Co robić samemu z zaburzeniem schizotypowym? Jestem zupełnie pod władzą tego zaburzenia a nie mam ob

Witam, jeżeli ma Pani gotowość na wykonywanie ekspozycji, zachowując może jakąś gradację, tj. zacząć od czegoś małego, to można ją wykonywać. Mam nadzieję, że jest Pani zaopiekowana również przez lekarza psychiatrę. Pozdrawiam.

Rozumiem, że oczekiwanie na rozpoczęcie terapii może być dla Pani bardzo trudne. Być może warto rozważyć przyspieszenie decyzji o kontakcie ze specjalistą. Im szybciej terapia się rozpocznie, tym szybciej będzie mogła Pani uzyskać potrzebne wsparcie.
Do tego czasu zachęcam do dalszego ćwiczenia racjonalizacji myśli. Dobrym sposobem jest zapisywanie pojawiających się myśli, a następnie wypisywanie argumentów za ich słusznością oraz przeciw nim. Na końcu warto dopisać wniosek z tej analizy.
Szczególnie ważne jest, aby to ćwiczenie wykonywać na piśmie, a nie tylko w myślach. Zapisanie treści pozwala zobaczyć je z dystansu, lepiej ocenić ich zasadność i dostrzec proporcje między argumentami :)

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pani opisuje — poczucie bycia obserwowaną, przekonanie, że ktoś może znać Pani myśli, trudność z racjonalnym „przegadaniem” tych odczuć — może być bardzo obciążające i nie warto zostawać z tym samemu.

W tej sytuacji najważniejsze byłoby jak najszybsze skonsultowanie się z psychiatrą. To zaburzenie wymaga wsparcia farmakologicznego, które może znacząco zmniejszyć intensywność przeżyć i ułatwić późniejszą psychoterapię. Warto umówić się nawet prywatnie lub online — wielu psychiatrów przyjmuje z krótkim terminem.

Równolegle dobrze byłoby rozpocząć terapię poznawczo-behawioralną (CBT) lub terapię schematów — obie formy mają udowodnioną skuteczność w pracy z zaburzeniami z kręgu schizotypowego. Terapeuta pomoże Pani zrozumieć, skąd biorą się te przekonania i stopniowo uczyć się z nimi pracować, w bezpiecznych warunkach.

Na ten moment nie zalecałbym samodzielnych ekspozycji — mogą nasilić lęk lub poczucie zagrożenia, jeśli nie są prowadzone w odpowiednim tempie i pod opieką specjalisty. Lepiej skupić się teraz na redukcji stresu, regularnym rytmie dnia i dbaniu o sen, a trudniejsze ćwiczenia wprowadzać dopiero po uzyskaniu wsparcia terapeutycznego lub farmakologicznego.

Wszystkiego dobrego :)

Czasem umysł, próbując nas chronić, zaczyna tworzyć historie, które są bardzo przekonujące – tak przekonujące, że trudno je odróżnić od rzeczywistości. I wtedy pojawia się coś takiego jak „wewnętrzny obserwator”, który wydaje się być kimś z zewnątrz… ale działa wewnątrz.
Można to porównać do radia, które kiedyś złapało bardzo silny sygnał – i teraz, nawet gdy stacja już nie nadaje, odbiornik nadal szumi na tej częstotliwości.
To, co Pani opisuje – poczucie bycia obserwowaną, czytania myśli, „znaków” – jest właśnie takim sygnałem.
I bardzo ważne jest to, że Pani potrafi jednocześnie widzieć dwie rzeczy:
– jedna część mówi: „to niemożliwe”
– druga mówi: „ale czuję, że to prawda”
To oznacza, że kontakt z rzeczywistością jest zachowany – tylko emocjonalna część jest bardzo silna.
I teraz ważna rzecz:
próba „pokonania tego logiką” często nie działa, bo to doświadczenie nie jest logiczne – jest odczuwane w ciele i emocjach.
Zamiast walczyć z tym wprost, czasem skuteczniejsze jest coś bardziej pośredniego.
Wyobraźmy sobie, że nie próbuje Pani wyłączyć tego „radia”, tylko ściszyć je o jeden stopień.
Nie od razu robić rzeczy, które wywołują ogromny lęk.
Nie od razu pełna ekspozycja.
Tylko bardzo małe kroki.
Na przykład: – zrobić coś prostego, krótkiego, gdzie ryzyko „ośmieszenia” jest minimalne
– zauważyć: „czuję, że ktoś patrzy… i mimo to robię tę jedną małą rzecz”
– a potem wrócić do miejsca, gdzie czuje się Pani bezpieczniej
To trochę jak uczenie ciała nowego doświadczenia:
„mogę coś zrobić… i nic strasznego się nie dzieje”.
Ekspozycja może być pomocna, ale tylko wtedy, gdy jest stopniowa i bezpieczna.
Rzucenie się od razu w coś bardzo trudnego może nasilić lęk zamiast go zmniejszyć.
Jest jeszcze jedna rzecz, która bywa pomocna.
Zamiast pytać: „czy to prawda, że ktoś mnie obserwuje?”, można spróbować zauważyć:
„co się dzieje we mnie, kiedy pojawia się to uczucie?”
Czy to jest napięcie? wstyd? lęk przed oceną?
Bo czasem ta „postać obserwująca” jest jak uosobienie bardzo surowej części nas samych – tej, która ocenia, krytykuje, zawstydza.
I wtedy praca polega nie na walce z nią, tylko na uczeniu się innego sposobu bycia ze sobą.
Na koniec bardzo ważne:
to, że szuka Pani sposobów radzenia sobie i planuje terapię, jest ogromnie ważne.
A jeśli czuje Pani, że objawy się nasilają, warto rozważyć także konsultację psychiatryczną – czasem wsparcie farmakologiczne pomaga „wyciszyć radio”, żeby łatwiej było pracować psychologicznie.
Do czasu terapii najważniejsze są: – małe kroki zamiast dużych skoków,
– życzliwość wobec siebie zamiast walki,
– i przypominanie sobie: „to jest doświadczenie w moim umyśle, nie fakt zewnętrzny”.
Czasem zmiana zaczyna się nie od wyłączenia sygnału,
ale od odkrycia, że można żyć… nawet gdy on jeszcze przez chwilę szumi.