Witam, Czy to co czuję jest normalne? Tydzień temu przeprowadziłam się z rodzinnej wsi do większego

Witam, Czy to co czuję jest normalne? Tydzień temu przeprowadziłam się z rodzinnej wsi do większego miasta oddalonego godzinę drogi. Miasto to i możliwość zbudowania tutaj życia były moim marzeniem od wielu lat. Jednak teraz gdy się udało, dopadła mnie okropna tęsknota za domem rodzinnym. Za poranną kawą przy stole z rodzicami, za moim psem i rytuałami które z nim miałam. Wiem świadomie, że wyprowadzka była najlepszym co mogłam zrobić dla siebie i swojego rozwoju oraz zdrowia psychicznego, ponieważ stary dom zaczął mnie dusic jak klastka. Ponieważ 17 lat dzielenia pokoju z babcia, kompletny brak prywatności i prawa do własnej przestrzeni stały się małym piekłem.Wiem ze juz dawno wyrosłam z tamtego miejsca. A mimo to czuję jakbym straciła część siebie. Najgorsze też jest to poczucie winy bo ciągle słyszę w głowie słowa matki "zostałam ze wszystkim sama" "z kim ja będę pić rano kawę? " "no ciebie tu będzie brakować" "zostawiasz mnie" I od razu mam w głowie "czy zrobiłam dobrze" "czy nikogo nie zawiodłam."

10 odpowiedzi


Dzień dobry. To, co Pani przeżywa, jest całkowicie naturalne i bardzo ludzkie. Przeprowadzka, nawet jeśli jest spełnieniem marzeń, to ogromna zmiana emocjonalna i życiowa. Często wiąże się z tęsknotą za domem, bliskimi i znanymi rytuałami – szczególnie gdy wcześniej żyło się w silnej więzi rodzinnej. Poczucie smutku i winy, które Pani odczuwa, wynika z wewnętrznego konfliktu między potrzebą samodzielności a lojalnością wobec rodziny. Proszę dać sobie czas – to okres adaptacji. Tęsknota nie oznacza, że zrobiła Pani coś złego. Oznacza, że jest Pani wrażliwą osobą, która potrafi kochać i jednocześnie chce się rozwijać. Z czasem, gdy w nowym miejscu zacznie Pani tworzyć własne rytuały, znajomości i poczucie bezpieczeństwa, emocje się wyciszą. Warto też pamiętać, że dbanie o siebie i własne granice nie jest egoizmem. To warunek, by móc utrzymać zdrowe relacje z innymi – także z rodzicami. Można tę relację pielęgnować na odległość, ale już na własnych zasadach. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry. To, co Pani czuje: tęsknotę, ścisk w żołądku, wahanie „czy zrobiłam dobrze” — jest bardzo zwyczajne, bo rozstajemy się nie tylko z miejscem, ale z rytuałami i wersją siebie z tamtego domu. W psychologicznym sensie to mała żałoba po domu i jednocześnie ważny krok separacji–indywiduacji: można tęsknić i równocześnie wybierać siebie. Słowa mamy („zostałam sama”, „zostawiasz mnie”) łatwo zamieniają się w poczucie winy, bo dotykają lojalności - warto je rozpoznać jako jej emocje i jej trudność z rozstaniem, a nie wyroki o Pani byciu „dobrą” lub „złą” córką. Pomaga nazwać to wprost: „Mamo, tęsknię i potrzebuję własnej przestrzeni, ta zmiana jest dla mnie dobra, a Twoja tęsknota nie znaczy, że Cię zostawiam”. Dobrze stworzyć nowe, własne rytuały, które koją: spacer stałą trasą, siłownia, krótkie „kawy przez telefon” z rodzicami 1-2 razy w tygodniu, z góry zaplanowane odwiedziny. W nowym miejscu warto też powoli tworzyć własne miejsce: zdjęcie z psem w widocznym miejscu, kilka znanych przedmiotów, prosty i lubiany porządek dnia - nie po to, by zagłuszyć tęsknotę, ale by mieć grunt pod stopami. Gdy poczucie winy wraca, proszę przypominać sobie, co w domu rodzinnym Panią dusiło i że rozwój nie jest przeciwko więzi, tylko pozwala kochać z większej, dorosłej odległości. Jeśli smutek i lęk nie będą słabły przez kolejne tygodnie albo dołączą bezsenność i stałe napięcie, warto rozważyć rozmowę z psychoterapeutą, by łatwiej przejść ten etap. Pozdrawiam serdecznie, Monika Bała

