mgr Joanna Jacolik

Dzien dobry ,mam problem z komunikacją z mężem. Oboje niedawno skończyliśmy 40 lat, pracujemy zawodowo. Od jakiegoś prawie roku mąż zaczął się obrażać o drobne rzeczy. Np. gdy oboje siedzimy na kanapie i odpoczywamy to mówi że teraz jego żona zrobi mi kawę? A jak odpowiadam,że nie mam ochoty teraz mu robić kawy, bo mi się nie chce ale zrobię mi jutro to obraza się i gada sobie coś pod nosem. Obraża się o to,że nie mam ochoty robić dla niego rzeczy wtedy, kiedy mnie o to prosi. Tylko mnie drażni forma, w jakiej prosi o to. To nie jest zabawne a ja naprawdę dużo rzeczy robię w domu jak on sobie już odpoczywa na kanapie i ogląda tv. Poza tym potrafi tak manipulować moją wypowiedzią , że koniec końców wychodzi na to,że albo ja się mylę albo zaczyna być agresywny albo ja mi ustępuje. Jak go kilka razy zapytałam co się stało,żeby mi wyjaśnił powód swojego smutku i złości to mi powiedział że nie będzie mi znowu tego samego mówił, albo zwala winę na mnie, że jestem egoistką, że nie robię rzeczy dla niego. Bardzo mi przeszkadza,że ma krótką cierpliwość w dziwnych sytuacjach. Np.potrafi mieć pretensje że dzieci za głośno się bawią jak ogląda tv we wspólnym pokoju. Kiedys na światłach wyszedł z samochodu, bo stwierdził,że nie będzie się ze mną dalej kłócić. Nie przeprosił za to, a sytuacja powtarzala się. Ja ogólnie jestem średnio asertywna I mam problemy z samooceną, ale nie mam już siły do niego, ale są Jesteśmy ponad 15 lat małżeństwem, mamy dzieci, to mi daję siłę. Nie chcę też przy dzieciach się kłócić, ale niepokoi mnie to obrażanie się i karanie mnie ciszą za to,że odpowiedzialam.cos nie tak. Nie da się z nim porozmawiać, bo mi wchodzi w zdanie i zaczyna manipulować wypowiedzią by wyszło na to ,że on ma rację. Nie mam jak się przebić słownie a jak mi przerywa to już wiem,że przegrałam,bo tracę pewność siebie i myśli i sytaam się nie rozpłakać, ale to starcza na długo, bo w końcu łzy same płyną. Nie wiem co mam robić. Staramnsie skupić na sobie, wychodzic z domu z dziećmi czy sama, ale to pomaga na chwilę. Nigdy po kłótni nie rozmawiamy, tylko przechodsimy po jakimś czasie do porządku dziennego..ja jestem pamiętliwa, więc mi ciężko kochać męża tak, jak kiedyś. Za dużo tego wszystkiego było co przykre. Zastawiam się też czy nie jestem jakoś nadwrażliwa. Wiem że czasami stosuję bierną agresję bo to taki mój odwet za to co słyszę od niego, w słowach staram się być mściwa, wiem że tak robię bo nie lubię krzyku i w ogóle unikam kłótni. Z drugiej strony on to pewnie wie, zna moje zachowania i jest pewny,że mu daruję i nie zacznę tematu. Jest bardzo pewny siebie. Nie wiem co mam myśleć i jak zacząć rozmowę by on znowu mi nie przerwał. Chce zostać wysłuchana a mam wrażenie że on zawsze wie lepiej. Proszę o słowa otuchy co robić.

W tym roku skończę 29lat. Mój problem to brak pracy i zajęcia od kwietnia, szukam wciąż ale demotywuje mnie ten stan rzeczy. Czuje się beznadziejnie, czuje się szara, w dodatku jestem osobą nieśmiałą o niskim poczuciu wartości. Na marzec mam już umówioną wizytę u psychologa. Mój strach to obawa o życie w samotności, utrata najbliższych i kwestia że nie dam rady żyć w dorosłym życiu. Dodatkowo kilka razy zniechęcili mnie w życiu ludzie, którzy próbowali mnie wykorzystać w różny sposób. Mam też problem w kontaktach z płcią męską, co mnie paraliżuje w jakiś sposób.