Witam. Mam problem. Mam 29 lat. Chciałabym wyjechać do znajomego do pracy na drugi koniec Polski. Po
Witam. Mam problem. Mam 29 lat. Chciałabym wyjechać do znajomego do pracy na drugi koniec Polski. Pomimo tego, że już dawno jestem dorosła moja mama się nie zgadza. Próbuję jej wytłumaczyć, że jestem dorosła i już dawno powinnam zacząć swoje życie bez niej i z dala od niej. Nic do niej nie dociera. Proszę mi doradzić jak mam ją przekonać do mojego wyjazdu. Mam po prostu się spakować i zakomunikować, że wyjeżdżam i nie ma nic do gadania? Czy może jakoś z nią porozmawiać i spróbować przekonać? Jakich argumentów powinnam użyć. ,
9 odpowiedzi
Dzień dobry, W wieku 29 lat wyjazd do znajomego do pracy na drugi koniec Polski to bardzo adekwatny i rozwojowy pomysł. Być może matka czuje lęk, być może jest przyzwyczajona do bycia blisko ze swoim dzieckiem. Wszystko to zrozumiałe emocje. Nie zmienia to jednak faktu, że rolą matki jest puścić dziecko i mimo swoich potrzeb i lęków pozwolić mu się rozwijać i doświadczać, podejmować własne decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Argumenty, które można użyć to zrozumienie emocji matki, uznanie ich ("Rozumiem, że się martwisz, rozumiem, że jestem tutaj potrzebny/a, rozumiem co czujesz... JEDNAK wciąż uważam, że powinnam, czuję, że chcę/ potrzebuję...). Warto skupić się na tym, że w wieku 29 lat bardzo ważne jest podejmowanie własnych decyzji. To ma niesamowity wpływ na poczucie własnej wartości, samoocenę, a nawet na depresyjność. Ważne jest też to, że mama nie musi się przekonać do tego wyjazdu. Nie musi się z niego cieszyć. NAPRAWDĘ rodzice są bardzo pojemni i nie akceptują wszystkich wyborów swoich dzieci. Kochają je i wspierają mimo to, że nie są zadowoleni lub przekonanie do wyborów drogi życiowej, partnera, studiów. Warto mieć to w głowie, że mama może być smutna z powodu wyjazdu i mimo to można jechać. Trudne emocje są normalne, gdy coś się w życiu mocno zmienia. Co nie znaczy, że są złe. One miną i zostanie wsparcie. Mocno trzymam kciuki i jestem ciekawa dalszej części historii.
Dzień dobry, Rozumiem, że jest Pani w trudnej sytuacji - z jednej strony chce Pani rozpocząć własne, niezależne życie i spróbować pracy w innym miejscu, z drugiej zaś czuje Pani opór mamy, co może rodzić frustrację i poczucie uwięzienia. To, co Pani opisuje, jest częste u osób dorosłych, których rodzice mają trudność z zaakceptowaniem samodzielności dziecka. Warto pamiętać, że ma Pani pełne prawo do podejmowania decyzji dotyczących swojego życia, nawet jeśli nie spotykają się one z aprobatą mamy. Zanim podejmie Pani ostateczny krok, zachęcam do spokojnej rozmowy – bez kłótni i bez prób przekonywania „za wszelką cenę”. Często pomocne są komunikaty w formie „ja” zamiast „ty”, np.: „Potrzebuję spróbować samodzielności, to dla mnie ważne doświadczenie”,, „Chcę sprawdzić, jak sobie poradzę, bo to pomoże mi się rozwijać”. Może się jednak zdarzyć, że mama nie zmieni swojego stanowiska. Wtedy pozostaje Pani decyzja: albo podporządkować się jej oczekiwaniom, albo - mimo jej sprzeciwu - podjąć próbę samodzielnego życia. To bywa bolesne, ale jednocześnie stanowi ważny krok w dorosłość. Warto, żeby miała Pani świadomość, że nie ma argumentów, które „zmuszą” mamę do zaakceptowania Pani decyzji. Prawdziwa zmiana polega na tym, że to Pani weźmie odpowiedzialność za swoje wybory, nawet jeśli mama będzie się z nimi nie zgadzać. Podsumowując: proszę spróbować spokojnej, szczerej rozmowy, ale też dać sobie prawo do tego, by żyć po swojemu – bo na tym właśnie polega dorosłość. Życzę dużo powodzenia!
