Piszę do Państwa z prośbą o jakąś poradę dotyczącą depresji spowodowanej samotnością. Wiem że temat

Brzmi mi to na mocny wątek tożsamościowy. Pisze Pan o problemach z akceptacja siebie, tak silnych, że poważnie rozważał Pan samobójstwo. Nie wydaje mi się, że Pana depresja jest spowodowana samotnością, jednak izolacja może być jednym z jej objawów. Radziłabym udanie się do doświadczonego psychoterapeuty.

Według optymistycznych prognoz, leczenie spektrum autyzmu jest możliwe za pomocą psychoanalizy. Warto się spotkać i porozmawiać.

Szanowny Panie,
kryzys tożsamościowy o którym Pan pisze jest całkowicie zrozumiały i na tym etapie warto rozważyć przede wszystkim wsparcie terapeutyczne. Przy zaburzeniach tożsamościowych i osobowościowych, oraz przy braku samoakceptacji pomocna może być terapia w nurcie psychodynamicznym lub humanistycznym.
Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo pogody ducha.

Witam, widzę, że sprawa jest trudna. Polecam skontaktować się ze specjalistą i omówić ten problem podczas wizyty. Pozdrawiam

Dzień dobry, w takim przypadku warto udać się konsultację do specjalisty nawet jednorazową w celu sprawdzenia swojego stanu psychicznego i porozmawiania o możliwościach jego poprawy tak, aby nie utrudniał już normalnego funkcjonowania.

Temat tożsamości i tego "kim jestem" w świecie i dla świata, to jedno z podstawowych pytań, z którymi spotykamy się w życiu. Czasem zadajemy sobie to pytanie świadomie, a czasem nieświadomie.
Łatwiej jest pozwolić sobie odpowiedzieć na to pytanie, kiedy mamy gotowość do przyjęcia odpowiedzi. Ta gotowość, to tak naprawdę chęć poznania siebie samego i pozwolenia sobie na bycie tym, kim się jest - bez oglądania się na zewnętrzne standardy, na innych ludzi, na kanony piękna przyjęte przez ogół. To bardzo trudne w czasach, gdy jesteśmy wręcz zalewani doskonałością.
Jeśli odczuwa Pan potrzebę i gotowość do spotkania terapeutycznego, to zapraszam do siebie. Przyjmuję stacjonarnie w Redzie w Trójmieście. Możemy wspólnie przyjrzeć się temu, jak Pan się ma na tu i teraz z samym sobą i zastanowić nad tym, od czego możnaby zacząć Pańską drogę do siebie. Ta zawsze gdzieś jest, choć czasem przysypana, czy ukryta.
Pozdrawiam serdecznie, życząc bycia przy sobie i wyborów, które budują.

Szanowny Panie,

To, co Pan opisuje — samotność, trudności w relacjach, poczucie inności związane z zespołem Aspergera i doświadczenia z depresją — to ogromne obciążenie psychiczne. Warto podkreślić, że to nie jest Pana wina. Asperger (obecnie w klasyfikacjach mieści się w spektrum autyzmu) wiąże się z trudnościami w komunikacji i odczytywaniu sygnałów społecznych, co często prowadzi do poczucia odrzucenia i izolacji.

Depresja związana z samotnością i brakiem akceptacji to częsta konsekwencja u osób w spektrum. Do tego dochodzi presja kulturowa dotycząca wyglądu i relacji romantycznych — a Pan mierzy się z tym podwójnie mocno. Badania (Hedley & Uljarević, 2018) pokazują, że osoby ze spektrum są znacznie bardziej narażone na depresję i myśli samobójcze właśnie z powodu poczucia odmienności i odrzucenia.

To nie wygląd determinuje, czy zasługuje Pan na szczęśliwe życie i relacje — kluczowe jest wsparcie specjalisty, który zna się na pracy z osobami w spektrum autyzmu. Najlepszym kierunkiem byłaby terapia poznawczo-behawioralna lub integracyjna krótkoterminowa, nakierowana na emocje i budowanie poczucia własnej wartości.
Zachęcam do kontaktu online