Od roku spotykam się z partnerem. Mieszkamy u mnie. Co drugi tydzień i okres wakacji była u nas jego

Od roku spotykam się z partnerem. Mieszkamy u mnie. Co drugi tydzień i okres wakacji była u nas jego 15 letnia córka. Okazało się, że dziewczyna podbiera pieniądze ojcu oraz moje. Kupuje za nie lepsze ubrania, McDonald's, odłożyła na konto. Została złapana na gorącym uczynku i przyznała się tylko do tych piendizy, które jej udowodniono. Jej rodzice żyją na dużo lepszym poziomie finansowym niż ja, stąd dla mnie zaskoczenie, że zabierała również moje. Tym bardziej, że jest świadoma ile pracuję i że smaotnie wychowuję syna. Nigdy w domu nie chowałam przed nikim pieniędzy, więc tego nie robiłam. Partner się zamknął w sobie. A ja czuję się oszukana. Boję się o naszą relację z jej ojcem. Wybrane weekendy, wakacje, wyjścia spędzaliśmy często razem i było ok. Zupełnie nie wiem, jak zachować się wobec dziewczyny.

9 odpowiedzi


Dzień dobry, zbudowanie relacji opartych na zaufaniu, zwłaszcza w tzw. "patchworkowych" relacjach czy rodzinach niesie ze sobą wiele wyzwań i potrzebuje czasu. Wymaga przy tym wiele pracy każdej ze stron, otwartych rozmów, często bardzo trudnych, zarówno dotyczących zasad wspólnego spędzania czasu, wspólnych obowiązków, sposobów komunikowania się a także jasnego i przejrzystego określenia granic. W takich wypadkach warto zawsze na bieżąco komunikować swoje wątpliwości, lęki, nazywać uczucia i omawiać trudne dla nas sytuacje z partnerem, i z nim ustalić w jaki sposób i kto podejmie próby wyjaśnienia podobnych sytuacji. Wiek nastolatki - 15 lat, to także czas budowania jej własnej tożsamości nie tylko jako dojrzewającej jednostki, ale także jako kobiety, badania swoich granic i możliwości, zwłaszcza, gdy w otoczeniu pojawia się inna niż matka, kobieta - partnerka taty. W grę może wchodzić rywalizacja o urodę, o uwagę, o czas, o pieniądze taty, a może tylko chęć zaspokojenia swoich potrzeb by zaimponować koleżankom i kolegom. Zachęcam do otwartej rozmowy najpierw z partnerem, a potem z jego córką.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

To, co Pani opisuje, brzmi naprawdę trudno, bo pojawiło się poczucie oszukania, rozczarowanie i niepewność co do relacji z partnerem. Naturalne, że w takiej sytuacji może Pani czuć się zagubiona i zastanawiać, jak rozmawiać zarówno z nim, jak i z jego córką. Widzę, że zależy Pani na relacji i na tym, żeby w domu panowało poczucie bezpieczeństwa i uczciwości. To już jest ważny Pani zasób, bo wie Pani, czego potrzebuje, żeby poczuć się spokojniej. Zapraszam Panią na konsultację online, gdzie wspólnie możemy poszukać rozwiązań, które pomogą odbudować Pani poczucie bezpieczeństwa w domu, przygotować rozmowę z partnerem i ustalić jasne granice wobec jego córki. Krok po kroku znajdziemy sposób, by w tej sytuacji poczuła się Pani pewniej i miała większe poczucie wpływu.


Sytuacja, którą Pani przedstawiła, niesie ze sobą sporo trudności – i w relacji z partnerem, i we wspólnym życiu pod jednym dachem. Pomocne bywa, gdy rodzic przejmuje prowadzenie rozmów z dzieckiem, a jednocześnie wspólnie ustalicie jasne zasady, które dadzą Pani poczucie bezpieczeństwa. Warto też spokojnie porozmawiać z partnerem o tym, czego Pani potrzebuje w tej sytuacji, by czuć się traktowaną z szacunkiem i mieć wsparcie.


Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To bardzo trudna i delikatna sytuacja – z jednej strony chodzi o zaufanie w relacji z partnerem, z drugiej o jego córkę, która przekroczyła granice i sprawiła Pani przykrość. Kilka rzeczy może pomóc uporządkować sytuację: 1. Jasne postawienie granic Ma Pani pełne prawo powiedzieć, że kradzież była dla Pani bolesna i że nie może być w domu tolerowana. Chodzi tu nie tylko o pieniądze, ale o poczucie bezpieczeństwa i zaufania. 2. Rozmowa z partnerem Warto spokojnie, bez obwiniania, porozmawiać o tym, co się wydarzyło i jak Pani się z tym czuje. Podkreślić, że sprawa dotyczy nie tylko jego córki, ale także Pani domu i Pani dziecka. Ważne, żeby partner zrozumiał, że musi być w tym temacie sojusznikiem, bo inaczej relacja będzie bardzo obciążona. 3. Konsekwencje wobec córki Dziewczyna ma 15 lat – jest już na tyle duża, żeby rozumieć wagę swojego zachowania. Konsekwencje są potrzebne: może to być np. ograniczenie kieszonkowego, konieczność odpracowania lub oddania pieniędzy, a przede wszystkim rozmowa o uczciwości i zaufaniu. Ważne, by te konsekwencje były ustalone przez ojca, a nie tylko przez Panią, żeby nie stawiać Pani w roli „tej złej”. 4. Neutralna postawa wobec dziewczyny Nie musi Pani udawać, że nic się nie stało, ale też nie warto wchodzić w otwartą konfrontację czy moralizowanie. Najlepiej jasno, spokojnie zaznaczyć swoje granice („nie chcę, żebyś dotykała moich rzeczy ani pieniędzy, bo to jest dla mnie bardzo ważne”) i pozwolić, żeby główną odpowiedzialność za dalsze działania wziął ojciec. 5. Ochrona własnych granic Może Pani teraz zadbać o praktyczne zabezpieczenie (np. chowanie pieniędzy w określonym miejscu), ale kluczowe jest, by w relacji nie zostało poczucie, że musi Pani stale kontrolować i pilnować wszystkiego. To temat do pracy partnerskiej – jak razem stworzyć dom, w którym czuje się Pani bezpiecznie. Takie sytuacje często są też sygnałem, że nastolatek zmaga się z trudnymi emocjami czy próbami radzenia sobie na własny sposób. Nie usprawiedliwia to kradzieży, ale warto, żeby ojciec porozmawiał z córką nie tylko o konsekwencjach, ale też o tym, co się za tym kryje. To naturalne, że po takim doświadczeniu pojawia się nieufność i obawa o przyszłość relacji. Kluczowe będzie, czy partner stanie po Pani stronie i podejmie odpowiedzialność jako ojciec. Wszystkiego dobrego :)

mgr Szymon Szymczonek

mgr Szymon Szymczonek

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Dzień dobry, To całkowicie naturalne, że czuje się Pani w tej sytuacji oszukana i nie jest to dla Pani łatwe. W końcu została Pani okradziona przez osobę, której Pani ufała i w której wychowywaniu poniekąd Pani uczestniczy (jeżeli dobrze rozumiem). Z jednej strony myślę sobie, że zwłaszcza skoro córka Pani partnera ma pieniądze - to jej zachowanie może być wyrazem jakiegoś buntu czy prób zakomunikowania czegoś z czym się mierzy. I tutaj zadaniem rodziców mogłoby być zrozumienie dlaczego dziewczynka kradła pieniądze, co kryje się pod tym zachowaniem. Dotarcie do przyczyny mogłoby też Pani pozwolić zrozumieć sytuację. Z drugiej strony myślę, że dla Pani też może być ważne aby powiedzieć partnerowi jak Pani się czuje. Przez to, że została Pani okradziona, ale również dlatego, że partner wycofuje się z rozmowy na ten temat. Jeżeli jest to szczególnie moment w którym potrzebuje Pani jego wsparcia - to proszę mu o tym powiedzieć. Pozdrawiam, Paulina Habuda Psycholog Seksuolog


Rozumiem, jak trudne i bolesne może być dla Pani doświadczenie – sytuacja, w której ktoś młody, z kim zaczęła Pani budować relację, narusza granice i zaufanie. To naturalne, że pojawia się poczucie oszukania, niepewność wobec dalszej relacji z partnerem i zagubienie, jak teraz zachowywać się wobec jego córki. Warto pamiętać, że zachowania takie jak podbieranie pieniędzy mogą mieć bardzo różne przyczyny – czasem są formą buntu, poszukiwania granic, innym razem wyrazem trudności emocjonalnych. To nie zmienia faktu, że ma Pani pełne prawo do swoich uczuć i do ochrony własnych granic. Może być pomocne, aby spokojnie porozmawiać z partnerem o tym, jak Pani się czuje, co jest dla Pani ważne i jakie zasady chciałaby Pani, by obowiązywały w domu. Równocześnie warto dać sobie przestrzeń do zadbania o siebie – tak, aby nie zostać samą z ciężarem tej sytuacji. Jeżeli poczucie zranienia i lęku o przyszłość związku będzie się nasilało, rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może okazać się wspierająca. Taka przestrzeń pozwala lepiej zrozumieć swoje emocje, odzyskać poczucie wpływu i poszukać konstruktywnych sposobów komunikacji w relacji. Życzę wszystkiego dobrego. Pozdrawiam serdecznie


