mgr Altea Leszczyńska

Dobry wieczór,
Kiedy czytam Pani wiadomość, widać jedno: już od dawna żyje Pani w związku, który bardziej Panią męczy, niż wzmacnia. To nie musi oznaczać, że nic już Pani do niego nie czuje – ale to oznacza, że ta relacja przestała być dla Pani dobra.
Była Pani z nim przez dziesięć lat, często jako jedyna osoba, która cokolwiek podtrzymywała. To Pani pisała, dzwoniła, jeździła. On przez cały ten czas był nieobecny, raniący, niedojrzały, uzależniony. Pochodzi z trudnego domu, ale to nie usprawiedliwia jego zachowania wobec Pani.
Dziś zachowuje się Pani inaczej niż dawniej:
– nie ma Pani ochoty się z nim widywać,
– unika Pani kontaktu,
– przestała Pani inicjować rozmowę,
– myśl o rozstaniu nie wywołuje paniki, tylko ulgę.
To wszystko pokazuje, że uczucia nie zniknęły nagle — one się po prostu wypaliły przez lata rozczarowań i walki o kogoś, kto nie chciał lub nie potrafił być partnerem.
To, że „w głębi duszy coś Pani czuje”, nie jest dowodem miłości. To znak, że była to ważna osoba, że trudno odciąć się od dziesięciu lat życia, że istnieje przywiązanie i pamięć. Ale z przywiązaniem nie da się budować przyszłości.
Najbardziej charakterystyczne jest Pani zdanie o tym, że boi się Pani, że on się obrazi.
Jeśli strach przed jego obrażeniem stoi między Panią a decyzją o odejściu, to znaczy, że przez lata nauczyła się Pani stawiać jego reakcje ponad swoje potrzeby. A przecież to nie Pani powinna się bać.
Wyprowadziła się Pani pod pretekstem szkoły i pracy — to też pokazuje, że intuicyjnie potrzebowała Pani oddechu. Ten miesiąc ciszy najwyraźniej pokazał, że może Pani żyć spokojniej bez niego. To jest bardzo ważna informacja.
Nie musi Pani tłumaczyć się z decyzji o zakończeniu tej relacji.
Nie musi Pani „pilnować”, żeby on się nie obraził.
Nie musi Pani zostawać tylko dlatego, że minęło wiele lat.
Może Pani bez poczucia winy zamknąć ten etap przed końcem roku i wejść w kolejne miesiące z poczuciem ulgi, a nie obowiązku.
To nie jest bycie „desperatką”.
To jest dojrzewanie do decyzji, na którą Pani zasługiwała już dawno.
Pozdrawiam serdecznie,
Altea Leszczyńska
psycholog, psychotraumatolog

Dzień dobry,
Dziękuję, że napisała Pani o swoich objawach tak szczegółowo i szczerze. To, co Pani opisuje, pokazuje, że od dłuższego czasu żyje Pani w ogromnym napięciu emocjonalnym i fizycznym. Zawroty lęku, ucisk w gardle, poranne przygnębienie, trudność w wychodzeniu z domu, natrętne myśli o zagrożeniu, drżenie rąk, problemy z koncentracją, a także silna reakcja na krytykę — to są sygnały przeciążenia, a nie „słabości”.
Wielu ludzi doświadcza podobnych objawów, gdy funkcjonują zbyt długo pod presją obowiązków i odpowiedzialności. Opieka nad dzieckiem w spektrum i z ADHD to codzienne wyzwania, nieprzewidywalność, stały poziom napięcia. Organizm, który pracuje w takim trybie przez dłuższy czas, zaczyna reagować lękiem, zmęczeniem, smutkiem czy nadwrażliwością.
To, że objawy wracają falami, również jest zrozumiałe — stres i przeciążenie nie znikają z dnia na dzień, a ciało pamięta.
Tęsknota za babcią i dziadkiem, te momenty „jakby chciała Pani do nich zadzwonić”, to często reakcja na brak poczucia oparcia i bezpieczeństwa. W chwilach zmęczenia psychicznego wracamy do tych, przy których czuliśmy się spokojni, widziani, ważni.
W opisanej sytuacji bardzo ważne jest, że Pani to zauważa i że szuka Pani pomocy — to pierwszy krok do zatrzymania tego procesu, zanim zmęczenie stanie się jeszcze większe.
Na podstawie tego, co Pani napisała, można podejrzewać, że objawy mogą mieć związek m.in. z:
• przewlekłym stresem i przeciążeniem,
• zaburzeniami lękowymi (np. lęk uogólniony lub napady paniki),
• obniżonym nastrojem,
• brakiem wystarczającego wsparcia emocjonalnego w codzienności.
To nie jest diagnoza, ale kierunek do dalszego wyjaśnienia. Najważniejsze, że to, co Pani przeżywa, jest zrozumiałe i możliwe do uporządkowania. Nic w tym nie jest „dziwne” ani „nienormalne”.
Z takimi objawami naprawdę nie trzeba być samemu — i warto zrobić krok, który pozwoli odzyskać równowagę, spokój i poczucie bezpieczeństwa w sobie.
Z wyrazami zrozumienia,
Altea Leszczyńska
psycholog, psychotraumatolog