Mam stwierdzoną depresję i zaburzenia osobowości. Od dzieciństwa nie lubiłam często się myć, zwyczaj

Mam stwierdzoną depresję i zaburzenia osobowości. Od dzieciństwa nie lubiłam często się myć, zwyczajnie nie czuje takiej potrzeby. Idąc na studia udało mi się to poprawić i prysznic był co drugi dzień nie żadziej, jednak przyszły wakacje. Choć mieszkam z kimś nie myje się nawet tydzień, chodzę i śpię w tych samych ubraniach. Mogę się umyć ale w ciągu dnia odkładam to na wieczór bo i tak powinnam umyć się wieczorem( nie myje się). Dodatkowo walczę z myciem zębów, oczywiście pojawiły się problemy z próchnicą ale nie chcę iść do stomatologa jeśli nie będę o nie dbać bo to nic nie da. Ludzie w moim otoczeniu dbają o higienę to dla nich ważne a ja nie wiem jak się zmusić. Myślę że mi się nie chce Ale wiem, że w zaburzeniach to nie tylko kwestia tego. Chodzę do psychiatry i przyjmuje dulsevie. Proszę o porady. Słyszałam o stawianiu małych celów, lecz one nie wiele dla mnie znaczą czy są inne metody?

19 odpowiedzi


Wytyczne leczenia ZO i depresji opierają się o psychoterapię, wspieraną farmakoterapią. Podczas psychoterapii otrzyma Pani adekwatne wsparcie zarówno co do strategii długofalowej, jak i metod radzenia sobie z trudnościami na bieżąco.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Witam, może warto jednak rozważyć pracę terapetyczną. Proszę pomyśleć o terapii poznawczo-behawioralnej.


Dzień dobry, dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pani opisuje, nie musi być kwestią „lenistwa” czy braku silnej woli. Przy depresji i trudnościach związanych z osobowością może pojawiać się obniżona motywacja, anhedonia, trudność z rozpoczęciem nawet prostych czynności oraz zaniedbywanie podstawowych potrzeb. To, że Pani wie, że higiena jest ważna, ale mimo tego nie jest w stanie się do niej zabrać, dobrze pokazuje różnicę między wiedzą a możliwością działania. Nie czekałbym również na moment, w którym „zachce się Pani” umyć. Przy takich trudnościach często lepiej działa zasada działania przed motywacją – wykonuję czynność nie dlatego, że mam ochotę, tylko dlatego, że jest elementem rutyny. Skoro samo wyznaczanie małych celów niewiele daje, można spróbować maksymalnie ograniczyć liczbę decyzji. Na przykład prysznic zawsze po konkretnej czynności, o tej samej porze, bez negocjowania ze sobą „może później”. Można też przygotować wcześniej ręcznik i ubrania, ustawić alarm albo poprosić bliską osobę o dyskretne przypomnienie. Przy myciu zębów warto natomiast przyjąć zasadę, że nawet bardzo krótkie umycie jest lepsze niż całkowite pominięcie. Nie trzeba najpierw osiągnąć idealnej higieny, żeby pójść do stomatologa – wręcz przeciwnie, skoro pojawiła się próchnica, warto umówić wizytę już teraz. Bardzo ważne byłoby też powiedzenie o tym wprost psychiatrze. Proszę opisać dokładnie, jak długo potrafi Pani się nie myć, jak wygląda mycie zębów, sen, ubieranie się i wykonywanie innych podstawowych czynności. Nasilone zaniedbywanie higieny może być sygnałem, że obecny stan depresyjny wymaga ponownej oceny, a nie tylko większej dyscypliny. Nie należy samodzielnie zmieniać ani odstawiać Duloksetyny. Jeżeli nie jest Pani obecnie w psychoterapii, warto również ją rozważyć. Można tam pracować nie tylko nad „motywacją”, ale przede wszystkim nad mechanizmem, który powoduje, że wie Pani, co należy zrobić, a mimo tego nie jest Pani w stanie rozpocząć działania. W Pani sytuacji szczególnie przydatne może być podejście CBT, a w zależności od charakteru trudności również terapia schematów. I przede wszystkim: proszę nie odkładać stomatologa do momentu, aż zacznie Pani idealnie dbać o zęby. Stomatolog ma właśnie pomóc w sytuacji, w której pojawiły się problemy. Zaniedbywanie wizyty z powodu wstydu może tylko zwiększyć późniejszy zakres leczenia.

mgr Szymon Szymczonek

mgr Szymon Szymczonek

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Dzień dobry! Proszę rozważyć wizytę u psychologa, który pomoże zaplanować ścieżkę wsparcia i rozwoju. Niestety objawy zaburzeń emocjonalnych same nie mijają. Przy pomocy specjalisty i motywacji do zmiany można osiągnąć naprawdę dobre rezultaty.


