Witam, Zwracam się, po poradę, doświadczenia i pomoc. Jestem w toksycznym związku 10 lat. Mó

Dzień dobry. Opisywana sytuacja jest rzeczywiście bardzo trudna, ponieważ wymaga podjęcia ważnej decyzji, która w każdej wersji będzie miała swoje zalety i wady. Jest to moment, w którym należy zadać sobie pytanie, czy związek służy Pani zdrowiu i dobrostanowi, a jeśli nie, to czy są Państwo w stanie pracować nad jego poprawą. Ważne jest to, że musi być to praca wspólna, a więc wymagająca zaangażowania partnera. Pozdrawiam.

Przez wiele lat była Pani w relacji, w której nie było szacunku, zaangażowania ani bezpieczeństwa. Nic dziwnego, że to odbiera siły i wprowadza dużo zamieszania emocjonalnego. To, że coraz mniej Pani na nim zależy, jest naturalną reakcją na długotrwałe zranienie i zawiedzione potrzeby. Często właśnie wtedy zaczyna wracać jasność, czego się chce i na co już nie ma zgody. To, że potrzebuje Pani psychicznie przygotować się do rozstania, jest czymś normalnym. Po tak długiej relacji każdy potrzebowałby czasu, żeby poukładać swoje emocje i myśli. Proszę pamiętać, że ma Pani pełne prawo odejść od osoby, która Panią rani. Zasługuje Pani na relację, w której będzie szacunek, troska i wzajemność. Rozmowa z psychologiem może pomóc przejść ten proces spokojniej i z większym poczuciem siły. Życzę wszystkiego dobrego!

Z tego, co Pani pisze, od dłuższego czasu doświadcza Pani w relacji braku szacunku, empatii oraz zaangażowania ze strony partnera. To naturalne, że po tylu latach czuje się Pani zmęczona i zagubiona. W opisie relacji pojawia się kilka elementów, które mogą negatywnie wpływać na Pani samopoczucie i równowagę emocjonalną. Alkoholizm wpływa nie tylko na osobę pijącą, ale również na jej bliskich. W takich relacjach często pojawia się napięcie, niepewność i emocjonalne wyczerpanie. Pani może nieświadomie przejmować odpowiedzialność za jego zachowanie lub próbować go ratować, co jest bardzo obciążające psychicznie. Wspomina Pani także o niespójności między słowami a czynami partnera. Taka sytuacja rodzi poczucie niepewności i braku zaufania, co z czasem prowadzi do utraty poczucia bezpieczeństwa w związku. To, że Pani zaczyna się dystansować i myśli o zakończeniu tej relacji, może być naturalną reakcją obronną i sposobem ochrony własnego zdrowia psychicznego. Ostateczna decyzja oczywiście należy do Pani. Niezależnie od tego, jak postanowi Pani postąpić, warto zadbać o wsparcie. Ze strony bliskich lub specjalisty, który pomoże uporządkować emocje i odzyskać wewnętrzny spokój.

Brzmi tak jakbyś już podjęła decyzję a teraz potrzebujesz tylko potwierdzenia że masz do niej prawo. Masz. To co opisujesz to związek w którym od lat jesteś sama. On sam mówi że nie szanuje kobiet i jest uzależniony. To nie jest fundament pod relację tylko pod ciągłe ranienie. Twoje oddalenie nie jest przypadkiem. Jest reakcją na lata jednostronnego wysiłku i życia z kimś kto wybiera alkohol i wygodę zamiast odpowiedzialności. Jeśli teraz czujesz spokój przy myśli o rozstaniu to znaczy że twój system emocjonalny już robi miejsce na nowe życie. Zamknięcie tego rozdziału przed końcem roku może być sensowne jeśli czujesz że to przyniesie ci ulgę i pozwoli zacząć kolejny etap bez ciągnięcia za sobą tej historii. Masz prawo odejść i nie musisz się do tego przygotowywać miesiącami. Jeśli chcesz mogę pomóc ci przejść przez ten proces tak abyś nie wróciła z rozpędu do czegoś co cię niszczy.

