Dzień dobry, po poronieniu staramy się z mężem o dziecko, starania trwają już rok. Udało mi się na
Dzień dobry, po poronieniu staramy się z mężem o dziecko, starania trwają już rok. Udało mi się namówić męża na wizytę w klinice leczenia niepłodności, z badaniem nasienia ociągał się 2 miesiące. Okazało się, że przyczyna niepłodności jest bardziej po Jego stronie, niż po mojej. Ma słabsze nasienie, bardzo dużą liczbę nieprawidłowych plemników, ma 3% prawidłowych, a powinien mieć minimum 4%. Lekarz zlecił mu bardziej specjalistyczne badania, a On już nie chce ich zrobić. Nie chce brać preparatów na poprawę nasienia, nie chce się zdrowiej odżywiać czy uprawiać sportu. Nie ma ochoty na współżycie, jest zmęczony. Zajmuje się remontem mieszkania, rodzicami, samochodem, działką, jeżdżeniem na ryby, cały czas narzeka na swoją pracę (pracuje w systemie czterobrygadowym). Jesteśmy 4 lata po ślubie. On niby chce mieć dzieci, marzy o bliźniakach. Nie mogę do Niego dotrzeć, jest bardzo uparty. Do lekarza nie pójdzie zrobić nawet podstawowych badań, jak go proszę, żeby się zdrowiej odżywiał, to wcale mnie nie słucha. Kupuje słodycze, gotowe ciasta z dużą ilością chemii, w pracy też napycha się fastfoodami. Nie podejrzewam go o zdradę. Niby mówi, że mnie kocha, spędzamy razem czas. Ale jego upór mnie dobija, wszystko jest ważniejsze niż ja, zdrowie czy przyszłe dziecko. Ostatnio zaczęłam myśleć o rozwodzie. Naprawdę. Z innym mężczyzną już dawno bym miała dzieci. A tu mam wrażenie, że Jemu jest ze mną po prostu wygodnie. Żona ugotuje, wypierze itd. Ale coś od siebie dać, to już nie. Proszę o rady, co zrobić? Jak do Niego dotrzeć. A może rozwód to dobre posunięcie?
8 odpowiedzi
Dzień dobry. Można pozazdrościć Pani ogromnej siły charakteru, wytrwałości i gotowość do szukania rozwiązań – to ważne zasoby. U męża opór po diagnozie może być mieszanką wstydu, lęku przed porażką i bezradności, które potrafią schować się za byciem zajętym, piętrzeniem innych obowiązków i unikaniem. Warto zapytać siebie: czego najbardziej potrzebuję w najbliższym roku? Na co mogę się jeszcze zgodzić, a na co już nie? Jakie warunki współpracy partnera są dla mnie konieczne, by zostać w tej relacji? Z mężem można spróbować spokojnej rozmowy o faktach i wartościach: „Naszym wspólnym celem jest rodzicielstwo, co każde z nas realnie wniesie przez najbliższe 3–6 miesięcy?”, spisując małe kroki i termin. Jeśli utkniecie, można rozważyć jednorazową konsultację u psychoterapeuty par w celu poszukania rozwiązań lub pogłębienia refleksji nad własnymi potrzebami i granicami. Życzę siły i ukojenia w wątpliwościach. Pozdrawiam serdecznie, Monika Bała
Dzień dobry, czytam w Pani pytaniu wiele bólu i frustracji, to zrozumiałe, wydaje się, że znalazła się Pani w impasie. Niestety, a właściwie całe szczęście, że nikt nie ma prawa powiedzieć Pani czy rozwód to dobre posunięcie czy złe (mam na myśli specjalistów, my nie od tego jesteśmy). Nikt z nas też nie ma recepty jak dotrzeć do Pani Męża. Jedynie i aż mogę poradzić Państwu skorzystanie z terapii par - poronienie już samo w sobie jest bardzo trudnym doświadczeniem i dla każdego z Państwa i dla Was jako pary. A gdy do tego dochodzi roczne staranie się o potomka - to jest to już naprawdę wiele trudu na Waszych barkach. Bardzo zachęcam do skorzystania z profesjonalnej pomocy psychologicznej. Pozdrawiam serdecznie, dużo wytrwałości, KKM
Dziękuję, że podzieliła się Pani tak trudną i obciążającą sytuacją. To, czego Pani doświadcza — długotrwałe starania o dziecko, poczucie samotności w związku i narastające rozczarowanie — może powodować ogromne napięcie emocjonalne. To naturalne, że w takich okolicznościach pojawiają się myśli o rozstaniu. Zwykle nie oznaczają one jeszcze decyzji, tylko sygnał, że Pani granice i potrzeby są od dłuższego czasu niezaspokojone. To, co opisuje Pani u męża — unikanie badań, prozdrowotnych zmian, odsuwanie tematu — bardzo często pojawia się u mężczyzn, którzy zderzają się z informacją o obniżonych parametrach nasienia. Dla wielu to dotyka poczucia męskości, sprawczości, a mechanizmem obronnym może być zaprzeczanie, odwlekanie czy zajmowanie się „wszystkim innym”. To nie usprawiedliwia jego postawy, ale może pomóc zrozumieć, skąd ona wynika. Kluczowe jest to, co Pani przeżywa. Warto, abyście porozmawiali spokojnie o faktach i emocjach: o tym, jak Pani się z tym czuje, czego potrzebuje i jakie ma oczekiwania wobec jego zaangażowania. Czasem dopiero jasna rozmowa lub wsparcie terapeutyczne pozwala partnerowi zobaczyć, jak poważna jest sytuacja. Jeśli chciałaby Pani przyjrzeć się temu, jak taką rozmowę poprowadzić, jak zadbać o swoje granice i jak podjąć dalsze decyzje — zapraszam na konsultację. Pracuję również online, więc możemy się umówić na spotkanie w dogodnym dla Pani czasie.
