mgr Anna Niedziółka

To, co czujesz i o czym piszesz, jest niezwykle poruszające, a Twoje słowa pokazują ogromną samoświadomość i dojrzałość. Najważniejszym pierwszym krokiem, jaki możesz teraz zrobić, jest znalezienie profesjonalnej osoby wspierającej – psychoterapeuty – z którą uda Ci się zbudować bezpieczną, opartą na zaufaniu więź. Dopiero w takich bezpiecznych okolicznościach, bez oceniania, będziesz mogła wspólnie z ekspertem przyjrzeć się swojemu cierpieniu oraz jego źródłom. Taka relacja da Ci przestrzeń, aby w bezpiecznych warunkach przepracować przeszłość i – co najważniejsze – znaleźć konkretne narzędzia do zaopiekowania się sobą i radzenia sobie z codziennymi trudnościami na bieżąco.
To całkowicie naturalne, że czujesz ogromny żal i współczucie wobec małej siebie. Twoja intuicja dotycząca układu nerwowego jest bardzo słuszna. Dorastanie w środowisku pełnym stresu i przemocy sprawia, że młody organizm nieustannie funkcjonuje w trybie przetrwania (walcz lub uciekaj). W takim stanie nawet „przyziemne” zadania stają się dla dziecka wyzwaniem ponad siły, ponieważ jego zasoby emocjonalne są już całkowicie wyczerpane.
W kontekście Twojego pytania o rozbudowaną diagnozę ADHD, oto co warto wziąć pod uwagę:
• Złożoność objawów: Problemy z koncentracją, szybkie zniechęcanie się, wybuchy złości czy silne reakcje emocjonalne (tzw. dysforyczna wrażliwość na odrzucenie) są klasycznymi cechami ADHD. Jednak bardzo podobne objawy w dorosłym życiu może dawać również trauma z dzieciństwa (np. C-PTSD, czyli złożony zespół stresu pourazowego) lub zaburzenia regulacji emocji wynikające z braku poczucia bezpieczeństwa w domu rodzinnym.
• Dlaczego diagnoza może pomóc: Oficjalna diagnoza ADHD (u psychiatry lub psychologa specjalizującego się w neuroatypowości) pozwala precyzyjnie nazwać to, z czym się mierzysz. Daje jasność, otwiera drogę do ewentualnej farmakoterapii (która pomaga wyciszyć układ nerwowy i ułatwia domykanie projektów) oraz pozwala dobrać dedykowane narzędzia pracy (np. coaching ADHD).
• Równoległe działanie: Diagnoza ADHD i praca nad historią rodzinną nie wykluczają się wzajemnie. Bardzo często neuroatypowość i trauma współwystępują, nasilając nawzajem swoje objawy.
Podsumowując: Warto zdecydować się na rozbudowaną diagnozę ADHD, ponieważ da Ci ona jasną odpowiedź na poziomie neurologicznym. Równocześnie jednak kluczowe jest podjęcie psychoterapii, która skupi się na uleczeniu ran z przeszłości i odbudowaniu poczucia bezpieczeństwa w Twoim ciele i umyśle. Masz pełne prawo czuć zmęczenie dotychczasowym funkcjonowaniem, ale podjęcie tej drogi z profesjonalnym wsparciem to realna szansa na odzyskanie kontroli i spokoju w dorosłym życiu.

Dzień dobry! Przede wszystkim to wspaniale słyszeć, że wyszła Pani z głębokiego kryzysu, Pani sytuacja jest stabilna, a obecnie rozwija się Pani na studiach psychologicznych. Sam pomysł, by po zabezpieczeniu „kryzysowym” pójść krok dalej i zająć się głębszą pracą nad schematami, pokazuje Pani ogromną dojrzałość i samoświadomość. To zupełnie naturalne, że w pierwszej kolejności myśli Pani o powrocie do osoby, przy której czuła się Pani bezpiecznie i którą ceni Pani za profesjonalizm. Z perspektywy specjalistów, chęć powrotu do terapii po przerwie jest odbierana bardzo pozytywnie – jako wyraz zaufania do procesu i gotowości do dalszego rozwoju. W Pani wiadomości zabrakło jednak kluczowej informacji: w jaki sposób i z jakich powodów tamta terapia została zakończona oraz jakie cele udało się wtedy osiągnąć. Te szczegóły mają ogromne znaczenie dla podjęcia decyzji o ewentualnym powrocie. Choć powrót do tej samej terapeutki jest technicznie możliwy (o ile dysponuje ona wolnymi terminami), warto bardzo poważnie rozważyć drugą opcję. Spojrzenie na Pani obecne, stabilne życie oraz na schematy z dzieciństwa z zupełnie nowej perspektywy, u boku nowego terapeuty, może okazać się znacznie bardziej korzystne i rozwijające. Oto dlaczego nowa osoba może przynieść Pani więcej korzyści: Brak "starych filtrów": Poprzednia terapeutka poznała Panią w głębokim kryzysie. Choćby była najlepszą specjalistką, w Waszej relacji zawsze będzie obecny ślad tamtego trudnego okresu. Nowy terapeuta zobaczy Panią wyłącznie jako silną, stabilną studentkę psychologii, gotową do pracy nad schematami. Czysta karta w relacji terapeutycznej: Rozpoczęcie procesu z nową osobą chroni przed nieświadomym wpadnięciem w dawne role lub dynamikę, która mogła towarzyszyć Pani podczas wychodzenia z kryzysu. Nowe narzędzia i podejście: Jako przyszła psycholożka na pewno Pani wie, że każdy specjalista pracuje nieco inaczej. Praca z kimś nowym da Pani szansę doświadczenia innej wrażliwości, innych metod i innego sposobu prowadzenia relacji, co będzie niezwykle cenne również dla Pani rozwoju zawodowego. Ostatecznie, jeśli czuje Pani silną potrzebę, może Pani napisać do poprzedniej terapeutki i zapytać o możliwość odbycia jednej konsultacji, aby wspólnie omówić ten dylemat. Doświadczony terapeuta sam pomoże Pani ocenić, czy powrót do niej będzie dla Pani rozwojowy, czy też lepsze okaże się przekierowanie do kogoś innego.