mgr Karol Grzondziel

Dzień dobry. Narastający obrzęk kończyny górnej po leczeniu raka piersi może wskazywać na wtórny obrzęk limfatyczny, jednak przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć również inne przyczyny, m.in. infekcję lub zakrzepicę.
W pierwszej kolejności zalecam kontakt z lekarzem prowadzącym onkologiem lub chirurgiem onkologicznym.
Następnie warto zgłosić się do fizjoterapeuty specjalizującego się w rehabilitacji onkologicznej i leczeniu obrzęków limfatycznych.
Postępowanie może obejmować indywidualnie dobraną kompresjoterapię, ćwiczenia, pielęgnację skóry, edukację oraz w uzasadnionych przypadkach manualny drenaż limfatyczny jako element kompleksowej terapii przeciwobrzękowej.
Nie zalecam samodzielnego kupowania rękawa uciskowego ani intensywnego masowania kończyny bez wcześniejszej oceny. Jeśli obrzęk szybko narasta, towarzyszą mu ból, zaczerwienienie, ocieplenie skóry, gorączka lub duszność, potrzebna jest pilna konsultacja lekarska.
Im wcześniej rozpocznie się właściwe postępowanie, tym łatwiej kontrolować obrzęk.
Pozdrawiam
Karol Grzondziel

Dzień dobry. W wypowiedzi nauczycielki jest ziarno prawdy, jednak wymaga ona doprecyzowania. Mięśnie, ścięgna, kości oraz układ nerwowy rzeczywiście adaptują się do regularnych obciążeń, pod warunkiem że są one zwiększane stopniowo i towarzyszy im odpowiednia regeneracja. Nie oznacza to jednak pełnego „uodpornienia” na urazy. Nie ma również podstaw, aby twierdzić, że osoby od dzieciństwa biegające boso w ogóle nie doznają kontuzji.
Samo twarde podłoże nie musi niszczyć stawów. Kluczowa jest relacja pomiędzy wielkością i częstotliwością obciążeń a aktualną zdolnością tkanek do ich tolerowania. Obuwie może zapewniać komfort, przyczepność i ochronę skóry, ale wysoka cena ani określony rodzaj amortyzacji nie gwarantują uniknięcia urazu. But za 1000 zł nie zastąpi stopniowej adaptacji organizmu. Osoba przyzwyczajona do tradycyjnego obuwia nie powinna natomiast nagle zaczynać intensywnego biegania boso, ponieważ zmienia to rozkład obciążeń, m.in. w obrębie łydki, ścięgna Achillesa i śródstopia.
Wysoka temperatura otoczenia może częściowo zwiększać temperaturę tkanek, ale nie zastępuje rozgrzewki. Jej celem nie jest wyłącznie „rozgrzanie ciała”, lecz także stopniowe przygotowanie układu krążenia, mięśni, ścięgien i stawów, aktywacja układu nerwowego oraz przećwiczenie ruchów potrzebnych podczas właściwego treningu. W upale rozgrzewka może być krótsza i mniej intensywna, jednak część specyficzna dla planowanego wysiłku nadal ma znaczenie. Temperatura 37–40°C stanowi dodatkowe obciążenie termiczne, dlatego szczególnie ważne są nawodnienie, przerwy oraz unikanie przegrzania.
Pozdrawiam
Karol Grzondziel