Jak pogodzić się z bycia prawiczkiem całe życie dla kobiet jest to wielka czerwona flaga a robię się

Kiedy piszesz, że chcesz to zaakceptować i żyć dalej, zastanawiam się, czy to jest zgoda, czy raczej sposób, żeby nie czuć bólu odrzucenia. Zastanawiam się, czy największym ciężarem nie jest samo bycie prawiczkiem, ale wyobrażenie, że inni cię przez to ocenią. Mówisz też o "kobietach" jak o całej grupie jednym zdaniem - chętnie porozmawiałabym z Tobą o tym skąd taki duży kwantyfikator.

Zatrzymuję się też przy intensywności tych zdań. Czytam w twoich słowach dużo napięcia i przekonania, że przyszłość jest już przesądzona. Zastanawiam się, co się z tobą dzieje, kiedy mówisz „będzie tylko gorzej”. Zanim próbujesz się z tym pogodzić, może warto zobaczyć, co dokładnie boli — czy to brak doświadczenia, czy lęk przed oceną i odrzuceniem.

Myślę, że eksplorowanie tych i innych niuansów w terapii może poruszyć historię w miejsca nowe i niepoznane. Zachęciłabym Cię do rozważenia wsparcia terapeutycznego, to może być ścieżka niosąca zmianę bez przesądzonej przyszłości. :)

Dzień dobry,

Lęk przed inicjacją seksualną jest zupełnie naturalny, 23 lata to wcale nie jest jakiś patologicznie późny wiek na rozpoczęcie życia seksualnego. Z sukcesem pracuję z osobami z takimi problemami jak Pan, myślę że wsparcie psychologiczne/psychoterapeutyczne było by bardzo pomocne w poradzeniu sobie z lękiem.

Pozdrawiam
Dr Paweł Gwiaździński

Dzień dobry, w tym co Pan pisze słychać dużo smutku, wstydu i poczucia bycia „gorszym”, jakby ta jedna kwestia zaczynała definiować Pana wartość i przyszłość. Nic dziwnego, że pojawia się lęk przed oceną i przekonanie, że z czasem będzie tylko trudniej. Być może warto zatrzymać się przy tym, jak bardzo ta myśl wpływa na Pana obraz siebie i zapytać siebie, czego Pan tak naprawdę potrzebuje w relacjach, bliskości i w swoim życiu – poza samą etykietą czy porównywaniem się do innych.

Dzień dobry,
Czuć dużo rezygnacji w Pana pytaniu. Z jednej strony chciałabym Panu jakoś zaprzeczyć, i zapewnić, że 23 lata to jeszcze nie wiek na skreślanie czegokolwiek w życiu. Wyobrażam sobie jednak, że nie raz już Pan słyszał podobne słowa pocieszenia, które nie przynoszą ulgi.

Odpowiem więc merytorycznie, jak sobie poradzić - mierzy się Pan z jakąś stratą, żałobą. Nie ma jednego sposobu jak sobie poradzić - pogodzenie się ze stratą to podróż, w której może towarzyszyć Panu terapeuta.

Myślę jednak, że na terapii mógłby Pan pracować bardziej nad przeżyciem straty w kontekście tego jak Pan sobie wyobrażał dotychczasowe życie seksualne (a nie nad pożegnaniem się z nim do końca życia), ale i zastanowić się, co się takiego dzieje, że właśnie to życie seksualne tak wygląda - i być może coś w swoim życiu odmienić.
Życzę Panu dużo siły i odwagi, żeby móc stawiać sobie te pytania.