W psychoterapii metodą psychologii procesu można pracować nad takim problemem w taki sposób, że jest tam jakaś tajemnica do odkrycia, coś co w rezultacie będzie prowadzić do pewnego rodzaju wewnętrznej przemiany, która sprawi, że Pani będzie mogła być bardziej sobą a problem rozwiąże się samoistnie w wyniku odkrycia tajemnicy, która za nim się kryje.


Jedna strona to praca z objawami (tutaj polecam terapie poznawczo-behawioralna). Druga strona to zrozumienie jaka jest funkcja objawu, tzw. wtorne korzysci z choroby. Wtedy niestety psychoterapia dlugoterminowa (min 1 rok). Do rozwazenia przez Pania.

mgr Krzysztof Hanusyk

mgr Krzysztof Hanusyk

psychoterapeuta

Wrocław

Umów wizytę

To, co opisujesz, rzeczywiście może być czymś więcej niż zwykłym „nie chce mi się”. W depresji bardzo proste czynności potrafią zacząć wymagać zaskakująco dużo energii: trzeba rozpocząć działanie, przerwać to, co robiło się wcześniej, wejść pod prysznic, wysuszyć się, przebrać. Z zewnątrz wygląda to jak jedna czynność. Dla przeciążonej psychiki może być całym ciągiem kolejnych kroków. Zwróciłam też uwagę na zdanie: „mogę umyć się w ciągu dnia, ale odkładam to na wieczór, bo i tak powinnam myć się wieczorem”. Tu spróbowałabym właśnie zrezygnować z „powinnam”. Jeżeli o 14.00 pojawia się moment, w którym jesteś w stanie wejść pod prysznic, to 14.00 jest dobrą godziną na prysznic. Jeżeli jesteś w stanie umyć zęby po południu, umyj je po południu. W okresie depresji bardziej przydaje się higiena wykonana „nieidealnie” niż idealna rutyna, która ciągle nie dochodzi do skutku. Małe cele czasem nie działają, bo nadal wymagają od człowieka tego samego: pamiętania, zdecydowania, rozpoczęcia i zmobilizowania się. Można więc pracować nie tylko nad wielkością zadania, ale również nad zmniejszeniem liczby decyzji. Pomaga na przykład przygotowanie wszystkiego wcześniej: świeże ubrania w jednym miejscu, ręcznik już w łazience, szczoteczka i pasta dobrze widoczne, a nawet drugi komplet tam, gdzie najłatwiej po niego sięgnąć. Można też powiązać mycie z czymś, co już wydarza się codziennie, zamiast czekać na moment, kiedy pojawi się ochota. W terapii depresji wykorzystuje się między innymi aktywizację behawioralną. W dużym uproszczeniu chodzi w niej o to, że nie zawsze czekamy, aż najpierw pojawi się motywacja. Czasem działanie musi pojawić się przed nią. Przy depresji wycofywanie się z kolejnych czynności może samo podtrzymywać pogorszenie funkcjonowania, dlatego stopniowo odbudowuje się konkretne zachowania i rytm dnia. Jednocześnie u Ciebie warto przyjrzeć się temu trochę szerzej, ponieważ piszesz, że trudność z higieną była obecna już w dzieciństwie, a depresja ją teraz nasiliła. Z psychoterapeutą można sprawdzić, co dokładnie dzieje się tuż przed odłożeniem mycia: brak energii, trudność z rozpoczęciem czynności, nieprzyjemne doznania związane z wodą lub łazienką, wstyd, myślenie „skoro nie zrobię tego porządnie, to nie ma sensu”, czy jeszcze coś innego. Od tego zależy, jaka strategia będzie rzeczywiście pomocna. Powiedziałabym też o nasileniu zaniedbywania higieny psychiatrze, który prowadzi Twoje leczenie depresji. To jest informacja o codziennym funkcjonowaniu i warto, żeby lekarz ją znał przy ocenie tego, jak obecnie działa leczenie. I proszę, nie odkładaj wizyty u stomatologa do momentu, kiedy zaczniesz idealnie dbać o zęby. Próchnica sama nie znika, a jej leczenie i domowa higiena to dwie rzeczy, które mogą odbywać się równolegle. Stomatolog może też ocenić, co już wymaga leczenia i dobrać profilaktykę do aktualnego stanu zębów. Spróbowałabym więc przez jakiś czas zamienić zasadę „muszę zacząć prawidłowo o siebie dbać” na znacznie prostszą: korzystam z momentu, w którym coś jest wykonalne. Zęby umyte o 16.00 nadal są umyte. Prysznic w środku dnia nadal jest prysznicem. Czysta koszulka bez prysznica też jest formą zadbania o siebie. Przy depresji odbudowywanie codziennego funkcjonowania często właśnie tak wygląda. Trochę mniej idealnie, za to coraz bardziej realnie. Katarzyna Aleksandrzak-Kamińska psycholożka, interwentka kryzysowa, psychoterapeutka w szkoleniu


