Mam bardzo stresujący tryb życia niema dnia żeby coś mnie nie zdenerwowalo. Swoje nerwy staram się w
Mam bardzo stresujący tryb życia niema dnia żeby coś mnie nie zdenerwowalo. Swoje nerwy staram się wylądować na sprzątaniu jak skończę to zajmuje się przestawianiem różnych elementów czy komody w domu. Trzy lata temu zmarła siostra miesiąc później matka rok później siostra. Od tego czasu zaczęły się moje problemy nerwy stres mniej apetytu czuje takie odosobnienie od życia. Nie potrafię znaleźć radości czy uśmiechu u siebie widzę same złe strony jakbym chciała być sama. Niespotykane się ze znajomymi z rodziną czy wypady gdzieś odpadają najlepiej czuje się w domu. Co robić gdyż niechce żeby rodzina się dowiedziała że jest tak a nie inaczej nie potrzebuje litości czy rad od nich.
7 odpowiedzi
Dzień dobry, utrata bliskich jest bardzo trudnym doświadczeniem, w sytuacji w której objawy żałoby nie mijają warto rozważyć konsultację z psychotraumatologiem lub terapeutą EMDR. Może Pani też spróbować pracę własną z poradnikami o przechodzeniu przez proces żałoby Na wysoki poziom stresu i drażliwość pomocne mogą być ćwiczenia oddechowe: oddychanie przeponowe, "oddychanie po kwadracie", fizjologiczne westchnięcie Rozumiem, że w tym momencie nie chce Pani ujawniać swojego samopoczucia przed rodziną, ale może obok Pani jakaś osoba, z którą mogłaby Pani porozmawiać? pozdrawiam
Spora część pacjentów deklaruje podobne obawy odnośnie podzielenia się swoimi trudnościami z bliskimi, nawet w sytuacjach w których ich wsparcie mogłoby okazać się pomocne. Wiele osób ma obawy przed tym, że w sytuacjach podobnych do opisywanej przez Panią otrzymają litość, lub niechciane rady. Warto w tej sytuacji postawić sobie pytanie, czy pomocnym nie byłoby spotkanie się ze specjalistą w zakresie zdrowia psychicznego. Często już po pierwszym spotkaniu można odczuć sporą ulgę. Psycholog jest osobą, która funkcjonuje poza Pani najbliższym środowiskiem, jest wspierająca, pozbawiona oceny i wspólnie z Panią poszukuje rozwiązań. Ucieczka w sprzątanie może świadczyć chociażby o skoncentrowanym na unikaniu stylu radzenia sobie ze stresem. Wydarzenia, które Pani opisuje są niewątpliwie bolesne i traumatyczne, warto byłoby zadbać o siebie i poszukać wsparcia z zewnątrz np. u psychologa. Proszę pamiętać, że często pierwsze spotkanie nie jest zobowiązujące i może warto spróbować.
Przeszłaś skumulowaną żałobę i Twój organizm wygląda na utknięty w stanie przewlekłego napięcia i wycofania — brak radości, izolowanie się, rozdrażnienie i kompulsywne „rozładowywanie” przez porządki to częsty obraz depresji po stracie, a nie Twoja słabość. Nie musisz mówić o tym rodzinie: możesz zgłosić się prywatnie lub na NFZ do psychologa/psychoterapeuty (najlepiej pracującego z żałobą) albo psychiatry, bo leczenie i rozmowa pomagają przywrócić emocje i apetyt, a lekarza obowiązuje tajemnica. Na teraz spróbuj jednej małej rzeczy dziennie poza domem (krótki spacer o stałej porze), regularnego jedzenia nawet bez głodu i prostego oddechu 4-sekundy wdech, 6-sekund wydech przez 5 minut — to nie rozwiąże wszystkiego, ale zacznie wyciszać układ nerwowy i zmniejszy poczucie odosobnienia.
To, co Pani opisuje może wskazywać na przeciążenie organizmu i przewlekłego stresu po wielu stratach. Warto jednak wykluczyć podłoże somatyczne związane z obniżeniem apetytu poprzez konsultację z lekarzem rodzinnym. Następnie można rozważyć spotkanie z psychologiem, który wspiera osoby doświadczające straty bliskich osób, przeżywających żałobę. Jeżeli ma pani obawy przed litością i radami ze strony bliskich, takie spotkanie ze specjalistą może pomóc Pani zrozumieć mechanizmy, które przyjmujemy w trudnych sytuacjach życiowych.