Dzień dobry. Z Pani opisu wynika, że przez wiele lat doświadczała Pani braku szacunku, obojętności i niespełnionych obietnic. Nic dziwnego, że z czasem pojawiło się zmęczenie i emocjonalne oddalenie. To, że kiedyś partner potrafił okazywać zaangażowanie, nie przekreśla trudnych doświadczeń, które ma Pani obecnie. Przyznanie się partnera do uzależnienia od alkoholu jest ważne, ale samo w sobie nie oznacza jeszcze gotowości do zmiany. O niej świadczą przede wszystkim konkretne działania, takie jak podjęcie leczenia i odpowiedzialność za własne zachowanie. Ma Pani prawo zakończyć związek, w którym nie czuje się szanowana, nawet po dziesięciu latach. Nie musi Pani czekać, aż uczucia całkowicie wygasną, ani uzyskać zgody partnera na rozstanie. Jeśli potrzebuje Pani miesiąca, aby przygotować się emocjonalnie i organizacyjnie, może to być rozsądny krok. Warto w tym czasie zadbać o wsparcie bliskich i jasno określić swoją decyzję. Jeżeli partner po alkoholu bywa agresywny lub nieprzewidywalny, bezpieczniej będzie zakończyć relację na odległość. Rozstanie może być bolesne, ale pozostawanie w związku wyłącznie z przyzwyczajenia nie jest obowiązkiem.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że z Pani opisu wynika nie tyle chwilowy kryzys, ile wieloletni wzorzec braku szacunku, ignorowania potrzeb i przewagi alkoholu oraz kolegów nad relacją. To, że rok temu było trochę lepiej, nie unieważnia tego, co dzieje się obecnie ani tego, jak wyglądała większość tych 10 lat. Nie chcę mówić Pani: „tak, proszę się rozstać”, bo taka decyzja należy do Pani. Natomiast jeżeli sama Pani mówi: „już mi nie zależy, chcę go zostawić, odsuwam się od niego i chcę zamknąć ten rozdział”, to brzmi to raczej jak proces dochodzenia do decyzji niż pytanie, czy jeszcze warto coś ratować. Bardzo ważne jest też jego przyznanie, że jest alkoholikiem i że „nie ma szacunku do kobiet”. Sam fakt, że to zauważył, nie oznacza jeszcze zmiany. W leczeniu uzależnień liczą się konkretne działania: podjęcie terapii, abstynencja lub leczenie zgodnie z zaleceniami specjalistów, konsekwencja, odpowiedzialność za swoje zachowanie. Samo „wiem, że mam problem” nie wystarcza. Czy miesiąc przygotowania do rozstania ma sens? Tak, jeśli ten czas służy Pani do uporządkowania emocji i spraw praktycznych, a nie do kolejnego przeciągania decyzji. Po 10 latach związku nie musi Pani zerwać „z dnia na dzień”, jeśli czuje, że potrzebuje przygotowania. Ale dobrze byłoby, żeby ten miesiąc miał konkretny cel: utwierdzić się w decyzji, ograniczyć zależność emocjonalną, przygotować rzeczy, dokumenty, ewentualne wspólne zobowiązania i zaplanować samą rozmowę. Jeżeli już Pani wie, że nie chce wracać do dawnego układu, to proszę uważać, żeby nie wejść w schemat: „Jeszcze trochę poczekam, może się zmieni.” Po 10 latach warto patrzeć przede wszystkim na wzorzec zachowania, nie na krótkie okresy poprawy. Nowy chłopak nie powinien być głównym powodem rozstania To ważne. Może Pani czuć się przy nim lepiej, może dostawać Pani uwagę i szacunek, których brakowało w obecnym związku. Ale decyzję o zakończeniu starej relacji najlepiej oprzeć na pytaniu: „Czy chciałabym odejść także wtedy, gdyby nowego mężczyzny w ogóle nie było?” Jeżeli odpowiedź brzmi „tak”, to