To jest sytuacja w której ty inwestujesz całe serce i wysiłek a on stoi w miejscu i nie bierze odpowiedzialności za swoją część. Nie chodzi o jedną wizytę u lekarza ani o dietę. Chodzi o to że on deklaruje chęć posiadania dzieci, a gdy przychodzi moment realnych działań wycofuje się, ucieka w obowiązki i traktuje wszystko inne jako pilniejsze. To dla ciebie jasny sygnał że nie jesteś partnerką w tym procesie tylko osobą która ciągnie całość za was dwoje. Dobrze myśllisz, działaj! Trzymam kciuki :)
Dzień dobry. Zacznę od zdania, które napisała Pani na początku i do którego już Pani nie wróciła: po poronieniu. Cała reszta wiadomości dotyczy jego badań, jego jedzenia, jego uporu. O Pani stracie jest pół zdania. To bardzo częste i bardzo obciążające — kobieta po poronieniu wchodzi od razu w rolę osoby, która organizuje kolejne starania, i nie zostaje jej miejsca na własną żałobę. Ona nie znika. Ona czeka. Do tego dochodzi rok starań, napięcie wokół badań i narastające poczucie, że zostaje Pani z tym wszystkim sama. To dużo jak na jedną osobę. Nie znam Pani męża i nie wiem, co się w nim dzieje. Ale to, co Pani opisuje — dwa miesiące zwlekania z badaniem, odmowa dalszej diagnostyki po wyniku, spadek ochoty na współżycie, ucieczka w remont, działkę, ryby i samochód — to układ, który u mężczyzn po takiej informacji zdarza się bardzo często. I rzadko oznacza obojętność. Dla wielu mężczyzn wynik badania nasienia nie jest informacją medyczną. Jest informacją o nich samych. Reakcją bywa nie działanie, tylko wycofanie: nie robię kolejnego badania, bo kolejne badanie może potwierdzić coś, czego nie chcę o sobie wiedzieć. Z zewnątrz wygląda to dokładnie jak upór i lekceważenie. Od środka bywa czymś innym. Piszę o tym nie po to, żeby go usprawiedliwiać. Nawet jeśli za jego odmową stoi wstyd albo lęk, nie zwalnia go to z odpowiedzialności za rozmowę i za konkretne kroki. Wyjaśnienie czyjegoś zachowania to nie to samo co zgoda na nie. Pani nie powinna sama walczyć o dziecko, badania, zdrowie, współżycie i całą przyszłość rodziny. Piszę o tym dlatego, że od tego zależy, co ma sens, a co nie. Jeśli u podłoża jest unikanie, to każde przypominanie, proszenie i pilnowanie działa odwrotnie do zamierzonego. Człowiek pod presją nie zaczyna działać — zamiera i odsuwa się jeszcze bardziej. Im więcej rozmów o suplementach, diecie i sporcie, tym mocniej temat staje się polem, na którym on przegrywa. Podejrzewam, że po roku ma Pani wrażenie, że mówi coraz więcej, a dociera coraz mniej. To nie jest kwestia doboru argumentów. Osobno o współżyciu. Po roku starań seks u większości par przestaje być bliskością, a staje się zadaniem z terminem i wynikiem. Pobudzenie wymaga stanu, w którym układ nerwowy nie jest