mgr Monika Bała

mgr Monika Bała

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Zmiana miejsca zamieszkania często wiąże się ze zwiększonym stresem, a proces adaptacji do nowego otoczenia może być wymagający. Z czasem jednak uczucia smutku czy lęku zwykle stopniowo ustępują. Zachęcam, by dała sobie Pani przestrzeń na oswojenie się z nową sytuacją i stopniowe budowanie codziennych rytuałów, które przyniosą ukojenie, spokój i poczucie bezpieczeństwa. To zupełnie naturalne, że w nowym miejscu może Pani odczuwać zagubienie i tęsknotę za domem, potrzeba czasu, by poczuć się komfortowo i „u siebie”. Rozumiem też, że słowa mamy mogą wywoływać wyrzuty sumienia. Ma Pani pełne prawo zadbać o swoje życie i przyszłość. Warto może spróbować metody FUKO (łatwo dostępnej w internecie), która pomaga w konstruktywnej komunikacji, zwłaszcza w trudnych rozmowach. Życzę dużo spokoju, łagodności dla siebie i nadziei w budowaniu nowego, bezpiecznego świata w nowym mieście :)


Dzień dobry, To, co Pani czuje, jest całkowicie naturalne. Nawet jeśli przeprowadzka była dobrym i potrzebnym krokiem, wiąże się z utratą znanego rytmu, bliskości i poczucia bezpieczeństwa. Tęsknota i poczucie winy to część procesu adaptacji do nowego etapu życia. Proszę dać sobie czas — z czasem nowa przestrzeń też stanie się „domem”. Jeśli chciałaby Pani porozmawiać o tym szerzej lub znaleźć sposoby, by łatwiej odnaleźć się w nowym miejscu, zapraszam na konsultację. Pozdrawiam serdecznie, Klaudia Piotrowska-Żurek


Dzień dobry, Pani uczucia są normalne, absolutnie tak. To, co Pani opisuje, jest przykładem reakcji adaptacyjnej, która pojawiła się w zmianie (zmiana miejsca zamieszkania). Z jednej strony dokonała Pani czegoś odważnego i bardzo dojrzałego – wyszła Pani z miejsca, które choć było znane i dawało poczucie bezpieczeństwa, jednocześnie ograniczało rozwój i swobodę. Z drugiej strony – to „znane” było też pełne emocjonalnych więzi, rytuałów, bliskości. Pojawia się poczucie straty dawnego życia, nawet jeśli tamten etap nie był już dla Pani sprzyjający. To, że czuje Pani jakąś stratę, nie znaczy, że został popełniony błąd. Znaczy to tylko, że coś ważnego zostawiła Pani za sobą. I to coś, relacje, dom, rytuały, miało jakąś wartość i znaczenie. Poczucie winy, które Pani opisuje, jest też bardzo częste, szczególnie u osób, które wychodzą z rodzin związanych silnie emocjonalnie. Warto pamiętać, że emocje Pani mamy, nie są Pani odpowiedzialnością. Ma Pani wpływ na to, co dotyczy przede wszystkim Pani. Można spróbować stworzyć w nowym miejscu swoje nowe rytuały dnia. To pomaga budować poczucie zakorzenienia w nowej przestrzeni. Życzę wszystkiego dobrego. Pozdrawiam serdecznie, Anna Puchalska


To, co Pani czuje, jest zupełnie normalne i bardzo ludzkie. Nawet gdy decyzja o wyprowadzce jest dobra, dojrzale przemyślana i potrzebna, emocje często nie nadążają za rozumem. W takich momentach uruchamia się tęsknota za domem, rytuałami i poczuciem przynależności, które dawały bezpieczeństwo przez wiele lat. To naturalna reakcja na zmianę i symboliczne „opuszczenie gniazda”. Pojawienie się poczucia winy po słowach mamy też nie jest niczym dziwnym. Często w relacjach rodzinnych — szczególnie w bliskich, emocjonalnych więziach — dziecko (nawet dorosłe) niesie w sobie wewnętrzny obowiązek ochrony rodziców przed samotnością. Jednak dorosłość polega właśnie na tym, by umieć wybrać siebie, nie porzucając miłości. Może Pani tę miłość wyrażać inaczej — przez kontakt, telefony, odwiedziny — ale nie przez rezygnację z własnego życia. To, że tęskni Pani i że jest trudno, nie znaczy, że zrobiła Pani coś złego. To znaczy tylko, że Pani serce potrzebuje chwili, by się dostroić do nowej rzeczywistości. Proszę dać sobie czas — adaptacja po przeprowadzce to proces. Im bardziej pozwoli Pani sobie na przeżywanie tych emocji (bez poczucia winy, że są „nielogiczne”), tym szybciej staną się łagodniejsze. Z czasem tęsknota zamieni się w wdzięczność za to, co było, a dom rodzinny stanie się miejscem, do którego można wracać z wyboru, nie z obowiązku. Witold Prymakowski, psycholog, psychoterapeuta