wiele wyjaśnia. Warto też pamiętać, że po 10 latach trudnego związku nowa relacja może wydawać się niezwykle intensywna i „idealna”, bo kontrast jest ogromny. Dlatego dobrze nie spieszyć się z kolejnymi bardzo poważnymi decyzjami, dopóki emocjonalnie nie domknie Pani starego związku. Jak zerwać, jeśli decyzja jest podjęta? Nie musi Pani udowadniać mu przez godzinę, że ma Pani rację. Można powiedzieć jasno: „Podjęłam decyzję o zakończeniu naszego związku. Nie chcę go dalej kontynuować. Ta decyzja nie wynika z jednej kłótni, tylko z wielu lat naszego funkcjonowania. Nie chcę jej negocjować.” Im więcej szczegółów poda Pani osobie, która ma tendencję do ignorowania Pani potrzeb, tym większa szansa, że zacznie się dyskusja: „ale przecież rok temu było dobrze”, „zmienię się”, „przesadzasz”, „to przez tego nowego”. Nie musi Pani przekonywać go do swojej decyzji. Do rozstania nie jest potrzebna zgoda obojga. Proszę przygotować się również na nagłą zmianę jego zachowania Po informacji o rozstaniu może nagle stać się bardzo czuły, zainteresowany, obiecywać terapię, ograniczenie alkoholu, wspólną przyszłość. To nie musi być świadoma manipulacja. Czasem dopiero realna groźba utraty uruchamia w człowieku silne emocje. Ale warto wtedy zadać sobie pytanie: „Czy ja widzę trwałą zmianę, czy reakcję na utratę kontroli nad sytuacją?” Zmiana uzależnienia i sposobu traktowania partnerki wymaga czasu. Nie kilku dni. Jeśli bywa agresywny po alkoholu Wtedy nie planowałabym rozstania sam na sam w sytuacji, w której pił. Jeżeli kiedykolwiek Panią zastraszał, blokował wyjście, niszczył rzeczy, popychał, groził albo boi się Pani jego reakcji, proszę postawić bezpieczeństwo przed potrzebą „ładnego zakończenia”. Można zakończyć relację telefonicznie albo wiadomością i poinformować zaufaną osobę o sytuacji. Nie ma obowiązku spotykać się twarzą w twarz z osobą, której reakcji Pani się obawia. To, że przestało Pani zależeć, też jest informacją Czasem po wielu latach walki człowiek nie odchodzi w szczycie rozpaczy. Odchodzi dopiero wtedy, kiedy pojawia się obojętność. To może być efekt emocjonalnego wypalenia związkiem. I wtedy pojawia się dziwne poczucie: „Skoro już prawie nie cierpię, może nie jest aż tak źle?” A czasami jest odwrotnie — nie boli już dlatego, że psychicznie zaczęła Pani wychodzić z tej relacji wcześniej niż formalnie. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami wychodzącymi z wieloletnich relacji z partnerem uzależnionym, związków opartych na nierównowadze, braku szacunku i przewlekłym poczuciu osamotnienia. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka skupiłabym się nie na pytaniu „czy wolno mi odejść?”, lecz na tym, co przez 10 lat sprawiało, że pozostawała Pani mimo niezaspokojonych potrzeb i jak nie odtworzyć tego schematu w kolejnej relacji. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące odchodzenia od osoby uzależnionej, emocjonalnego wypalenia związkiem, poczucia winy po rozstaniu oraz tego, jak odróżnić chwilowy kryzys od wieloletniego wzorca relacji. Najważniejsze: nie musi Pani czekać, aż przestanie czuć do niego absolutnie wszystko. Można nadal mieć wspomnienia, przywiązanie i żal po 10 latach, a jednocześnie bardzo jasno wiedzieć, że nie chce się już tak żyć.