Mam 16/17 lat i jest chłopakiem, podejrzewam u siebie AuDHD i ogólnie mówiąc to nie uważam siebie za

zapraszam do kontaktu. Pracuję ze spectrum i ADHD, a także lękami. Jestem psychologiem i psychoterapeutą nurtu POZNAWCZO BEHAWIORALNEGO Czy pomagała ktoś Panu w określeniu własnej tożsamości - to trudne dla młodej osoby, ale warto poznać siebie, dokonywać samoobserwacji, uczyć się regulacji emocjonalnej, która przekłada się na rozwój poczucia wartości Zapraszam do kontaktu

To, co opisujesz, mieści się w normie rozwojowej. W Twoim wieku naturalne jest eksperymentowanie z różnymi formami wyrażania siebie i sprawdzanie, co jest dla Ciebie komfortowe. AuDHD nie oznacza „dwóch osobowości”, ale może wiązać się z różnymi potrzebami - np. spokojem i jednocześnie chęcią intensywniejszej ekspresji. Chęć bycia femboyem może być jedną z form takiej ekspresji i nie oznacza konieczności zmiany siebie na stałe - możesz traktować to jako doświadczenie i sprawdzanie swoich odczuć. Warto jednak zachować ostrożność w szukaniu wsparcia u obcych osób w internecie. Bezpieczniejszym rozwiązaniem jest zaufana osoba lub stopniowe próby we własnym zakresie. Nie musisz też na tym etapie podejmować ostatecznych decyzji ani dzielić się tym z rodzicami, jeśli nie czujesz się gotowy.

Wiek 16–17 lat to czas wielkiego „testowania” tego, kim się jest, a Twoje rozkminy o AuDHD i potrzebie wyrażania siebie na różne sposoby (w tym jako femboy) są całkowicie zrozumiałe. Kilka rzeczy, które warto, żebyś wiedział: Dwie twarze AuDHD: Masz rację, w tym miksie autyzmu i ADHD często pojawia się wewnętrzny konflikt między potrzebą spokoju i rutyny a głodem stymulacji i nowości. Powiedziałbym nawet, że mamy więcej tych różnych części siebie. Chęć bycia femboyem „od czasu do czasu” to świetny przykład szukania bezpiecznego ujścia dla tej drugiej, energicznej części Ciebie. To nie są dwie osobowości – to po prostu różne odcienie Twojej głowy. Atrakcyjność i charyzma: Piszesz, że nie czujesz się atrakcyjny. Pamiętaj, że charyzma to często kwestia spójności. Im bardziej akceptujesz te swoje „różne wersje”, tym bardziej stajesz się magnetyczny dla innych. Bycie introwertykiem to cecha, nie wada! Ponadto to pewne kontinuum, skala czy oś. U każdej z osób znajdziemy obszary gdzie przeważa ekstrawertyzm chociazby w 51% i instrowertyzm w innych obszarach. Szukanie pomocy na zewnątrz: Rozumiem zmęczenie szukaniem kogoś w necie, kto Cię „pomaluje” czy „zmieni”. To ryzykowne i frustrujące, bo uzależniasz swoje poczucie szczęścia od obcych ludzi. Co możesz zrobić teraz? Zanim znajdziesz tę „odpowiednią osobę”, warto zainwestować w kogoś, kto profesjonalnie i bez oceniania pomoże Ci to wszystko poukładać – terapeutę przyjaznego neuroróżnorodności i LGBTQ+. Możesz zacząć od rozmowy z psychologiem bez wchodzenia w szczegóły z rodzicami, jeśli nie czujesz się na siłach (masz prawo do swojej prywatności w procesie poznawania siebie). Taka praca w gabinecie da Ci więcej „kopa” i pewności siebie niż przypadkowe znajomości z neta, które (czasem) kończą się ghostingiem. Trzymam kciuki za Twoją drogę! Jeśli będziesz potrzebował pogadać o tym, jak ogarnąć ten wewnętrzny miks AuDHD – zapraszam.

Witaj, Na początek jedna ważna rzecz: to nie są „dwie osobowości”. Bardziej wygląda to na to, że masz w sobie różne części — jedna bardziej spokojna, wycofana, a druga ciekawa, chcąca czegoś więcej, może bardziej ekspresyjna. I to jest okej, tak działa wiele osób, nie tylko przy AuDHD. To, że pojawia się u Ciebie myśl o byciu femboyem, może być właśnie próbą wyrażenia tej drugiej strony — bardziej swobodnej, mniej kontrolowanej. To nie znaczy od razu, że „musisz zmieniać całego siebie”. Raczej, że coś w Tobie chce się pokazać. Z drugiej strony widzę też coś ważnego: bardzo liczysz na to, że ktoś z zewnątrz „pomoże Ci to uruchomić” — dziewczyna, ktoś z internetu itd. Wydaję mi się, że jeśli to ma być coś Twojego, to dobrze, żebyś miał choć minimalne poczucie, że robisz to dla siebie, a nie dlatego, że ktoś Cię w to „wprowadzi”. Bo inaczej łatwo się rozczarować albo poczuć jeszcze gorzej, kiedy ktoś znika (tak jak piszesz). To, że czujesz zmęczenie tym szukaniem i tym, że ludzie nie odpisują — to też bardzo zrozumiałe. To potrafi mocno uderzać w poczucie wartości, szczególnie jeśli i tak masz w sobie myśl, że nie jesteś atrakcyjny czy charyzmatyczny. Na ten moment chyba najważniejsze byłoby: nie spieszyć się z etykietami (AuDHD, „kim jestem”) i dać sobie trochę przestrzeni na sprawdzanie różnych rzeczy w swoim tempie, nawet w bardzo małych krokach Jeśli chcesz poszukać diagnozy, raczej nie rób tego z pomocą internetu lub znajomych - skorzystaj z pomocy psychologa, nawet tego szkolnego, jeśli wydaje Ci się w porządku - myślę, że taka rozmowa może Ci wiele rozjaśnić, dużo więcej niż internet.