Jestem w prawie 10-letnim związku, od niedawna jesteśmy narzeczeństwem, a ślub mamy za 5 miesięcy. J

Dzień dobry, na podstawie przedstawionego przez Panią opisu sytuacji proponowałabym, abyście udali się na terapię par. Ta nie wyklucza indywidualnej pracy psychoterapeutycznej każdego z Was już z innym psychoterapeutą. Przed Wami ważna decyzja życiowa o ślubie i dobrze, abyście oboje mieli pewność, że faktycznie chcecie wejść w związek małżeński. Pozdrawiam serdecznie, Agnieszka Bieniak

Dzień dobry, słyszę, że dla Pani jest to trudna sytuacja. Słyszę o poprzednich trudnościach w relacji oraz niemożności nazwania czy jest to Pani czy partnera trudność relacyjna. Pracuję indywidualnie, zapraszam na rozmowę, konsultację. Pozdrawiam, Aleksandra Miszkurka, pracuję stacjonarnie na Żoliborzu w Warszawie lub online

Dzień dobry,
dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Sytuacja, którą Pani opisuje, jest bardzo obciążająca – szczególnie że dzieje się tuż przed ślubem, czyli w momencie, który powinien raczej wzmacniać poczucie bezpieczeństwa niż je podważać.

To, co najbardziej wybrzmiewa z opisu, to nie tylko sama treść zachowań narzeczonego, ale ta powtarzająca się sprzeczność: z jednej strony bliskość, deklaracje i czułość, a z drugiej – kierowanie uwagi i emocji poza relację oraz brak otwartości, dopóki coś nie zostanie ujawnione. To naturalne, że w takiej sytuacji pojawia się niepewność, ból i pytania o zaufanie.

Trudno jednoznacznie „nazwać” to, co się wydarzyło – dla jednej osoby będzie to już przekroczenie granicy i forma zdrady emocjonalnej, dla innej „tylko” niebezpieczny mechanizm radzenia sobie. Kluczowe jest jednak to, jak Pani to przeżywa i co to robi z poczuciem bezpieczeństwa w relacji. Bo niezależnie od etykiety, to doświadczenie narusza zaufanie.

Warto też zwrócić uwagę na sam mechanizm: uciekanie w fantazje lub kierowanie emocjonalnej uwagi do innych osób w momentach napięcia może być dla niego sposobem regulowania trudnych emocji, ale jednocześnie omija realne rozwiązywanie problemów w relacji. Pięć spotkań terapii to zwykle za mało, żeby głębiej przepracować takie wzorce – szczególnie jeśli mają związek z wcześniejszymi doświadczeniami i sposobem budowania więzi.

Jeśli chodzi o kierunek pomocy, to często najlepszym rozwiązaniem jest połączenie dwóch poziomów pracy: jego dalszej terapii indywidualnej oraz terapii par. Terapia indywidualna daje przestrzeń na zrozumienie, skąd biorą się te mechanizmy i jak je zmieniać, natomiast terapia par pozwala przyjrzeć się temu, co dzieje się między Państwem – komunikacji, granicom, zaufaniu i temu, czy obie strony są gotowe budować relację w sposób bezpieczny.

Równie ważne jest to, żeby Pani również miała swoją przestrzeń – własna psychoterapia może pomóc uporządkować emocje, zobaczyć swoje granice i odpowiedzieć sobie na pytanie, czego Pani potrzebuje i czy to, co dzieje się teraz, jest czymś, na co jest Pani gotowa w kontekście małżeństwa.

Jeśli chodzi o rozmowę – często problemem nie jest brak pytań, tylko brak bezpiecznej przestrzeni na odpowiedzi. Kiedy druga strona reaguje złością lub wycofaniem, rozmowa szybko zamienia się w napięcie zamiast w próbę zrozumienia. To też jest ważna informacja o gotowości do konfrontowania trudnych tematów.

Na ten moment kluczowe wydaje się nie tyle „uzyskanie całej prawdy za wszelką cenę”, ile zobaczenie, czy narzeczony jest gotowy na realną pracę nad sobą i relacją – taką, która wykracza poza krótkoterminowe uspokojenie sytuacji.

Wszystkiego dobrego :)

Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo poruszająca i niełatwa sytuacja. Szczególnie że dotyka zaufania, bliskości i poczucia bezpieczeństwa tuż przed tak ważnym etapem w relacji. Myślę, że naturalne jest, że może Pani czuć zagubienie, zranienie i sprzeczność. Z jednej strony doświadcza Pani czułości i deklaracji miłości, a z drugiej pojawiają się sytuacje, które budzą niepokój i pytania o emocjonalną dostępność partnera.

Nie wiem, czy najważniejsze jest tutaj nadanie tej sytuacji jednej konkretnej etykiety. Być może bardziej pomocne byłoby przyjrzenie się temu, co ta sytuacja uruchomiła w Pani, w partnerze oraz co pokazuje o sposobie radzenia sobie w tej relacji z napięciem, bliskością i trudnymi emocjami. Zwłaszcza jeśli wcześniej pojawiał się mechanizm uciekania w fantazje lub kierowania emocjonalnej energii poza relację.

Wydaje mi się, że terapia par mogłaby być tutaj wspierającą przestrzenią. Nie po to, żeby kogokolwiek osądzać, ale żeby spokojnie zobaczyć, co dzieje się między Państwem, jak oboje rozumieją Państwo zaufanie, granice, szczerość i gotowość do rozmowy. Taka przestrzeń mogłaby też pomóc lepiej nazwać, co każde z Państwa przeżywa w związku ze ślubem, bliskością, napięciem i aktualną sytuacją. Terapeuta par mógłby również pomóc rozeznać, czy oprócz pracy wspólnej pomocna byłaby psychoterapia indywidualna, jednego lub obojga partnerów. Czasem dopiero w procesie terapii par staje się bardziej widoczne, które obszary wymagają pracy wspólnej, a które osobistej.

Życzę wszystkiego dobrego, Angelika Żyłka