Dzień dobry, dziękuję, że Pani napisała i podzieliła się tą sytuacją. Widać, że zależy Pani na podjęciu dojrzałej, przemyślanej decyzji, a jednocześnie na utrzymaniu dobrej relacji z mamą. To zupełnie naturalne, że w momencie, gdy dorosłe dziecko chce zacząć samodzielne życie, rodzic może reagować lękiem, niepokojem czy oporem. Często wynika to nie z braku zaufania, lecz z trudności w pogodzeniu się z tym, że dziecko wchodzi w nowy etap życia. Pomocne może być zadanie sobie kilku pytań: Jak chciałaby Pani, żeby wyglądała rozmowa z mamą, gdyby przebiegła najlepiej, jak to możliwe? Co mogłoby Pani pomóc zachować spokój i pewność siebie w tej rozmowie? Z jakich swoich umiejętności może Pani skorzystać w tej sytuacji? Może zdarzały się już w Pani życiu, np. w pracy, momenty, gdy udało się Pani przekonać kogoś do swojego pomysłu? Co wtedy Pani zrobiła? Co mama musiałaby usłyszeć lub zobaczyć, żeby poczuć się spokojniej wobec Pani decyzji? Być może pomocne będzie spokojne zakomunikowanie decyzji w sposób stanowczy, ale z szacunkiem, np.: „Mamo, wiem, że się martwisz. Doceniam to. Ale potrzebuję spróbować samodzielnego życia. To dla mnie ważny krok i wierzę, że sobie poradzę.” Polecam również poczytać o asertywnym komunikacie FUKO – treści na ten temat można znaleźć w internecie. W takim komunikacie mówimy o faktach, o swoich uczuciach (dzięki temu nie ranimy innych, a jednocześnie wyrażamy potrzeby), o konsekwencjach danej sytuacji oraz o oczekiwaniach, jakie wobec niej mamy. Warto też skupić się nie tyle na przekonywaniu, ile na pokazaniu, że decyzja jest dojrzała i przemyślana – że ma Pani plan, miejsce, cel i zabezpieczenie. To może pomóc mamie poczuć większe zaufanie i spokój. Jeśli mimo rozmów emocje po którejś stronie będą bardzo silne, czasem potrzebny jest po prostu czas, by druga osoba mogła się oswoić z nową sytuacją. Trzymam kciuki za Panią – za odwagę w podejmowaniu własnych decyzji i za to, by ta zmiana stała się początkiem czegoś dobrego. Jeśli mimo prób nie uda się zrealizować zamierzonego celu i potrzebowałaby Pani skonsultować się ze specjalistą, nawet jeśli miałaby to być tylko jedna sesja, zapraszam serdecznie. Tymczasem życzę powodzenia w asertywnym komunikowaniu swoich potrzeb oraz w realizacji celów i marzeń. Z serdecznymi pozdrowieniami, Dorota Kubiak
Dzień dobry, zachowanie Pani Mamy ma znamiona działań przemocowych. Pani Mama nie może Pani nic nakazywać, a Pani nie ma obowiązku się temu podporządkować. Jeśli nie potrafi się Pani sprzeciwić swojej Mamie to być może w najgorszym wypadku nie będzie Pani mogła wejść w dorosłe życie swobodnie i na własnych warunkach. "Odcięcie pępowiny" jest niezbędne do zdrowego dorosłego życia i z tym problemem zgłosił bym się do specjalisty. Problem tkwi w zachowaniu Pani mamy, ale jeszcze istotniejsze będzie to aby nie mieć wyrzutów sumienia wybierając dorosłe życie, a z tym wydaje mi się że ma Pani problem. Powodzenia w walce o siebie. Pozdrawiam Psycholog Adrian Szafrański.