jednocześnie w gotowości i w ocenie — a przy staraniach jest w obu naraz. Utrata ochoty w takiej sytuacji jest regułą, nie wyjątkiem, i dotyczy również kobiet. To nie musi być dowód na to, że mu na Pani nie zależy. Co proponuję rozważyć. Zejść z pięciu frontów na jeden. Dieta, słodycze, fastfoody, sport i suplementy to pięć spraw naraz. Zostaje jedna: badania zlecone przez lekarza. Reszta na razie odpada — nie dlatego, że jest nieważna, tylko dlatego, że pilnowanie tego, co dorosły mężczyzna je, stawia Panią w roli osoby kontrolującej, a jego w roli kontrolowanego. W tej konfiguracji nie da się jednocześnie być partnerką. Przeprowadzić jedną rozmowę nie o zadaniach, tylko o wyniku. Nie „kiedy zrobisz badania", tylko „co poczułeś, kiedy dostałeś ten wynik". To zupełnie inna rozmowa i możliwe, że jeszcze jej między Państwem nie było. Bez terminarza w ręku i nie w dniu, w którym on wraca ze zmiany. Dopiero jeśli to nie ruszy sprawy — nazwać rzecz wprost. Nie tego samego wieczoru. Może to brzmieć tak: „Nie chcę Cię obwiniać za wyniki badań. Boli mnie to, że po tych wynikach zostałam sama z dalszymi krokami. Jeśli naprawdę chcemy mieć dziecko, potrzebuję widzieć Twoje konkretne zaangażowanie, nie tylko słyszeć, że chcesz dzieci." Albo krócej: „Ja nie jestem w stanie starać się o dziecko za nas dwoje." To nie jest atak. To jest nazwanie granicy. Konsultacja psychologiczna. Najlepiej wspólna, u osoby pracującej z parami w leczeniu niepłodności lub po stracie ciąży. Jeśli mąż nie pójdzie — warto pójść samej. Nie po to, żeby siebie naprawiać, tylko żeby poukładać, ile jest Pani gotowa czekać, czego potrzebuje od męża i jakie warunki muszą być spełnione, żeby próbować dalej razem. Na koniec o rozwodzie, bo pyta Pani wprost. Nie odpowiem, czy się rozwieść. Tej decyzji nikt nie powinien podejmować za Panią i na pewno nie na podstawie jednej wiadomości. Powiem, co widzę w samym pytaniu: pojawia się ono po roku, w którym prosiła Pani, przypominała, tłumaczyła i organizowała, a druga strona nie ruszyła się z miejsca. Myśl o odejściu bywa w takim momencie mniej decyzją o małżeństwie, a bardziej sygnałem, że skończyły się siły na bycie jedyną osobą, która ciągnie. Zanim więc postawi Pani pytanie o rozwód, proponuję postawić trzy inne: Czy on nie chce, czy nie potrafi o tym rozmawiać? To dwie różne sytuacje i prowadzą do dwóch różnych decyzji. Czy potrafi rozmawiać o trudnych rzeczach bez uciekania i zaprzeczania? Czy czuje się Pani w tym małżeństwie partnerką, czy osobą, która wszystko organizuje i dźwiga? Jeśli po szczerej rozmowie o samym wyniku — nie o badaniach, nie o diecie — nadal nic się nie zmieni, będzie Pani miała odpowiedź opartą na czymś więcej niż zmęczenie. Serdecznie pozdrawiam.