Dzień dobry, rozumiem, że sytuacja z córką partnera jest dla Pani trudna i budzi poczucie oszukania. To naturalne, że czuje się Pani zraniona. W takiej sytuacji ważne jest zachowanie spokoju, ustalenie jasnych granic i konsekwencji oraz wspólne z partnerem podejście do dziecka. Rozmowa w neutralnej atmosferze, bez obwiniania, może pomóc dziewczynie zrozumieć, że takie zachowanie jest niewłaściwe. Jeśli sytuacja będzie się powtarzać lub sprawiać trudności, warto rozważyć wsparcie psychologa, który pomoże wypracować strategie reagowania i komunikacji. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że Pani reakcja jest bardzo zrozumiała. Tu nie chodzi wyłącznie o brakujące pieniądze. Ktoś, kogo wpuszczała Pani do własnego domu i z kim budowała Pani relację, przekroczył bardzo podstawową granicę zaufania. To może dawać złość, rozczarowanie, poczucie wykorzystania i niepewność: „czy mogę czuć się bezpiecznie we własnym domu?”. Jednocześnie bardzo uważałabym, żeby nie przypisać piętnastolatce etykiety „złodziejki” czy „zepsutego dziecka”. To, co zrobiła, jest poważne i wymaga konsekwencji, ale nie definiuje całej jej osoby. Najpierw partner, potem rozmowa z córką Najważniejsze jest teraz to, żeby Pani i partner ustalili wspólny sposób reagowania. Jego zamknięcie w sobie może wynikać ze wstydu, poczucia porażki jako ojca, lęku przed konfliktem między Panią a córką albo z bezradności. Ale nie może na tym stanąć. Może mu Pani powiedzieć: „Nie chcę atakować Twojej córki ani stawiać Cię między nami. Ale zabrano pieniądze również mnie, w moim domu, więc potrzebuję wiedzieć, że potraktujesz tę sytuację poważnie i razem ustalimy zasady.” To bardzo ważne, bo jeśli on będzie problem minimalizował albo unikał rozmowy, rana w Państwa związku może stać się większa niż sama kradzież. Jak zachować się wobec dziewczyny? Spokojnie, stanowczo i bez upokarzania. Nie robiłabym długiego przesłuchania ani nie próbowała wydobyć przyznania się do każdej złotówki. Skoro przyznaje się tylko do tego, co można udowodnić, to na ten moment i tak nie macie pełnego obrazu. Lepiej powiedzieć: „To, co się wydarzyło, bardzo naruszyło moje zaufanie. Nie będę Cię obrażać ani poniżać, ale zabieranie cudzych pieniędzy jest nie do zaakceptowania. Potrzebujemy teraz ustalić, jak naprawisz szkodę i jak będziemy odbudowywać zaufanie.” To jest dużo bardziej wychowawcze niż: „Jak mogłaś mi to zrobić po wszystkim, co dla Ciebie robiłam?” Bo wtedy rozmowa łatwo przechodzi w wstyd i obronę zamiast odpowiedzialności. Konsekwencje powinny być realne Nie chodzi o karę w afekcie, tylko o naprawienie szkody i ograniczenie okazji do powtórzenia sytuacji. W praktyce rozsądne byłoby: - ustalenie, jaka kwota została zabrana i jak zostanie zwrócona; - czasowe ograniczenie dostępu do gotówki i wartościowych rzeczy; - niepozostawianie pieniędzy „na widoku” — nie dlatego, że Pani zrobiła coś źle, tylko dlatego, że zaufanie zostało naruszone; - jasne określenie zasad pobytu w Pani domu; - rozmowa obojga rodziców z córką, jeśli to możliwe, żeby nie powstały dwie sprzeczne wersje zasad. I bardzo ważne: nie robiłabym z zamykania pieniędzy symbolu „już nigdy Ci nie zaufam”. Raczej: „Na razie zaufanie jest ograniczone. Można je odzyskać zachowaniem.” To, że jej rodzice mają więcej pieniędzy, nie wyjaśnia sprawy Rozumiem, dlaczego właśnie to Panią najbardziej boli: ona wie, że Pani ciężko pracuje i samotnie wychowuje syna, a mimo to sięgnęła również po Pani pieniądze. Ale nastolatki rzadko kradną wyłącznie dlatego, że „nie mają”. Powodem może być impulsywność, chęć posiadania rzeczy takich jak rówieśnicy, potrzeba statusu, ekscytacja związana z przekraczaniem granic, bunt, poczucie „i tak się nie wyda”, trudność z odraczaniem gratyfikacji albo inne problemy emocjonalne. To nie jest usprawiedliwienie. Trzeba jednak zrozumieć funkcję tego zachowania, jeśli chcecie zapobiec powtórce. Zapytałabym ją spokojnie: „Co się działo w Twojej głowie, kiedy brałaś te pieniądze?” „Na co ich potrzebowałaś?” „Czy bałaś się poprosić?” „Czy robiłaś to dlatego, że chciałaś mieć rzeczy takie jak inni?” „Czy zdarzało Ci się wcześniej brać pieniądze albo rzeczy także gdzie indziej?” Nie po to, żeby ją złapać na kolejnym kłamstwie, tylko żeby zobaczyć, czy jest to pojedynczy problem, czy część szerszego wzorca. Czy powinna nadal przyjeżdżać? Nie podejmowałabym od razu decyzji: „Nie chcę jej więcej w moim domu.” Jeżeli dotychczas relacja była dobra, warto dać przestrzeń na naprawę. Ale ma Pani pełne prawo powiedzieć partnerowi: „Na razie nie potrafię zachowywać się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Potrzebuję czasu i konkretnych zasad, żebym znowu czuła się bezpiecznie.” Nie musi Pani od razu jej przytulać, być serdeczna i udawać, że wszystko wróciło do normy. Można być kulturalną, spokojną i zdystansowaną, dopóki emocje nie opadną. Proszę też chronić własnego syna Jeżeli dzieci funkcjonują we wspólnym domu, ważne jest, żeby Pani syn nie został wciągnięty w konflikt ani nie otrzymał roli „tego dobrego dziecka” w kontraście do córki partnera. Nie: „Zobacz, mój syn nigdy by czegoś takiego nie zrobił.” To bardzo zaostrza relacje w rodzinie patchworkowej. Problem należy do dorosłych i tej piętnastolatki. Kiedy potrzebny byłby psycholog dziecięcy? Jeżeli okaże się, że kradzieże zdarzają się również poza domem, dochodzi do regularnego kłamania, wagarów, agresji, używek, ryzykownych zachowań, nagłej zmiany funkcjonowania, problemów z jedzeniem albo samouszkodzeń, wtedy zdecydowanie warto spojrzeć szerzej i skonsultować córkę ze specjalistą. Jeżeli natomiast był to ograniczony problem dotyczący pieniędzy, można zacząć od konsekwentnej pracy wychowawczej i obserwacji. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z rodzinami patchworkowymi, nastolatkami przekraczającymi granice, problemem kłamstwa, kradzieży, utraty zaufania oraz konfliktami między partnerami dotyczącymi wychowania dzieci. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W takiej sytuacji bardzo często najpierw potrzebna jest rozmowa dorosłych, żeby dziecko nie dostało dwóch sprzecznych komunikatów. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat kradzieży u nastolatków, odbudowywania zaufania oraz tego, jak stawiać konsekwencje bez zawstydzania dziecka. Najważniejsze: nie musi Pani ani natychmiast wybaczyć, ani wyrzucać dziewczyny ze swojego życia. Potrzebne są teraz spokojne granice, naprawienie szkody i przede wszystkim jasna postawa jej ojca. To właśnie jego sposób reagowania w dużej mierze zdecyduje również o tym, co ta sytuacja zrobi z Państwa związkiem.


