Szanowni Państwo, mam co prawda wątpliwości czy na takie pytanie da się jednoznacznie odpowiedzi

Szanowni Państwo,

mam co prawda wątpliwości czy na takie pytanie da się jednoznacznie odpowiedzieć ale spróbuję: pomimo ukończonych kilka dni temu 42 lat tak się złożyło, że nigdy nie byłem w żadnej relacji. Przeżyłem kilka zauroczeń (w tym jedno - co gorsza w osobie terapeutki), które skończyło się depresją i mnóstwem wylanych łez. To, że odczuwam silny brak bliskości emocjonalnej, czułości (nad brakiem bliskości seksualnej - choć też gdzieś jej brak ale jakoś udaje mi się nad nią panować) to jedno, zauważyłem jednak że od jakiegoś czasu przybrało to dziwne objawy: mało powiedzieć, że oglądając reklamy i widząc np. kobiecą już nie tylko nogę ale smukłą dłoń doznaję jakiegoś rozrzewnienia to przeniosło się to nawet na przedmioty: widok takiej białej sukni ślubnej powoduje, że łzy płyną mi po twarzy obficie, że sam byłbym ją w stanie zakupić, mimo że nie mam dla kogo, ba, nawet wejść fikcyjny związek małżeński tylko dla tej okazji stanięcia obok tak odzianej kobiety. I teraz pytanie: czy jest to rzecz normalna będąca następstwem braku możliwości ulokowania uczuć czy nie jest to jednak rzecz normalna i należy ją leczyć a jeśli tak to u kogo - psycholog, psychiatra, seksuolog a może wreszcie do wszystkich po kolei. Za ewentualnie udzieloną odpowiedź uprzejmie dziękuję. Z poważaniem.