Dzień dobry Pani. Wydaje się, że należy postawić właściwe pytanie: czy posiadanie dzieci jest dla Pani ważne i czy to jest warunkiem pozostawania w zwizaku? Jesli odpowiedź jest pozyty, proszę porozmawiać z mężem na ten tema i jasno zakomunikować własne potrzeby i pragnienia. Powinna to być szczera i spokojna rozmowa o tym waszych potrzebach i zrozumieniu dla nich. Z pewnością są powody, dla których mąż nie chce się bardziej starać w tym kierunku. Warto było by te obawy i powody wybrzmiały. Posiadanie dzieci to wspólna decyzja, która zmienia życie i nadaje mu nowy sens. Chęć posiadania dzieci jest wyraźnie wazna dla Pani i realizacji siebie jako kobiety. Warto jest się głęboko zastanowić nad jej siłą oraz konsekwencjami jej niezrealizowania. Jakąkolwiek decyzję Pani podejmie, zdefiniuje ona pania na resztę życia. Bez względu na to wszystko, przed jej podjęciem, proszę skonsultować się z psychologiem. Przegadać wszystkie za i przeciw i świadomie ją podjąć. Życzę powodzenia
Dzień dobry. Po doświadczeniu poronienia i roku starań o dziecko może Pani odczuwać ogromne zmęczenie, żal i osamotnienie. Szczególnie bolesne wydaje się to, że ma Pani poczucie, iż odpowiedzialność za spełnienie wspólnego marzenia spoczywa głównie na Pani. Warto jednak pamiętać, że informacja o obniżonych parametrach nasienia mogła być dla męża trudna. Niektórzy mężczyźni reagują na takie wiadomości wstydem, lękiem lub unikaniem kolejnych badań. Praca zmianowa i przewlekłe zmęczenie również mogą wpływać na jego funkcjonowanie. Nie usprawiedliwia to braku rozmowy, ale może pomóc zrozumieć jego zachowanie. Zamiast kolejnych próśb dotyczących diety czy badań proponowałabym jedną spokojną rozmowę o tym, co jest dla Pani najważniejsze. Nie tylko o posiadaniu dziecka, ale również o potrzebie partnerstwa, zaangażowania i wspólnego podejmowania trudnych decyzji. Nie może Pani zmusić męża do leczenia ani zmiany stylu życia. Ma Pani natomiast prawo wiedzieć, czy rzeczywiście jest gotowy aktywnie uczestniczyć w staraniach o rodzicielstwo. Myśli o rozwodzie potraktowałabym jako ważny sygnał narastającego rozczarowania, a niekoniecznie decyzję, którą trzeba podjąć natychmiast. Pomocna mogłaby być terapia par, szczególnie po doświadczeniu straty ciąży. Najważniejsze jest ustalenie, czy oboje chcecie nie tylko tego samego celu, ale również wspólnie ponosić odpowiedzialność za drogę do niego.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani sytuacji nakładają się na siebie co najmniej trzy bardzo trudne doświadczenia: żałoba po poronieniu, przedłużające się starania o ciążę oraz poczucie, że to Pani jest osobą, która niesie większość odpowiedzialności za leczenie i przyszłość rodziny. Nic dziwnego, że zaczyna Pani zadawać sobie pytanie nie tylko „czy będziemy mieli dziecko?”, ale również „czy ja w ogóle mogę na tego człowieka liczyć?”. Jednocześnie zatrzymałabym się przy jednym aspekcie medycznym. Wynik 3% prawidłowych plemników jest nieco poniżej często stosowanej wartości referencyjnej 4%, ale samej morfologii nasienia nie powinno się interpretować jako prostego dowodu, że „niepłodność jest po jego stronie”. Liczą się również liczba plemników, ich ruchliwość, całkowita liczba ruchliwych plemników, powtarzalność wyniku i inne parametry. Dlatego lekarz zlecił dalszą diagnostykę. I właśnie odmowa jej wykonania jest tutaj ważniejszym problemem relacyjnym niż pojedyncza liczba z badania. Możliwe, że mąż nie reaguje tylko „uporem” Dla części mężczyzn informacja o gorszych parametrach nasienia bardzo mocno uderza w poczucie męskości, sprawności i własnej wartości. Zamiast powiedzieć: „Przestraszyłem się. Wstydzę się. Boję się, że to przeze mnie.” mogą zacząć unikać badań, odsuwać temat, zajmować się remontem, samochodem, pracą czy czymkolwiek, co daje poczucie kontroli. Do tego dochodzi praca zmianowa i przewlekłe zmęczenie. Brak ochoty na seks może być również skutkiem stresu, zmęczenia i tego, że współżycie zaczęło kojarzyć się z „obowiązkiem wykonania zadania”, a nie bliskością. To może wyjaśniać jego zachowanie. Nie oznacza jednak, że ma Pani bez końca ponosić konsekwencje jego unikania. Najważniejsza rozmowa nie powinna już dotyczyć słodyczy czy suplementów Bo wtedy łatwo wejść w układ: Pani zostaje jego mamą, dietetyczką, lekarzem i kontrolerem, a on staje się coraz bardziej bierny i oporny. Przestałabym