Dzień dobry, problemy z dbaniem o higienę są bardzo częste przy depresji. Jeżeli Pani z kimś mieszka i jest to osoba zaufana, być może ona mogłaby Pani pomóc, zmotywować Panią, czy nawet zapytać, czy się Pani umyła. Jeżeli to nie jest możliwe, to może Panią zachęci jakiś rytuał typu olejki, świeczki, muzyka, tak, aby kąpanie się kojarzyło się Pani z czymś przyjemnym.

mgr Justyna Kisiel

mgr Justyna Kisiel

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Z perspektywy psychoanalitycznej unikanie higieny osobistej może być nieświadomym komunikatem. Ciało i jego powłoka- skóra, stanowią pierwszą granicę miedzy JA a światem zewnętrznym. Zaniedbywanie tej granicy odzwierciedla konkretne procesy intrapsychiczne, konflikty oraz mechanizmy obronne tzw druga skóra (pancerz ochronny) lub symboliczne samoukaranie. zapraszam do kontaktu.

mgr Joanna Fila

mgr Joanna Fila

psychoterapeuta

Gdynia

Umów wizytę

To, co Pani opisuje, nie musi być po prostu kwestią „braku chęci”. Przy depresji podstawowe czynności mogą czasem wymagać więcej wysiłku, nawet jeśli wiemy, że są ważne. Ciekawe jest przy tym, że podczas studiów udało się Pani utrzymywać regularniejszą higienę. Można więc spokojnie przyjrzeć się temu, co wtedy było inne i co obecnie utrudnia Pani wykonywanie tych czynności. Samo stawianie sobie małych celów czy stosowanie różnych technik nie zawsze wystarcza. Jeśli mimo prób problem nadal się utrzymuje, warto poszukać odpowiedzi nie tylko na pytanie „jak się do tego zmusić”, ale również co sprawia, że jest to dla Pani tak trudne. Temu można dokładniej przyjrzeć się w psychoterapii, bez zakładania z góry, z czego te trudności wynikają. Nie trzeba też najpierw poprawić higieny, żeby pójść do stomatologa. Obecne problemy z zębami są wystarczającym powodem, żeby się nimi zająć. O tym, jak obecnie wygląda Pani codzienne funkcjonowanie, dobrze byłoby również powiedzieć psychiatrze. Na podstawie krótkiego opisu trudno rozstrzygnąć, co dokładnie stoi za tymi trudnościami, ale warto potraktować je jako temat do spokojniejszego i dokładniejszego przyjrzenia się w trakcie psychoterapii.


Zastanawia mnie czy w ogóle zmysł zapachu funkcjonuje poprawnie u Pana/i. Pracowałam kiedyś z klientem, który tak samo miał i była to kwestia bardzo nikłego zapachu i innych składowych diagnoz z którymi miedzyła się ta osoba. Kluczowe jest abyś odpowiedział/a na pytanie po co Ci to. Czyli dlaczego chcesz to robić. Zachacza to o przyczynę takiego stanu rzeczy. Stąd pojawiła mi się hipoteza odnośnie odniżonego powonienia zmyłsu węchu czyli po ludzku mówiąc może czujesz mniej zapachy, tak od urodzenia i dlatego nie odrzuca Cię/ nie sprawia dyskomfortu. Zachorowanie na covid potrafi stępić zmysł węchu tak samo w drugą stronę nasilić czułość węchu. Ludzie fizjologicznie mają określony odbiór nasilenie powonienia z przyczyn biologicznych, by chronić się przed zatrutym pokarmem itd. Poza tym ludzie w spectrum potrafią tak mieć. Musiałabym wiedzieć więcej oczywiście aby nakreślić jak to jest u Ciebie - pozwolę sobie na bezpośredniość. Kolejna rzecz, zmuszanie się działa jeszcze bardziej awersyjnie i dlatego też jest nieskuteczne jak wyzywamy siebie czy nakładamy sobie jakieś powinności bo np inni dbają. Tak zgodzę się razem z Tobą "w zaburzeniach to nie tylko kwestia tego" trzeba to pobadać, ten temat z czego wynika aby móc nakierować Cię na jakiekolwiek oddziaływania byś sobie pomógł pomogła osiągnąć cel. Jest wiele metod tak jak jest wiele specyfików na ból gardła czy kaszel. Możesz wiele substancji medotą prób i błędów spróbować. Wydasz mase kasy a i tak może nic nie pomóc, a co najgorsze nie zlikwidować problemu. Dlatego razem ze specialistą trzeba dojść do tego jak rozumieć ten problem, z czego wynika. Jesli jesteś zainteresowany/ a to chętnie pomoge. Zachęcam do kontaktu przez znanego lekarza i napisanie wiadomości to znajdziemy odpwiedni termin.