Dzień dobry. To, co Pani opisuje, nie wygląda na zwykły stres. W ciągu stosunkowo krótkiego czasu doświadczyła Pani kilku bardzo bolesnych strat. Śmierć bliskich osób jest jednym z najbardziej obciążających wydarzeń życiowych i może pozostawić długotrwały ślad w psychice. Pisze Pani o ciągłym napięciu, mniejszym apetycie, wycofaniu z życia, utracie radości, izolowaniu się od innych i poczuciu, że najlepiej czuje się Pani sama w domu. To objawy, których nie warto bagatelizować. Mogą świadczyć o przedłużającej się reakcji żałoby lub rozwijających się trudnościach natury depresyjnej. Nie oznacza to jednak, że jest Pani skazana na taki stan. Zwróciło moją uwagę również to, że rozładowuje Pani napięcie poprzez sprzątanie i przestawianie rzeczy. Dla wielu osób wykonywanie konkretnych czynności daje chwilowe poczucie kontroli i pomaga obniżyć napięcie. Jeśli jednak staje się to jedynym sposobem radzenia sobie z emocjami, warto poszukać również innych form wsparcia. Pisze Pani, że nie chce, aby rodzina dowiedziała się o tym, jak się Pani czuje, ponieważ nie potrzebuje litości. To zrozumiałe. Warto jednak pamiętać, że szukanie pomocy nie jest oznaką słabości. Nie musi też oznaczać angażowania rodziny. Może Pani skorzystać ze wsparcia psychologa lub psychoterapeuty i mieć przestrzeń, w której będzie mogła spokojnie opowiedzieć o swoich przeżyciach, bez oceniania i bez konieczności tłumaczenia się bliskim. Jeśli objawy utrzymują się od dłuższego czasu, a codzienne funkcjonowanie staje się coraz trudniejsze, warto również rozważyć konsultację z psychiatrą. Czasami, obok psychoterapii, pomocne okazuje się leczenie farmakologiczne, które może zmniejszyć nasilenie objawów i ułatwić powrót do równowagi. Proszę nie zostawać z tym sama. To, że od dłuższego czasu radzi sobie Pani najlepiej, jak potrafi, nie oznacza, że musi Pani dźwigać ten ciężar w pojedynkę. Zrobienie pierwszego kroku po pomoc często bywa najtrudniejsze, ale jednocześnie jest początkiem realnej poprawy.
Dzień dobry. Jako psycholożka potraktowałabym to, co Pani opisuje, bardzo poważnie. W krótkim czasie doświadczyła Pani kilku ogromnych strat — śmierci dwóch sióstr i mamy. Człowiek czasem przez pierwsze miesiące funkcjonuje „zadaniowo”, a dopiero później organizm zaczyna pokazywać cenę tego przeciążenia. Nerwowość, ciągłe napięcie, mniejszy apetyt, wycofanie z kontaktów, poczucie odosobnienia od życia, brak radości i widzenie głównie negatywnych stron mogą występować zarówno w przedłużonej lub skomplikowanej żałobie, jak i w depresji czy przewlekłym przeciążeniu. Na podstawie wiadomości nie można tego rozstrzygnąć, ale zdecydowanie warto to skonsultować. Sprzątanie i przestawianie rzeczy prawdopodobnie stało się dla Pani sposobem rozładowywania napięcia — podczas działania ma Pani poczucie kontroli i przez chwilę mniej miejsca zostaje na trudne emocje. Samo w sobie nie musi być problemem. Warto jednak zwrócić uwagę, czy nie zaczyna Pani czuć, że musi ciągle coś robić, żeby tylko nie zatrzymać się ze swoimi myślami. Nie zmuszałabym Pani również do spotkań rodzinnych czy opowiadania bliskim o swoim stanie. Ma Pani prawo do prywatności. Może Pani rozpocząć psychoterapię bez informowania rodziny i powiedzieć terapeucie dokładnie to, co napisała tutaj: „Po kilku śmierciach w rodzinie przestałam czuć radość, izoluję się od ludzi, jestem ciągle napięta i nie chcę o tym rozmawiać z rodziną.” To wystarczy na pierwszą wizytę. Nie będzie Pani