Witam szukam porady wskazówki czy coś. Jestem młodą 35 letnia kobieta od dłuższego czasu czuje się b

Witam szukam porady wskazówki czy coś. Jestem młodą 35 letnia kobieta od dłuższego czasu czuje się bardzo samotnie, wszystko wokoło mnie denerwuje wystarczy coś nie na miejscu i już się denerwuje co najmniej dwa razy w tygodniu przestawiam różności w mieszkaniu. Niemam ochoty wychodzić z domu czy wizyt gości zawsze coś wymyślę żeby nie spotykać się z rodziną. Mogę prosić o jaka kolwiek radę gdyż nienawidzę chodzić do lekarzy

9 odpowiedzi


Dzień dobry,
 Z Pani opisu wyraźnie wybrzmiewa dużo frustracji i napięcia. Warto zastanowić się, czy było jakieś wydarzenie poprzedzające stan, w którym się Pani znajduje. Często długotrwałe rozdrażnienie i wycofanie mają swoje źródło w przeciążeniu lub trudnym doświadczeniu. Jeśli obniżony nastrój, unikanie kontaktów utrzymują się już dłuższy czas, jest to niepokojący sygnał, którego nie warto bagatelizować. W takiej sytuacji wskazana byłaby konsultacja z psychologiem, psychoterapeutą. To bezpieczna forma rozmowy i pomocy, szczególnie gdy stan utrzymuje się tygodniami czy miesiącami.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Szanowna Pani, trudności z którymi Pani się zmaga zwykle wymagają indywidualnej konsultacji z psychologiem/psychoterapeutą (można zacząć ekspozycję na kontakty z ludźmi w formie online). Niemniej umożliwi to ocenę sytuacji oraz ustalenie możliwych form wsparcia. Pierwsze spotkanie zwykle ma charakter konsultacyjny i nie oznacza konieczności wizyty u lekarza bądź wdrożenia farmakoterapii,a będzie pierwszym krokiem ku zrozumieniu co jest czynnikiem wyzwalającym izolację społeczną i wycofanie z aktywności. Życzę dużo dobrego, Natalia Borek


Szanowna Pani To, co Pani opisuje – poczucie samotności, drażliwość, napięcie, unikanie spotkań z bliskimi – to sygnały, że organizm i psychika są przeciążone. Często w ten sposób reagujemy na długotrwały stres, niewyrażone emocje, zmęczenie lub trudne doświadczenia, które „nosimy w sobie”. Drażliwość na drobne rzeczy czy potrzeba częstego przestawiania przedmiotów mogą być sposobem na rozładowanie napięcia lub odzyskanie poczucia kontroli. Z kolei wycofywanie się z relacji bywa naturalną reakcją, gdy czujemy się emocjonalnie przytłoczeni. To ważne, że Pani szuka pomocy – to pierwszy i bardzo dojrzały krok. Jeśli niechętnie podchodzi Pani do wizyt lekarskich, można rozważyć rozmowę z psychologiem w formie konsultacji online – często jest to łatwiejsze na początek. Jedno spotkanie nie zobowiązuje do długiej terapii, a może pomóc zrozumieć, co się dzieje i jak sobie pomóc.


Dzień dobry, W związku z tym, że nie lubi Pani odwiedzać specjalistów mogę polecić tylko pracę własną polecam podcast Kurs na DBT i wyszukanie informacji z hasłami: oddech przeponowy, westchnięcie fizjologiczne, niestety nie mogę dodać linków Pozdrawiam


Dzień dobry, to, co Pani opisuje — samotność, drażliwość i potrzebę częstego porządkowania otoczenia, a przy tym unikanie ludzi — brzmi na dużo napięcia gromadzącego się na co dzień. Dobrym pierwszym krokiem może być obserwowanie, w jakich momentach to napięcie i potrzeba porządkowania rosną najbardziej.