Na pewno warto byłoby się przyjrzeć co stoi za tymi zachowaniami. Jakie ma dla Pani znaczenie takiego zaniedbania? Czy wiąże się ono ze wstydem, stosunkiem do własnego ciała, czy ma ono związek z wcześniejszymi doświadczeniami opieki, czy jeszcze ma inne podłoże? Co też się dzieje w Pani jak Pani ma podjąć taką czynność? Jak bardzo też rządzi tutaj komponent depresyjny, a jak z kolei długotrwały schemat. Na pewno warto podjąć działania dodatkowe, poza farmakoterapią, które miałyby szansę Panią wesprzeć w zmianie zachowań. Psychoterapia byłaby na pewno rozsądnym wyborem.


Dziękuję za szczerość. To, co Pani opisuje, w depresji jest częste, choć rzadko się o tym mówi: mycie, ubrania, zęby to czynności, które wymagają energii i poczucia, że warto o siebie zadbać. Gdy tego brakuje, odkładanie na wieczór i „nie chce mi się” to nie lenistwo, tylko objaw. Dobrze, że jest Pani pod opieką psychiatry. Małe cele nie działają, gdy są tylko zadaniem do odhaczenia. Lepiej sprawdza się połączenie czynności z czymś, co już Pani robi, np. zęby zaraz po porannej kawie, prysznic zawsze przed ulubionym serialem. Pomaga też obniżenie progu: zamiast pełnego prysznica krótkie opłukanie, zamiast dwóch minut mycia zębów trzydzieści sekund. Lepiej mało i regularnie niż dużo i rzadko. Część osób korzysta z tego, że ktoś bliski po prostu towarzyszy, bez komentowania. Warto też przyjrzeć się w psychoterapii, skąd bierze się brak poczucia, że zasługuje Pani na dbanie o siebie. Przy depresji i trudnościach osobowościowych to zwykle sedno, a higiena jest tylko jego widocznym skutkiem. Do stomatologa warto iść mimo wszystko, bo ból zęba odbiera resztki sił.

mgr Anna Klecha

mgr Anna Klecha

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Dzień dobry, jest wiele metod ale myślę, że warto byłoby dobrać je adekwatnie po rozmowie z psychoterapeutą. Najlepszą metodą leczenia depresji jest połączenie farmakoterapii z psychoterapią. Psychiatra wie o problemie? Dawka leku jest wystarczająca? Trzeba by znaleźć motywację do podjęcia tych działań, ewentualnie jakoś się nagrodzić, to jest połączone. Zapraszam do kontaktu w razie chęci, pozdrawiam serdecznie

mgr Katarzyna Kot

mgr Katarzyna Kot

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Warto zastanowić się jakie korzyści szły by za większym dbaniem o higienę. Myślę, że tym trudnościom warto byłoby przyjrzeć się z szerszej perspektywy i poznać ogólny sposób funkcjonowania i styl życia. Sądzę, że warto byłoby odbyć kilka regularnych spotkań z psychologiem lub psychoterapeutą, aby wzmocnić motywację do pewnych nawet małych zmian w życiu. Życzę powodzenia.


