Witam mam 28 lat mam 6 letniego syna z partnerem który ma 32 lata. Razem jestemy od 12 lat. Od dłużs

Witam mam 28 lat mam 6 letniego syna z partnerem który ma 32 lata. Razem jestemy od 12 lat. Od dłuższego czasu dochodziło między nami do kłótni głównie przez to że od kilku Msc nie mogę znaleźć pracy. Mieliśmy wspólny dom ale przez to że się nie dokładałam do remontów on odkupił odemnie mój udział 1/4 tam trzeba było ustalić od razu termin mojej wyprowadzki wpisano tam pół roku. On mówił że będziemy próbować naprawiać relacje i się staraliśmy a on miesiąca on nie chce znów że mną być przez to że nie mam nadal tej pracy powiedział że to definitywny koniec śpi na kanapie od 2 tyg ja często płaczę nadal go kocham.. Pytał mnie czy wyprowadzę sie wcześniej niż w tym akcie jest data ja powiedziałam że nie.. Denerwuje go to też że nie mam matury i studiów zapisałam się na maturę w tym roku ale odkad on mnie nie chce straciłam motywację do nauki.. W domu zawsze sprzątałam, gotowałam, wspierałam go. On pracuje zdalnie i my codziennej się widzimy. Dobija mnie brak pracy ale nikt nie dzwoni.. Czy jest szansa jakoś naprawić ta relacje

5 odpowiedzi


Dzień dobry Pani, sytuacja, w której się Pani znalazła, jest bardzo trudna i nic dziwnego, że czuje się Pani przytłoczona oraz pozbawiona sił. Z Pani opisu widać, że w relację wnosiła Pani dużo zaangażowania, troski i wsparcia, a obecne problemy zawodowe nie przekreślają Pani wartości ani jako partnerki, ani jako osoby. Jeśli chodzi o naprawę relacji, jest to możliwe tylko wtedy, gdy obie strony naprawdę chcą nad nią pracować i biorą odpowiedzialność za swoje decyzje, a nie stawiają warunki oparte wyłącznie na pracy czy wykształceniu. Sama Pani, nawet z największym wysiłkiem, nie jest w stanie uratować związku, jeśli partner nie jest na to gotowy. Warto spróbować jednej spokojnej, szczerej rozmowy, aby jasno usłyszeć, czy z jego strony jest realna chęć pracy nad związkiem, czy decyzja jest ostateczna. Niezależnie od tego proszę pamiętać, że ma Pani prawo zostać w domu do ustalonego terminu i zadbać o stabilność swoją oraz syna. Utrata motywacji do nauki w takiej sytuacji jest naturalna, ale matura jest krokiem dla Pani przyszłości, a nie dla partnera. Być może teraz najważniejsze jest skupienie się na sobie, wsparciu emocjonalnym i małych krokach, które pomogą Pani odzyskać poczucie wpływu. Proszę nie obwiniać się za kryzys, bo on nie definiuje Pani jako osoby.

mgr Seweryn Korczak

mgr Seweryn Korczak

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

To, co Pani przeżywa, jest bardzo bolesne i naturalne, że w tej sytuacji pojawia się smutek, lęk i poczucie odrzucenia. Utrata poczucia bezpieczeństwa w relacji oraz presja związana z pracą mogą silnie obniżać motywację i wiarę w siebie. Szansa na naprawę związku zależy od gotowości i zaangażowania obu stron, ale niezależnie od decyzji partnera warto teraz skupić się na odzyskaniu własnej stabilności emocjonalnej i sprawczości. Dbanie o siebie, kontynuowanie planu zdania matury oraz małe, realne kroki w stronę pracy mogą pomóc Pani odbudować poczucie wartości. Rozważenie wsparcia indywidualnej terapii może dać Pani bezpieczną przestrzeń do przepracowania tej sytuacji i podjęcia decyzji z poziomu siły, a nie lęku.


To, co przeżywasz, to silny lęk przed utratą więzi i odrzuceniem — dlatego płacz, spadek motywacji i „zawieszenie życia” wokół niego są tak intensywne, bo Twój mózg nadal traktuje relację jak podstawowe źródło bezpieczeństwa. Na ten moment paradoks polega na tym, że im bardziej próbujesz zatrzymać partnera (rozmowy, udowadnianie, że się starasz), tym bardziej on się oddala, a realna szansa na jakąkolwiek poprawę pojawia się dopiero wtedy, gdy zaczniesz odzyskiwać własną niezależność: skup się na maturze i codziennym planie dnia jak na pracy, ogranicz rozmowy o związku do minimum i przestań reagować emocjonalnie na jego zmiany zdania. Warto też skontaktować się z psychologiem lub psychiatrą, bo jesteś w stanie ostrego kryzysu i potrzebujesz wsparcia spoza tej relacji — to nie oznacza końca szans, ale obecnie to nie od Twoich uczuć zależy naprawa, tylko od jego decyzji, a Twoim zadaniem jest zabezpieczyć siebie i syna emocjonalnie oraz życiowo.