Dzień dobry. To, co Pani opisuje, pokazuje, że od dłuższego czasu zmaga się Pani z trudnościami, które wykraczają poza zwykłe zmęczenie czy gorszy okres. Poczucie samotności, rozdrażnienie, wycofywanie się z kontaktów z bliskimi oraz brak chęci do wychodzenia z domu to sygnały, których nie warto bagatelizować. Zwróciło moją uwagę również to, że często przestawia Pani różne rzeczy w mieszkaniu. Dla niektórych osób takie czynności są sposobem na rozładowanie napięcia lub odzyskanie poczucia kontroli, gdy wewnętrznie przeżywają dużo stresu. Samo w sobie nie jest to niepokojące, jednak w połączeniu z pozostałymi objawami może świadczyć o tym, że Pani psychika od dłuższego czasu jest bardzo obciążona. Rozumiem też, że nie lubi Pani chodzić do lekarzy. Wiele osób ma podobne odczucia i z tego powodu długo odkłada szukanie pomocy. Warto jednak pamiętać, że nie musi Pani od razu decydować się na leczenie. Pierwszym krokiem może być rozmowa z psychologiem, która służy przede wszystkim zrozumieniu tego, co się z Panią dzieje i wspólnemu zastanowieniu się, jak można sobie pomóc. Jeżeli objawy utrzymują się od dłuższego czasu, nasilają się lub coraz bardziej utrudniają codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć również konsultację z psychiatrą. Nie oznacza to automatycznie konieczności przyjmowania leków. Czasem sama diagnoza i omówienie możliwych form pomocy przynoszą dużą ulgę. Proszę pamiętać, że nie musi Pani radzić sobie z tym sama. To, że dziś trudno znaleźć radość i ma Pani ochotę wycofać się z życia, nie oznacza, że tak będzie zawsze. Odpowiednio dobrane wsparcie może znacząco poprawić samopoczucie i pomóc odzyskać spokój oraz satysfakcję z codziennego życia.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że warto się temu przyjrzeć, ponieważ nie chodzi już tylko o „gorszy humor”. Opisuje Pani jednocześnie samotność, dużą drażliwość, potrzebę kontrolowania otoczenia oraz coraz większe wycofanie z kontaktów z ludźmi. To może mieć różne przyczyny: przewlekłe przeciążenie i stres, obniżony nastrój lub depresję, zaburzenia lękowe, trudności z regulowaniem napięcia albo po prostu długotrwałe funkcjonowanie bez odpowiedniego odpoczynku i wsparcia. Na podstawie samej wiadomości nie da się tego rozstrzygnąć. Zwróciłabym też uwagę na przestawianie rzeczy w mieszkaniu. Jeśli robi Pani to dlatego, że porządkowanie uspokaja i daje poczucie kontroli, może to być sposób rozładowywania napięcia. Jeżeli natomiast pojawia się wewnętrzny przymus: „muszę to przestawić, bo inaczej nie wytrzymam”, „musi być dokładnie tak”, a brak wykonania czynności powoduje silny niepokój, wtedy warto również sprawdzić, czy nie pojawiają się zachowania kompulsyjne. Nie musi Pani na początku iść do lekarza. Można zacząć od zwykłej konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą, również online, jeśli wyjście z domu jest obecnie nieprzyjemne. Pierwsze spotkanie nie oznacza żadnej diagnozy ani obowiązku rozpoczęcia wielomiesięcznej terapii. Można po prostu opowiedzieć o tym, co się dzieje, i wspólnie ocenić, czego Pani potrzebuje. Do tego czasu obserwowałabym kilka rzeczy: jak Pani śpi, czy zmienił się apetyt, czy ma Pani energię, czy są jeszcze rzeczy dające przyjemność, od kiedy unika Pani ludzi oraz czy po zostaniu w domu rzeczywiście czuje się Pani lepiej, czy tylko chwilowo spokojniej, a później jeszcze bardziej samotnie. To ostatnie jest szczególnie ważne, bo unikanie spotkań daje krótką ulgę, ale z czasem może pogłębiać izolację. Nie zmuszałabym się też od razu do dużych rodzinnych spotkań. Można zacząć znacznie łagodniej: krótki spacer, rozmowa z jedną bezpieczną osobą, wyjście na pół godziny. Chodzi o to, żeby nie dopuścić do sytuacji, w której dom staje się jedynym miejscem, w którym czuje się Pani bezpiecznie. W zespole EMITBERG możemy zacząć od spokojnej konsultacji psychologicznej i sprawdzić, czy dominują u Pani objawy przeciążenia, depresyjne, lękowe czy związane z przymusem i potrzebą kontroli. Nie trzeba od razu podejmować leczenia farmakologicznego ani iść do psychiatry. Jeżeli jednak pojawiają się myśli, że nie chce Pani żyć, chciałaby zniknąć albo zrobić sobie krzywdę, wtedy potrzebna jest pilna bezpośrednia pomoc psychologiczna lub psychiatryczna.


