więcej. Po tak długiej relacji dobrze byłoby nie tylko „odciąć partnera”, ale też zrozumieć: dlaczego przez tyle lat pozostawała Pani w relacji, która Panią raniła, jakie granice będzie Pani stawiać w przyszłości, jak wcześniej rozpoznawać brak szacunku, uzależnienie czy agresję, i co sprawiało, że własne potrzeby były odsuwane na bok. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami wychodzącymi z długich, obciążających relacji, związków z osobą uzależnioną, poczuciem winy po rozstaniu i trudnością w odcinaniu więzi mimo świadomości, że relacja nie służy. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka skupiłabym się nie na ustalaniu „czy miłość wynosi już zero procent”, tylko na tym, dlaczego Pani decyzja o odejściu nadal potrzebuje jego emocjonalnej zgody. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące odchodzenia z relacji z osobą uzależnioną, poczucia winy po rozstaniu, lęku przed reakcją byłego partnera i budowania życia po wieloletnim związku. Najważniejsze: można nadal coś do kogoś czuć i jednocześnie wiedzieć, że nie chce się już z nim być. Miłość nie jest zobowiązaniem do pozostawania w relacji, w której nie ma bezpieczeństwa, szacunku i wzajemności.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.