mgr Joanna Wolff

Od dłuższego czasu mam problem z silnym stresem i lękiem związanym z podejmowaniem pracy. Ukończyłem

Od dłuższego czasu mam problem z silnym stresem i lękiem związanym z podejmowaniem pracy. Ukończyłem szkołę około rok i 2 miesiące temu. Od tego czasu łącznie przepracowałem tylko około 2 miesiące, mimo że wielokrotnie próbowałem podjąć pracę.

Problem najczęściej pojawia się wtedy, kiedy zbliża się termin rozpoczęcia pracy. Zaczynam bardzo mocno się stresować, pojawia się panika, natłok myśli i obawy związane z pójściem do pracy. Zdarzało się wielokrotnie, że przed rozpoczęciem pracy nie spałem całą noc albo prawie w ogóle nie mogłem zasnąć. W konsekwencji następnego dnia byłem wyczerpany i zdarzało mi się nie rozpocząć pracy albo z niej rezygnować.

Mam wrażenie, że tworzy się u mnie błędne koło: kiedy nie mam pracy, bardzo zależy mi na jej znalezieniu i zarabianiu pieniędzy, ale kiedy zbliża się moment rozpoczęcia, pojawia się bardzo silny stres i lęk, przez który trudno mi normalnie funkcjonować. Później czuję wyrzuty sumienia i stres związany z tym, że znowu nie udało mi się rozpocząć lub utrzymać pracy.

Problem powtarzał się już wielokrotnie i przez to od ukończenia szkoły minęło około 14 miesięcy, a ja łącznie przepracowałem w tym czasie tylko około 2 miesiące.

Nie wiem, czy moje objawy mogą wskazywać na zaburzenia lękowe, napady paniki, problemy ze snem związane ze stresem czy inną przyczynę. Chciałbym skonsultować to ze specjalistą i dowiedzieć się, co może być przyczyną oraz co mogę zrobić, żeby normalnie funkcjonować, rozpocząć pracę i ją utrzymać.

Problem trwa już od dłuższego czasu i znacząco wpływa na moje życie zawodowe oraz codzienne funkcjonowanie.

Witam. Mam pytanie co robić, jestem w małżeństwie o 20 lat, mamy dwójkę dzieci 19l i 13l córka 19l m

Witam. Mam pytanie co robić, jestem w małżeństwie o 20 lat, mamy dwójkę dzieci 19l i 13l córka 19l ma już swoje życie. Mój mąż mnie olewa brak bliskości, brak seksu takiego jak ja bym chciała. Chciała bym żeby czasem o mnie zawalczył jak mu mówię o swoich potrzebach to je ignoruję mówi mi że mnie kocha ale nie ma tym polega miłość. Chciałabym spędzić z nim wieczór w domu zrobić kolację i spędzić miło czas. Zawsze ja wychodziłam z tą inicjatywą ale już nie chce. Chce by on zaplanował i pokazał że też mu na mnie zależy. Że ja jestem dla mojego ważna. Nawet od jakiegoś czasu nie dzwoni do mnie w ciągu dnia, by zapytać jak minął mi dzień. Czy wymagam za dużo?