Dzień dobry, dziękuję za podzielenie się tym, co Pani przeżywa. Z opisu wynika, że od dłuższego czasu zmaga się Pani z samotnością, rozdrażnieniem i coraz większą potrzebą unikania kontaktów z innymi. To może być bardzo obciążające, zwłaszcza gdy nawet drobne sytuacje wywołują silne zdenerwowanie. Warto pamiętać, że takie zachowania nie muszą oznaczać, że „taka już Pani jest”. Czasami długotrwałe napięcie, przeciążenie emocjonalne, obniżony nastrój lub niezaspokojone potrzeby sprawiają, że trudniej nam radzić sobie z codziennością, a wycofanie się z kontaktów przynosi chwilową ulgę, ale z czasem nasila poczucie samotności. Na początek proponuję przez kilka dni obserwować, co dzieje się tuż przed zdenerwowaniem lub potrzebą przestawiania rzeczy w mieszkaniu. Czy towarzyszy temu napięcie, poczucie chaosu, bezsilność, czy może potrzeba odzyskania kontroli? Proszę też zwrócić uwagę na sen, poziom energii i to, czy nadal cieszą Panią rzeczy, które wcześniej sprawiały przyjemność. Takie obserwacje mogą pomóc lepiej zrozumieć, czego Pani obecnie potrzebuje. Rozumiem, że nie lubi Pani chodzić do lekarzy, dlatego nie chcę Pani do niczego zmuszać. Warto jednak rozważyć choćby jedną rozmowę z psychologiem, również w formie zdalnej, jeśli taka byłaby dla Pani łatwiejsza. Nie trzeba od razu opowiadać o wszystkim ani podejmować żadnych zobowiązań — można zacząć od opisania tego, co dzieje się obecnie. Jeśli zmiany nastroju i rozdrażnienie utrzymują się lub nasilają, warto również skonsultować się z lekarzem, aby ocenić możliwe przyczyny. Nie musi Pani radzić sobie z tym sama. Pierwszym celem nie musi być od razu częstsze spotykanie się z rodziną, lecz stopniowe odzyskiwanie spokoju i lepszego samopoczucia. Od tego można zacząć.


Dzień dobry, z tego co piszesz, to rozumiem, że doświadczasz dużej samotności, ale też narasta w tobie drażliwość. Wysofałaś się z kontaktów z rodziną i znajomymi oraz odczuwasz niechęć do wychodzenia z domu. Przyczyn takiego zachowanie może być wiele. Natomiast bez pogłębionego wywiadu nie można niczego stwierdzić. Rozumiem, że nie chcesz iść do lekarza, ale w tym przypadku zachęcam do skorzystania z konsultacji psychologicznej. Możesz to zrobić w formie online, co będzie zapewne dla ciebie bardziej kommfortowe. Trzymam kciuki i życzę powodzenia! Pozdrawiam serdecznie, Joanna Szlasa-Więczaszek

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.