To, co Pani przeżywa, jest bardzo bolesne. Rozstanie zwłaszcza po 12 latach i przy wspólnym dziecku to ogromny cios. Nic dziwnego, że Pani płacze, czuje rozpacz i traci motywację. To naturalna reakcja na stratę i odrzucenie. Z Pani opisu widać, że bardzo się Pani starała prowadziła dom, wspierała partnera, zapisała się na maturę. Brak pracy jest trudny, ale nie definiuje Pani wartości jako kobiety, partnerki czy mamy. To sytuacja życiowa, nie cecha charakteru. Czy jest szansa na naprawę relacji? Relację można odbudować tylko wtedy, gdy obie strony tego chcą i są gotowe pracować nad problemem. Jeśli on mówi o definitywnym końcu, to na ten moment najważniejsze jest zadbanie o Panią i o stabilność dla syna. Nie ma Pani wpływu na jego decyzję ma Pani wpływ na swoje kolejne kroki. Teraz kluczowe są trzy rzeczy: 1. Zabezpieczenie siebie i dziecka – emocjonalnie i organizacyjnie. 2. Małe kroki w stronę niezależności – matura, dalsze szukanie pracy, nawet drobne zlecenia. 3. Wsparcie – czy ma Pani kogoś bliskiego, z kim może porozmawiać? Warto też rozważyć konsultację psychologiczną dla siebie. Rozumiem, że chce Pani ratować związek, bo go Pani kocha. Ale proszę pamiętać, że miłość nie powinna opierać się wyłącznie na tym, czy ktoś ma pracę lub wykształcenie. Pani zasługuje na relację, w której jest szacunek i wspólne mierzenie się z trudnościami. Teraz najważniejsze pytanie brzmi: co pomoże Pani poczuć choć odrobinę stabilniej w najbliższych tygodniach?


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że szansa na naprawę relacji istnieje tylko wtedy, gdy partner również jest gotowy podjąć realną próbę. Po 12 latach wspólnego życia i przy sześcioletnim dziecku trudno jednak sprowadzić cały kryzys wyłącznie do tego, że od kilku miesięcy nie ma Pani pracy. Prawdopodobnie przez dłuższy czas narastały frustracja, poczucie nierówności, rozczarowanie i wzajemne pretensje, a brak pracy stał się jednym z głównych punktów zapalnych. Najbardziej niepokoi mnie to, że zaczyna Pani uzależniać swoją przyszłość od jego decyzji. Zapisała się Pani na maturę, ale gdy partner powiedział, że nie chce związku, straciła Pani motywację. Tymczasem właśnie teraz matura, praca i większa samodzielność powinny stać się czymś robionym przede wszystkim dla Pani, a nie warunkiem odzyskania partnera. Nie próbowałabym codziennie przekonywać go, żeby został. Przy wspólnym mieszkaniu, kiedy widzicie się bez przerwy, bardzo łatwo wejść w schemat: Pani płacze i szuka zapewnienia, on czuje coraz większą presję i jeszcze bardziej się wycofuje, co powoduje jeszcze większy lęk u Pani. Proponowałabym jedną spokojną rozmowę, bez dziecka i bez kłótni. Może Pani powiedzieć: „Nadal Cię kocham i chciałabym spróbować naprawić naszą relację. Nie chcę jednak Cię do tego zmuszać. Potrzebuję wiedzieć, czy mimo tego, co teraz czujesz, jesteś gotowy podjąć ze mną konkretną próbę, np. terapię par przez kilka spotkań. Jeżeli naprawdę podjąłeś decyzję o zakończeniu związku, potrzebuję również to usłyszeć jasno, żebym mogła zacząć układać dalsze życie.” Nie pytałabym tylko: „czy jeszcze mnie kochasz?”. Ważniejsze jest pytanie: „czy chcesz jeszcze pracować nad tą relacją?”. Człowiek może mieć uczucia, a jednocześnie nie chcieć kontynuować związku. Jeżeli partner odpowie, że chce spróbować, wtedy terapia par miałaby sens. Trzeba byłoby porozmawiać nie tylko o pracy, ale również o finansach, podziale odpowiedzialności, wzajemnym szacunku, oczekiwaniach wobec przyszłości, sposobie prowadzenia konfliktów i o tym, co każde z Was straciło przez ostatnie miesiące. Jeżeli natomiast jednoznacznie powie, że nie chce już związku i nie chce podejmować żadnej próby, nie jest Pani w stanie uratować relacji sama. Wtedy najważniejszym zadaniem będzie zabezpieczenie siebie i syna oraz stopniowe przejście z pytania „jak go odzyskać?” do pytania „jak zbudować swoje życie, jeśli rzeczywiście się rozstaniemy?”. Nie podejmowałabym również wcześniejszej wyprowadzki wyłącznie dlatego, że partner tego oczekuje, jeżeli nie ma Pani jeszcze przygotowanego bezpiecznego miejsca dla siebie i dziecka. Skoro kwestie własności domu i termin wyprowadzki zostały uregulowane formalnie, warto oddzielić emocje związane z rozpadem związku od spraw mieszkaniowych i w razie wątpliwości skonsultować dokument z prawnikiem. Bardzo ważne jest również, aby Państwa syn nie stał się uczestnikiem konfliktu. Niezależnie od tego, czy pozostaniecie razem, czy się rozstaniecie, dziecko potrzebuje stabilności i poczucia, że oboje pozostajecie jego rodzicami. Pani natomiast potrzebuje teraz własnego punktu oparcia. Brak pracy, możliwe rozstanie po 12 latach, niepewność mieszkaniowa i przygotowania do matury to kilka bardzo dużych obciążeń jednocześnie. Nic dziwnego, że Pani płacze i traci energię. W zespole EMITBERG możemy pomóc w dwóch kierunkach: zaproponować konsultację dla par, jeśli partner również chce podjąć próbę, albo pracę indywidualną z Panią nad przejściem przez kryzys, odzyskaniem poczucia własnej wartości i stworzeniem konkretnego planu dotyczącego pracy, matury, mieszkania i dalszego życia. Najważniejsze teraz: niech Pani nie udowadnia swojej wartości poprzez znalezienie pracy tylko po to, żeby partner Panią ponownie wybrał. Proszę szukać pracy i zdawać maturę dlatego, że zwiększą one Pani własną niezależność — niezależnie od tego, jak zakończy się ten związek.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.