Dzień dobry Pani. Tęsknota za domem rodzinnym, jakikolwiek by nie był, jest zupełnie naturalna. Pani całe dotychczasowe życie było z nim związane, więc wyprowadzka wywołuje musi wywoływać silne emocje. Rzecz jasna jest ich wiele i na wzajem się przeplatają, mam tu na myśli tęsknotę, wyrzuty sumienia, wątpliwości itp. Wazne, aby te emocje dostrzegać, nazywać i doświadczać, a także je z kimś bliskim przegadać. Z biegiem czasu zacznie się Pani adaptować zarówno do tych emocji jak również do nowego miejsca. Kiedy Pani życie zacznie się układać, pojawia się również nowe emocje, zastępujące te stare. Potrzebny jest czas i cierpliwość. Proszę również pamiętać, że ma Pani prawo do własnego niezależnego życia, do realizowania siebie i swoich marzeń. Oczywiście mamie też będzie trudno i ona pewnie będzie tęsknić za Panią. Jednak obowiązkiem rodzica jest przygotować dziecko do samodzielnego życia i pozwolenia mu żyć po swojemu. Zakładam, że Pani mama też tego w głębi serca chce i może warto by było z nią o tym porozmawiać. Życzę prowadzenia o proszę się nie poddawać w realizowaniu siebie.


Witam serdecznie :) To, co Pani czuje, jest jak najbardziej zrozumiałe i naturalne. Przeprowadzka, nawet ta wymarzona i bardzo potrzebna, to duża zmiana, która zawsze porusza wiele emocji. Zostawia Pani za sobą nie tylko miejsce, ale też bliskich, codzienne rytuały i wszystko, co znane. Z nowym otoczeniem i rytmem dnia trzeba się oswoić, a tydzień to jeszcze bardzo krótko na taką adaptację. Przy tak dużych zmianach naturalne jest, że pojawiają się różne, czasem sprzeczne emocje. Wszystkie te uczucia są zrozumiałe i potrzebują czasu. Zachęcam, by w najbliższym czasie uważnie obserwowała Pani siebie: swoje samopoczucie, sen, to, jak odnajduje się Pani w nowym miejscu. Jeśli trudne emocje nie będą słabnąć albo zaczną utrudniać codzienne funkcjonowanie, warto porozmawiać o tym z psychologiem. Trzymam kciuki za Pani nowy początek!