Dzień dobry. To, co Pani opisuje, to bardzo częsta sytuacja w relacjach dorosłych dzieci z rodzicami – szczególnie, gdy rodzic ma silną potrzebę kontroli lub trudno mu pogodzić się z tym, że dziecko dorosło i chce żyć samodzielnie. Pani chęć wyjazdu i rozpoczęcia własnego życia jest naturalnym krokiem w kierunku niezależności, jednak dla mamy może to być trudne emocjonalnie – może odczuwać lęk, pustkę czy poczucie utraty bliskiej relacji. Warto spróbować porozmawiać z mamą spokojnie, bez kłótni, podkreślając, że wyjazd nie oznacza zerwania kontaktu. Takie zapewnienie często pomaga rodzicom oswoić lęk o dziecko. Jeśli jednak mimo rozmów mama nadal próbuje Panią zatrzymać – ma Pani pełne prawo podjąć samodzielną decyzję. W takiej sytuacji warto zakomunikować ją spokojnie, z szacunkiem, ale stanowczo. Poczucie winy czy lęk są naturalne, ale nie powinny blokować Pani potrzeby samodzielności. Pomocne może być również wsparcie psychologa lub rozmowa z kimś zaufanym, co pozwoli lepiej poradzić sobie z emocjami wobec mamy i stresem. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik
Dzień dobry, dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Rozumiem, że relacja z mamą jest dla Pani ważna, a jednocześnie – mając 29 lat – ma Pani pełne prawo podejmować decyzje, z którymi mama może się nie zgadzać. Warto jednak zatrzymać się przy tym, że mimo wszystko chce Pani przekonać mamę, iż ta decyzja jest dobra. To może być ważny trop do refleksji – co stoi za tą potrzebą uzyskania jej akceptacji? Nad tym aspektem dobrze byłoby wspólnie zastanowić się w rozmowie z terapeutą. Wszystkiego dobrego :)
Dziem dobry Pani. Z jednej strony można zrozumieć troskę rodzica o swoje dziecko. Z drugiej strony nie tylko jest Pani pełnoletnia, ale także już całkiem dojrzałym człowiekiem. Zdecydowanie ma Pani prawo do podejmowania decyzji dotyczący swojego życia, choć jak sądzę mieszka pani z mamą, więc ta suwerenność jest nieco ograniczona. Jeśli faktycznie chce Pani wyjechać, warto sprawdzić wiarygodność i rzeczywistą możliwość tej pracy oraz znajomego. Pytanie, co z mieszkaniem?! Jeśli Pani to dobrze zweryfikuje, to właśnie tego rodzaju argumenty mogą przekonać mamę. Poza tym, dorosłość polega również na podejmowaniu własnych decycji. Rodzice mogą być w takich przypadkach jednymi doradcami, a z całą pewnością nie decydentami. Dorosłości się nie dostaje, dorosłość się bierze, właśnie poprzez swoje decyzje i działania. Krótko mowiac, mama ma prawo się o Panią martwić, a pani ma prawo podejmować własne decyzje. Haczyk tkwi w tym, że konsekwencje tych decyzji również poniesie Pani. Życzę powodzenia i własnych decyzji.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w wieku 29 lat nie musi Pani uzyskać zgody mamy na wyjazd, jeśli jest Pani samodzielną, pełnoletnią osobą. Może Pani oczywiście wysłuchać jej obaw, ale czym innym jest rozmowa i szacunek do mamy, a czym innym oddawanie jej prawa do decydowania o Pani życiu. Najważniejsza zmiana polegałaby więc na tym, żeby przestać ją przekonywać, a zacząć spokojnie informować. Zamiast: „Mamo, zgódź się, proszę, przecież dam sobie radę…” lepiej: „Mamo, wiem, że się martwisz i rozumiem, że ten wyjazd jest dla Ciebie trudny. Podjęłam jednak decyzję, że chcę spróbować pracy i życia w innym miejscu. Nie proszę Cię o pozwolenie, tylko chcę Ci o tym powiedzieć i chciałabym, żebyśmy mogły pozostać w dobrej relacji.” To jest bardzo ważna różnica. Jeżeli Pani wciąż przedstawia argumenty, mama może odbierać to jako negocjacje: „jeżeli znajdę wystarczająco dobry kontrargument, córka zostanie”. Dlatego nie trzeba przedstawiać dziesięciu powodów. Wystarczą dwa–trzy: „Chcę się usamodzielnić.” „Mam możliwość pracy.” „Chcę sprawdzić, jak poradzę sobie samodzielnie.” I koniec. Jeżeli mama mówi: „Nie zgadzam się.” może Pani odpowiedzieć: „Rozumiem, że się nie zgadzasz. Mimo to wyjadę.” Jeżeli: „Zostawiasz mnie.” odpowiedź: „Nie zostawiam Cię jako córka. Wyprowadzam się jako dorosła kobieta.” Jeżeli: „Na pewno sobie nie poradzisz.” można powiedzieć: „Być może popełnię błędy. Dorosłość również na tym polega, że sama ponoszę ich konsekwencje.” To często jest trudniejsze niż przedstawienie argumentów, ponieważ w takich relacjach problemem niekoniecznie jest brak logicznego uzasadnienia. Mama może emocjonalnie nie być gotowa na Pani oddzielenie się. Czy po prostu się spakować? Jeżeli wielokrotnie już Pani rozmawiała, a każda rozmowa zamienia się w próbę uzyskania „pozwolenia”, to tak — można ustalić konkretny termin, przygotować wyjazd i zakomunikować decyzję, zamiast prowadzić kolejną wielotygodniową debatę. Nie robiłabym jednak demonstracyjnego: „Pakuję się i nic Ci do tego.” Jeżeli relacja nie jest przemocowa, można zrobić to spokojnie i z szacunkiem: „Wyjeżdżam w przyszłym miesiącu. Chcę wcześniej wszystko zorganizować i powiedzieć Ci o tym spokojnie.” Dobrze też przed wyjazdem mieć konkretne zabezpieczenia: ustaloną pracę, miejsce do mieszkania, własne pieniądze, dokumenty, możliwość powrotu awaryjnego oraz jasność, czy ten znajomy rzeczywiście zapewnia to, co zostało ustalone. Samodzielność nie polega na tym, żeby uciec od mamy i natychmiast uzależnić swoje bezpieczeństwo od innej osoby. Najtrudniejsza może być Pani własna reakcja Może pojawić się ogromne poczucie winy: „Mama cierpi przeze mnie.” „Jestem niewdzięczna.” „Może rzeczywiście powinnam zostać.” Warto wtedy przypominać sobie: czyjś smutek z powodu mojej decyzji nie oznacza automatycznie, że podjęłam złą decyzję. Mama może być smutna, zła, przestraszona i nadal Pani może wyjechać. Zdrowe usamodzielnienie nie oznacza zerwania relacji. Możecie nadal rozmawiać, odwiedzać się, pomagać sobie. Zmienia się tylko jedno: mama przestaje być osobą, która podejmuje ostateczne decyzje dotyczące Pani życia. Jeżeli natomiast próbuje Pani zatrzymać poprzez groźby, szantaż emocjonalny, zabieranie dokumentów lub pieniędzy, uniemożliwianie wyjścia czy inne formy kontroli, wtedy warto potraktować sytuację poważniej i przed wyjazdem zadbać o własne bezpieczeństwo i niezależność organizacyjną. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z dorosłymi osobami, które mają trudność z odseparowaniem się od rodziców, odczuwają silne poczucie winy przy stawianiu granic albo żyją w relacjach, w których rodzic nadal próbuje decydować za dorosłe dziecko. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat separacji od rodziców, poczucia winy przy wyprowadzce, nadopiekuńczości i różnicy między informowaniem rodzica a proszeniem go o zgodę. Najważniejsze: nie musi Pani przekonać mamy, żeby mieć prawo wyjechać. Może Pani uszanować jej uczucia i jednocześnie nie oddawać jej decyzji o własnym życiu.
Dzień dobry. Ma Pani 29 lat i pełne prawo do samodzielnego decydowania o swoim życiu, również o miejscu zamieszkania i pracy. Rozumiem, że zależy Pani na akceptacji mamy, jednak warto odróżnić jej zgodę od Pani własnej decyzji. Mama może obawiać się rozłąki, samotności czy tego, że nie poradzi sobie Pani w nowym miejscu. Te uczucia zasługują na zrozumienie, ale nie powinny decydować o Pani przyszłości. Zachęcam do spokojnej rozmowy, w której zamiast prosić o pozwolenie, przedstawi Pani konkretny plan wyjazdu. Warto wcześniej upewnić się, że oferta pracy jest wiarygodna, ma Pani zapewnione bezpieczne mieszkanie i środki finansowe na początek. Może Pani powiedzieć mamie: „Rozumiem, że się martwisz i wiem, że trudno Ci zaakceptować mój wyjazd. Podjęłam jednak decyzję, ponieważ chcę się usamodzielnić. Zależy mi na naszej relacji, ale potrzebuję też przestrzeni na własne życie”. Nie musi Pani przekonywać mamy za wszelką cenę ani wdawać się w niekończące się dyskusje. Czasem rodzic potrzebuje czasu, aby zaakceptować dorosłość dziecka. Samodzielność nie oznacza odrzucenia mamy, lecz budowanie relacji, w której jest miejsce na bliskość i wzajemny szacunek bez konieczności podporządkowywania się jej oczekiwaniom.
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.