Dzień dobry. Rozumiem Pani rozczarowanie, ponieważ kradzież pieniędzy narusza nie tylko poczucie bezpieczeństwa we własnym domu, ale również zaufanie do osoby, z którą budowała Pani dobrą relację. Warto jednak pamiętać, że zachowanie piętnastolatki nie musi wynikać z trudnej sytuacji finansowej. Przyczyną mogą być między innymi potrzeba posiadania określonych rzeczy, presja rówieśnicza, impulsywność czy trudności emocjonalne. Nie usprawiedliwia to kradzieży, ale pokazuje, że samo ukaranie dziewczyny może nie wystarczyć. Najważniejsze, aby najpierw porozmawiała Pani z partnerem i wspólnie ustalili Państwo sposób reagowania. To przede wszystkim rodzice dziewczyny powinni wziąć odpowiedzialność za wyjaśnienie sytuacji i ustalenie konsekwencji, w tym zwrotu pieniędzy. Wobec nastolatki warto zachować spokój, ale jasno powiedzieć, że jej zachowanie było krzywdzące i naruszyło Pani zaufanie. Nie trzeba jej upokarzać ani traktować jak złej osoby. Odbudowanie relacji będzie jednak wymagało czasu i konkretnych działań z jej strony. Na razie rozsądne będzie również zabezpieczenie pieniędzy. Proszę nie obwiniać się za to, że wcześniej Pani tego nie robiła. Ma Pani prawo czuć się bezpiecznie we własnym domu, a reakcja partnera na tę sytuację będzie ważna dla dalszego funkcjonowania Państwa związku.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.