Dzień dobry. To, co Pani przeżywa, jest naturalną reakcją na dużą zmianę życiową, nawet jeśli była ona długo wyczekiwana i potrzebna. Minął dopiero tydzień od przeprowadzki, a wraz z nią zmieniły się codzienne rytuały, otoczenie i poczucie bliskości z rodziną. Można jednocześnie cieszyć się z odzyskanej niezależności i bardzo tęsknić za tym, co znajome. Te uczucia nie wykluczają się wzajemnie. Szczególnie ważne wydaje się poczucie winy związane ze słowami mamy. Jej smutek z powodu Pani wyprowadzki jest zrozumiały, ale nie oznacza, że podjęła Pani niewłaściwą decyzję. Ma Pani prawo do prywatności, samodzielności i budowania własnego życia, nawet jeśli bliskim trudno zaakceptować tę zmianę. Pomocne może być ustalenie stałych terminów odwiedzin, rozmów z rodzicami i spotkań z psem, a jednocześnie stopniowe tworzenie własnych rytuałów w nowym miejscu. Proszę nie oceniać swojej decyzji wyłącznie przez pryzmat emocji z pierwszych dni. Tęsknota nie musi oznaczać, że chce Pani wrócić. Czasem oznacza po prostu, że zostawiła Pani za sobą coś ważnego, aby zrobić miejsce na kolejny etap życia.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani czuje tydzień po wyprowadzce, mieści się w bardzo naturalnej reakcji na dużą zmianę życiową. Można jednocześnie wiedzieć, że decyzja była dobra, cieszyć się nowym miejscem i bardzo tęsknić za tym, co zostało w domu rodzinnym. Te uczucia się nie wykluczają. W psychologii powiedzielibyśmy o pewnej ambiwalencji związanej z separacją i zmianą. Zyskała Pani prywatność, niezależność, przestrzeń i możliwość budowania własnego życia, ale jednocześnie straciła Pani codzienny dostęp do rzeczy, które przez lata dawały poczucie bezpieczeństwa: rodziców przy stole, psa, znane dźwięki domu, rytuały, zapachy, miejsca. Mózg potrzebuje czasu, żeby nowe mieszkanie przestało być „miejscem, do którego się przeprowadziłam”, a zaczęło być moim domem. Bardzo ważne jest jedno zdanie: Tęsknota nie jest dowodem, że podjęła Pani złą decyzję. Można tęsknić za miejscem, z którego naprawdę trzeba było już wyrosnąć. Myślę, że duża część cierpienia pochodzi jednak z poczucia winy Słowa mamy: „zostałam ze wszystkim sama”, „z kim będę piła kawę?”, „zostawiasz mnie” mogą uruchamiać w Pani bardzo silne poczucie odpowiedzialności za jej emocje. I wtedy zamiast przeżywać zwykłą tęsknotę pojawia się: „Czy zrobiłam jej krzywdę?” „Czy jestem egoistką?” „Czy powinnam wrócić?” A przecież wyprowadzka dorosłej córki nie jest porzuceniem matki. Pani mama może za Panią tęsknić. Może być jej smutno. Może odczuwać pustkę przy porannej kawie. Wszystkie te emocje są prawdziwe. Ale jej smutek nie oznacza, że Pani powinna zrezygnować z własnej dorosłości, żeby go usunąć. Można powiedzieć mamie: „Mamo, wiem, że za mną tęsknisz i ja też za Wami tęsknię. Ale kiedy słyszę, że Cię zostawiłam albo że zostałaś sama, czuję ogromne poczucie winy. Nie odchodzę od Ciebie. Po prostu zaczynam mieszkać osobno i budować swoje życie.” To jest ciepła granica. Nie odrzuca mamy, ale też nie bierze Pani odpowiedzialności za jej samotność. To, że dom zaczął Panią „dusić”, też jest bardzo ważne Przez 17 lat dzieliła Pani pokój z babcią, bez realnej prywatności i własnej przestrzeni. To ogromnie dużo. Możliwe więc, że przez lata wyprowadzka była symbolem wolności: „Jak tylko się stąd wydostanę, będę szczęśliwa.” A potem człowiek się wyprowadza i odkrywa coś zaskakującego: wolność także wiąże się ze stratą. Nagle nikt nie siedzi przy stole. Nie słychać psa. Nie ma znajomego ruchu w domu. Wieczorem jest inaczej. I mimo że ta cisza była potrzebna, może również boleć. Proszę nie próbować odcinać się od starego życia Nie trzeba wybierać: albo nowy dom, albo rodzina. Można budować most pomiędzy jednym i drugim. Na początku może Pani ustalić sobie kilka stałych rytuałów: - konkretny dzień wizyty w domu rodzinnym; - wspólną kawę z rodzicami raz czy dwa razy w tygodniu, nawet jeśli czasem przez rozmowę; - regularny czas z psem; - zabranie do nowego mieszkania kilku rzeczy kojarzących się z domem; - stworzenie własnego nowego rytuału — np. sobotnie śniadanie, spacer, ulubiona kawa w konkretnym miejscu. To pomaga mózgowi zrozumieć: „Nie straciłam całego dawnego życia. Ono po prostu zmieniło formę.” Proszę również dać sobie czas Tydzień to naprawdę bardzo krótko. Nie oceniałabym teraz: „Czy będę tutaj szczęśliwa?” Pierwsze tygodnie po dużej przeprowadzce bywają emocjonalnie dziwne. Czasem człowiek miesiącami marzy o własnej przestrzeni, a kiedy ją dostaje, pierwszego wieczoru płacze za domem. To nie jest sprzeczność. Jeżeli jednak po kilku tygodniach lub miesiącach zamiast stopniowej adaptacji pojawiałoby się coraz większe przygnębienie, silny lęk, problemy ze snem, izolacja, brak możliwości normalnego funkcjonowania albo przymus powrotu wyłącznie po to, żeby przestać czuć winę, wtedy dobrze byłoby porozmawiać z psychologiem. Można wtedy popracować nad separacją od rodziny pochodzenia, poczuciem odpowiedzialności za emocje mamy oraz budowaniem własnej dorosłej tożsamości. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami przechodzącymi przez wyprowadzki z domu rodzinnego, trudną separację od rodziców, poczucie winy, nadmierną odpowiedzialność za rodzinę oraz lęk związany z rozpoczęciem samodzielnego życia. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka szczególnie przyjrzałabym się różnicy pomiędzy „tęsknię za mamą i domem” a „jestem odpowiedzialna za to, żeby mama nie była smutna”. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące wyprowadzki z domu rodzinnego, separacji emocjonalnej od rodziców, poczucia winy wobec mamy i budowania własnego domu bez poczucia, że zdradza się rodzinę. Najważniejsze zdanie dla Pani na teraz: „Mogę tęsknić za starym domem i jednocześnie nie chcieć już w nim mieszkać.” Obie rzeczy mogą być prawdziwe naraz.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.