musiała od razu opowiadać całej historii. Przy takim nasileniu objawów proponowałabym również konsultację psychiatryczną, zwłaszcza jeśli doszły problemy ze snem, znaczny spadek apetytu lub masy ciała, brak energii, problemy z koncentracją albo coraz większa trudność w wykonywaniu codziennych obowiązków. Leki nie „przepracują” żałoby, ale jeśli rozwinęła się depresja lub bardzo nasilony lęk, mogą czasem stworzyć warunki, w których łatwiej rozpocząć psychoterapię. W terapii nie chodziłoby o to, żeby zmusić Panią do „pogodzenia się” ze śmiercią bliskich. Bardziej o możliwość przeżycia tego, czego być może przez lata nie było przestrzeni przeżyć, oraz o stopniowe odzyskanie kontaktu z życiem, które obecnie wydaje się bardzo odległe. I muszę zapytać o jedną ważną rzecz: czy wraz z poczuciem odosobnienia i brakiem radości pojawiają się myśli typu „nie chcę już żyć”, „chciałabym zasnąć i się nie obudzić”, „chciałabym dołączyć do bliskich” albo myśli o zrobieniu sobie krzywdy? Jeżeli tak, nie czekałabym na zwykły termin terapii — potrzebna jest pilna bezpośrednia pomoc psychiatryczna lub medyczna i dobrze, żeby w takim momencie nie pozostawała Pani sama. W zespole EMITBERG możemy również rozpocząć od spokojnej konsultacji, bez angażowania rodziny, i ocenić, czy dominują objawy depresyjne, przewlekła żałoba, silne napięcie czy kilka tych problemów jednocześnie. Nie potrzebuje Pani litości — potrzebuje Pani miejsca, w którym będzie mogła wreszcie nie dźwigać wszystkiego sama.
Dzień dobry, bardzo mi przykro z powodu strat, których Pani doświadczyła. Utrata kilku bliskich osób w stosunkowo krótkim czasie jest ogromnym obciążeniem emocjonalnym. Z Pani opisu wynika, że od tamtych wydarzeń zmaga się Pani z dużym napięciem, rozdrażnieniem, spadkiem apetytu, wycofaniem z kontaktów i trudnością w odczuwaniu radości. To sygnały, których nie warto bagatelizować. Sprzątanie i przestawianie rzeczy mogą być sposobem na rozładowanie napięcia lub odzyskanie poczucia kontroli, kiedy wewnętrznie trudno znaleźć spokój. Jednocześnie ciągły stres i izolowanie się od innych mogą z czasem jeszcze bardziej pogłębiać złe samopoczucie. Nie oznacza to, że coś jest z Panią nie tak — być może od dłuższego czasu próbuje Pani poradzić sobie z większym ciężarem, niż jest Pani w stanie samodzielnie unieść. Rozumiem, że nie chce Pani zwierzać się rodzinie ani spotykać się z litością czy nieproszonymi radami. Nie musi Pani opowiadać bliskim o swoich przeżyciach, jeśli nie czuje się Pani na to gotowa. Warto jednak poszukać bezpiecznej przestrzeni do rozmowy z psychologiem lub psychoterapeutą, gdzie będzie mogła Pani mówić o swoim doświadczeniu bez obawy przed oceną. Można zacząć od jednej konsultacji i opowiedzieć jedynie o tym, co dzieje się obecnie. Pomoc powinna być dostosowana do Pani potrzeb i tempa, w jakim jest Pani gotowa pracować. Na początek proszę spróbować nie stawiać sobie wymagania, by od razu wrócić do dawnego życia. Wystarczy jeden mały krok dziennie: krótki spacer, regularny posiłek albo chwila odpoczynku bez konieczności zajmowania się czymś. Jeśli brak radości, obniżony apetyt i wycofanie utrzymują się, warto również skonsultować się z lekarzem, aby ocenić Pani stan zdrowia. Nie musi Pani przechodzić przez żałobę i jej konsekwencje w samotności. Zasługuje Pani na wsparcie, nie z litości, ale dlatego, że Pani cierpienie jest ważne i zasługuje na uwagę.
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


