Witam, Zwracam się, po poradę, doświadczenia i pomoc. Jestem w toksycznym związku 10 lat. Mó

Dzień dobry.
Opisywana sytuacja jest rzeczywiście bardzo trudna, ponieważ wymaga podjęcia ważnej decyzji, która w każdej wersji będzie miała swoje zalety i wady. Jest to moment, w którym należy zadać sobie pytanie, czy związek służy Pani zdrowiu i dobrostanowi, a jeśli nie, to czy są Państwo w stanie pracować nad jego poprawą. Ważne jest to, że musi być to praca wspólna, a więc wymagająca zaangażowania partnera.
Pozdrawiam.

Przez wiele lat była Pani w relacji, w której nie było szacunku, zaangażowania ani bezpieczeństwa. Nic dziwnego, że to odbiera siły i wprowadza dużo zamieszania emocjonalnego.
To, że coraz mniej Pani na nim zależy, jest naturalną reakcją na długotrwałe zranienie i zawiedzione potrzeby. Często właśnie wtedy zaczyna wracać jasność, czego się chce i na co już nie ma zgody.
To, że potrzebuje Pani psychicznie przygotować się do rozstania, jest czymś normalnym. Po tak długiej relacji każdy potrzebowałby czasu, żeby poukładać swoje emocje i myśli.
Proszę pamiętać, że ma Pani pełne prawo odejść od osoby, która Panią rani.
Zasługuje Pani na relację, w której będzie szacunek, troska i wzajemność. Rozmowa z psychologiem może pomóc przejść ten proces spokojniej i z większym poczuciem siły. Życzę wszystkiego dobrego!

Z tego, co Pani pisze, od dłuższego czasu doświadcza Pani w relacji braku szacunku, empatii oraz zaangażowania ze strony partnera. To naturalne, że po tylu latach czuje się Pani zmęczona i zagubiona. W opisie relacji pojawia się kilka elementów, które mogą negatywnie wpływać na Pani samopoczucie i równowagę emocjonalną. Alkoholizm wpływa nie tylko na osobę pijącą, ale również na jej bliskich. W takich relacjach często pojawia się napięcie, niepewność i emocjonalne wyczerpanie. Pani może nieświadomie przejmować odpowiedzialność za jego zachowanie lub próbować go ratować, co jest bardzo obciążające psychicznie. Wspomina Pani także o niespójności między słowami a czynami partnera. Taka sytuacja rodzi poczucie niepewności i braku zaufania, co z czasem prowadzi do utraty poczucia bezpieczeństwa w związku. To, że Pani zaczyna się dystansować i myśli o zakończeniu tej relacji, może być naturalną reakcją obronną i sposobem ochrony własnego zdrowia psychicznego. Ostateczna decyzja oczywiście należy do Pani. Niezależnie od tego, jak postanowi Pani postąpić, warto zadbać o wsparcie. Ze strony bliskich lub specjalisty, który pomoże uporządkować emocje i odzyskać wewnętrzny spokój.

Brzmi tak jakbyś już podjęła decyzję a teraz potrzebujesz tylko potwierdzenia że masz do niej prawo. Masz. To co opisujesz to związek w którym od lat jesteś sama. On sam mówi że nie szanuje kobiet i jest uzależniony. To nie jest fundament pod relację tylko pod ciągłe ranienie. Twoje oddalenie nie jest przypadkiem. Jest reakcją na lata jednostronnego wysiłku i życia z kimś kto wybiera alkohol i wygodę zamiast odpowiedzialności. Jeśli teraz czujesz spokój przy myśli o rozstaniu to znaczy że twój system emocjonalny już robi miejsce na nowe życie. Zamknięcie tego rozdziału przed końcem roku może być sensowne jeśli czujesz że to przyniesie ci ulgę i pozwoli zacząć kolejny etap bez ciągnięcia za sobą tej historii. Masz prawo odejść i nie musisz się do tego przygotowywać miesiącami. Jeśli chcesz mogę pomóc ci przejść przez ten proces tak abyś nie wróciła z rozpędu do czegoś co cię niszczy.