Dzień dobry. Opisuje Pani trudności z podstawową troską o siebie, których nie warto sprowadzać do lenistwa. Depresja może ograniczać energię, motywację i zdolność rozpoczynania czynności, nawet gdy wiemy, że są potrzebne. Ponieważ problem występował już w dzieciństwie, warto przyjrzeć się również innym czynnikom, zamiast tłumaczyć wszystko obecnym rozpoznaniem. Z perspektywy psychodynamicznej ważne byłoby poznanie tego, jak przeżywa Pani dbanie o własne ciało. Czy pojawia się obojętność, niechęć, wstyd, poczucie przymusu, a może przekonanie, że wysiłek nie ma sensu? W terapii można również badać, jak kształtował się Pani stosunek do własnych potrzeb i przyjmowania opieki. Nie oznacza to, że zaniedbywanie higieny musi mieć ukryte znaczenie — trzeba uwzględnić także nawyki, trudności organizacyjne oraz ewentualny dyskomfort związany z wodą, zapachem kosmetyków czy myciem zębów. Zwraca uwagę myśl: „Nie pójdę do stomatologa, dopóki nie będę dbała o zęby, bo to nic nie da”. W ten sposób uzyskanie pomocy staje się uzależnione od wcześniejszego samodzielnego poradzenia sobie z problemem. Tymczasem leczenie próchnicy ma sens już teraz. Nie musi Pani najpierw poprawić higieny, żeby zasługiwać na opiekę. Warto umówić wizytę i powiedzieć stomatologowi o depresji oraz trudnościach z regularnym szczotkowaniem. Skoro same małe cele nie pomagają, warto skupić się na tym, co konkretnie blokuje działanie. Pomocne może być przeniesienie mycia na porę, kiedy ma Pani więcej energii, zamiast czekania na wieczór; przygotowanie wcześniej ręcznika i czystych ubrań; albo ustalenie z zaufaną osobą życzliwego wsparcia w rozpoczęciu czynności, bez kontrolowania i zawstydzania. To, że podczas studiów było łatwiej, jest ważną wskazówką — warto sprawdzić, jaką rolę odgrywały rytm dnia i regularne wyjścia. Proszę też powiedzieć psychiatrze tak konkretnie jak tutaj, że zdarza się Pani nie myć przez tydzień, pozostawać w tych samych ubraniach i zaniedbywać zęby. To istotne informacje do oceny nasilenia depresji i skuteczności leczenia. Nie należy samodzielnie zmieniać dawki ani odstawiać leku. Jeśli korzysta Pani z psychoterapii, warto uczynić ten problem jednym z jej bezpośrednich celów — łącząc rozumienie emocji z praktycznym wsparciem w codziennym funkcjonowaniu.

mgr Łukasz Ronij

mgr Łukasz Ronij

psychoterapeuta

Kołobrzeg

Umów wizytę

Dzień dobry. Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że trudności z dbaniem o higienę nie muszą wynikać z lenistwa czy braku chęci. Czasami problemem nie jest samo wykonanie danej czynności, ale uruchomienie się do niej, przejście od zamiaru do działania czy poczucie, że w ogóle warto poświęcić na nią energię. Depresja może dodatkowo nasilać takie trudności. Zwróciłam uwagę na to, że opisuje Pani pewien mechanizm odkładania: można się umyć teraz, ale lepiej wieczorem, a kiedy przychodzi wieczór, czynność znów zostaje odłożona. Być może warto spróbować nie negocjować ze sobą w nieskończoność, kiedy wykonać daną czynność, ale połączyć ją z czymś, co i tak Pani robi, np. mycie zębów bezpośrednio po śniadaniu, bez uzależniania tego od późniejszego samopoczucia czy motywacji. Można też spróbować zmienić sposób myślenia o higienie. Nie musi być ona czymś, na co trzeba mieć ochotę ani co trzeba wykonać idealnie. Może być po prostu formą zadbania o siebie, nawet jeśli w danym momencie nie odczuwa Pani takiej potrzeby. Nie odkładałabym również wizyty u stomatologa do czasu, aż uda się Pani regularnie dbać o zęby. Właśnie teraz warto skorzystać z pomocy. Nie musi Pani najpierw udowadniać, że potrafi o siebie zadbać, żeby zasługiwać na leczenie. Zachęcam też, żeby poruszyła Pani ten temat podczas wizyty u psychiatry. Warto wspólnie ocenić, czy trudności z codziennym funkcjonowaniem wiążą się z nasileniem objawów depresyjnych i czy obecne leczenie jest wystarczające. Pomocna może być również psychoterapia, w której można przyjrzeć się temu, co sprawia, że samoopieka staje się tak dużym wysiłkiem. I jeszcze jedna rzecz: proszę nie porównywać się z osobami z otoczenia. Nie wiemy, z jakim wysiłkiem przychodzi im dbanie o siebie. Pani trudność jest realna i warto potraktować ją z troską, a nie kolejnymi pretensjami do siebie. Pozdrawiam serdecznie.