przekonywać go codziennie: „nie jedz tego”, „idź pobiegać”, „weź suplement”, „zrób badania”. Zamiast tego przeprowadziłabym jedną poważną rozmowę o decyzji życiowej. Może Pani powiedzieć mniej więcej: „Nie chcę już kontrolować tego, co jesz ani namawiać Cię codziennie na badania. Ale potrzebuję wiedzieć, czy naprawdę chcesz razem ze mną dążyć do rodzicielstwa. Dla mnie ‘chcę mieć dzieci’ oznacza również gotowość do diagnostyki, leczenia i współpracy z lekarzem, jeśli pojawia się problem. Jeżeli nie chcesz tego robić, potrzebuję, żebyś powiedział mi to wprost, bo muszę wiedzieć, na czym opieram swoją przyszłość.” To jest zupełnie inny poziom rozmowy. Nie: „Dlaczego nie możesz zrobić jednego badania?” tylko: „Czy wspólne rodzicielstwo jest dla Ciebie realnym celem, za który jesteś gotowy wziąć odpowiedzialność?” Proszę patrzeć przede wszystkim na działania Mąż może naprawdę marzyć o bliźniakach. Może szczerze mówić, że chce zostać ojcem. Ale w relacji ważne jest również: co robi, kiedy realizacja tego marzenia wymaga wysiłku, dyskomfortu i odpowiedzialności? To dotyczy zresztą nie tylko płodności. W Pani wiadomości bardzo mocno wybrzmiewa: „wszystko jest ważniejsze niż ja” „żona ugotuje, wypierze” „ale kiedy trzeba coś dać od siebie, to już nie”. I być może właśnie to jest głównym problemem małżeństwa. Nie 3% prawidłowych plemników. Badania jedynie uwidoczniły wcześniejsze poczucie nierównowagi. Czy rozwód jest dobrym rozwiązaniem? Nie powiedziałabym Pani ani „proszę się rozwieść”, ani „proszę ratować małżeństwo”. Zadałabym natomiast kilka pytań: - Gdyby kwestia dziecka zniknęła, czy nadal czułaby Pani, że mąż jest partnerem, na którym może Pani polegać? - Czy kiedy mówi mu Pani o swoich potrzebach, pojawia się z jego strony refleksja i konkretne działanie, czy przede wszystkim obietnice? - Czy obowiązki w związku rzeczywiście są podzielone, czy Pani pełni funkcję osoby, która wszystko organizuje? - Gdyby za dwa–trzy lata mąż funkcjonował dokładnie tak samo jak obecnie, czy chciałaby Pani nadal pozostawać w tym małżeństwie? - Czy chce Pani mieć dziecko z nim, czy obecnie coraz bardziej chodzi o to, żeby po prostu zdążyć zostać matką? Ostatnie pytanie jest szczególnie ważne. Zdanie: „Z innym mężczyzną już dawno miałabym dzieci” jest zrozumiałe jako wyraz frustracji, ale nie jest czymś, czego można być pewnym. Płodność jest kwestią pary i nie da się przewidzieć, jak wyglądałyby starania w innym związku. Dałabym małżeństwu szansę na jedną naprawdę szczerą próbę Nie kolejne miesiące namawiania. Raczej rozmowę, w której ustalicie, czy oboje podejmujecie dalszą diagnostykę i leczenie, czy tylko Pani tego chce. Bardzo dobrym pomysłem byłaby również konsultacja pary — szczególnie po doświadczeniu poronienia i roku leczenia niepłodności. Czasami dopiero w bezpiecznej rozmowie wychodzi, że jedno z małżonków mówi „chcę dziecka”, ale tak naprawdę jest sparaliżowane lękiem albo nie jest gotowe na koszty emocjonalne leczenia. Jeżeli natomiast po spokojnej rozmowie, konsultacji i jasno postawionych potrzebach mąż nadal odpowiada: „nie zrobię badań, nie będę się leczył, nie chcę o tym rozmawiać” to otrzymuje Pani bardzo ważną informację. Nie tylko o jego płodności, ale o gotowości do wspólnego podejmowania trudnych decyzji życiowych. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z parami po poronieniu, w trakcie leczenia niepłodności, z kryzysem bliskości i sytuacjami, w których jedna osoba czuje, że cały ciężar starań spoczął na niej. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w Pani przypadku skupiłabym się zarówno na żałobie i napięciu związanym z płodnością, jak i na pytaniu, czy w małżeństwie rzeczywiście istnieje partnerska odpowiedzialność za wspólne cele. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące niepłodności w związku, kryzysu po poronieniu, presji seksualnej podczas starań o dziecko oraz sytuacji, w której jeden z partnerów odmawia diagnostyki lub leczenia. Najważniejsze: nie musi Pani znaleźć sposobu, żeby „zmusić go, aby zrozumiał”. Potrzebuje Pani dowiedzieć się, czy on — jako dorosły partner — chce aktywnie uczestniczyć w budowaniu przyszłości, o której wspólnie mówicie. Dopiero odpowiedź na to pytanie pozwoli Pani uczciwie zastanawiać się nad przyszłością małżeństwa.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