mgr Kinga Orłowska

mgr Kinga Orłowska

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Dzień dobry, Trudności z utrzymaniem higieny nie muszą wynikać z lenistwa czy braku chęci. W przebiegu depresji mogą pojawiać się problemy z motywacją, inicjowaniem czynności oraz odczuwaniem potrzeby dbania o siebie. Skoro metoda małych kroków nie przynosi oczekiwanych rezultatów, warto spróbować innych rozwiązań: ustalenia stałej pory wykonywania czynności higienicznych, powiązania ich z istniejącymi nawykami lub korzystania z przypomnień i wsparcia bliskiej osoby. Pomocne może być również przyjrzenie się emocjom i myślom pojawiającym się przed rozpoczęciem tych czynności. Zachęcam do omówienia tych trudności z prowadzącym psychiatrą, szczególnie jeśli wpływają na codzienne funkcjonowanie. Warto także umówić wizytę stomatologiczną — nie trzeba najpierw osiągnąć regularności w myciu zębów, aby skorzystać z leczenia.


Dzień dobry. To, o czym Pani pisze, nie jest lenistwem. Z punktu widzenia psychiatrii i psychoterapii mamy tu do czynienia z klasycznym, głębokim kryzysem energetycznym i funkcjonalnym. Depresja zabiera napęd, a zaburzenia osobowości często sprawiają, że system regulacji emocji i motywacji po prostu się zawiesza. W takiej sytuacji tradycyjne rady o „stawianiu małych celów” czy „silnej woli” brzmią jak żart i wywołują tylko kolejne poczucie winy – bo skoro nawet mały cel nie działa, to znaczy, że „ze mną jest coś nie tak”. A z Panią jest tak, że organizm odcięł prąd. Skoro standardowe metody zawodzą, spójrzmy na to z zupełnie innej perspektywy. Oto kilka podejść, które mogą pomóc w tym stanie: Zasada mikro-kroków bez intencji higienicznych Odrzućmy na bok cel „muszę się umyć”. To przeraża mózg pogrążony w depresji. Zamiast tego wprowadzamy eksperyment bez zobowiązań: „Wchodzę do łazienki tylko po to, żeby dotknąć kranu”. Albo: „Myję tylko zęby przez 10 sekund, bez pasty, samym palcem lub szczoteczką”. Chodzi o ominięcie lęku przed całym rytuałem. Czasem, gdy zdejmiemy z czynności presję całości, łatwiej zrobić jej mały fragment. Oddzielenie higieny od rytuału (Brak przymusu pora/wieczór) Pułapka polegająca na tym, że „odkładam na wieczór, a wieczorem nie robię nic”, bierze się z sztywnego schematu. Dlaczego prysznic musi być wieczorem? Można wziąć go o 14:00, w pidżamie, w środku nocy albo o poranku, jeśli akurat wtedy pojawi się minimalny impuls energii. Zdejmijmy z higieny rygor „powinności”. Akceptacja stanu stomatologicznego i przeformułowanie wizyty Pisze Pani, że nie pójdzie do stomatologa, „bo to nic nie da”. To błąd poznawczy, który napędza lęk. Stomatolog nie ocenia – jego zadaniem jest leczenie chorych zębów, dokładnie tak samo jak internista leczy zapalenie płuc. Nie musi Pani dbać idealnie o zęby przed wizytą; wizyta jest po to, żeby odzyskać komfort, a nie żeby zdać egzamin z czystości. Praca z psychiatrą nad farmakoterapią Skoro przyjmuje Pani Dulsevię (duloksetynę), a spadek napędu, zaniedbywanie higieny i apatia są aż tak głębokie, warto omówić ten stan z lekarzem psychiatrą. Być może profil leku nie pokrywa obecnie deficytów energetycznych i potrzebna jest modyfikacja dawki lub dołączenie leku aktywizującego. Chemia mózgu ma tutaj gigantyczne znaczenie. Nie musi Pani „chcieć” się myć. W depresji motywacja nie przychodzi sama z siebie – ona pojawia się po zrobieniu małego ruchu, a nie przed nim. Proszę być dla siebie łagodniejszą. To nie jest kwestia braku chęci, tylko wyczerpania układu nerwowego. Z ciepłym pozdrowieniem, Małgorzata Witkowska

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.