Jak mam zacząć wreszcie odczuwać radość?
Mam 21 lat. Od paru lat mam poczucie, że coś jest nie tak. Jestem smutna, rzadko zdarza się, że odczuwam szczęście. Czuje się przytłoczona i zmęczona. Nie potrafię rozmawiać z ludźmi, nie potrafię powiedzieć komuś bliskiemu jak się czuję, więc często ludzie odchodzą. Dużo pracuje i studiuje. Czuję się samotna. Zdaje sobie sprawę z tego, że pójście do psychologa mogłoby mi pomóc uporać się z przeszłością, lecz nie mam odwagi tego zrobić, gdyż musiałabym wypowiedzieć na głos wszystko, co we mnie siedzi, a to mnie przeraża. Moja przeszłość nie jest łatwa – mama zmarła gdy miałam 6 lat, wychowywali mnie dziadkowie, dziadek był alkoholikiem i nie potrafił panować nad gniewem, a z ojcem nie miałam kontaktu 10 lat, teraz zresztą też nie jest dobry, ale ludzie mają gorszą przeszłość i sobie radzą. Zawsze musiałam radzić sobie sama. Czy coś jest ze mną nie tak, czy po prostu jestem typem melancholika, który nie potrafi być optymistą i odczuwać wszech ogarniającą radość?
4 odpowiedzi
Witam serdecznie Pani obecny stan jest skutkiem traumatycznej przeszłości dlatego dobrze by było rozważyć wizytę u psychoterapeuty. Pozdrawiam Alicja Giezek
Często jest tak, że nasze obawy dotyczące tego, co się wydarzy, jak coś zrobimy, okazują większe i straszniejsze niż to, co się dzieje w rzeczywistości. Rak też może być z Pani obawami dotyczącymi tego, co się wydarzy, jak Pani wypowie to, co w Pani siedzi. Poza tym te wszystkie trudne i bolesne wspomnienia, emocje, żale, zranienia i tak są z Panią na co dzień, towarzyszą Pani . Wypowiedzenie tego, co Pani przeżywa, nazwanie pewnych rzeczy, podzielenie się nimi z kimś, może naprawdę pomóc. Psychoterapia zresztą to nie tylko "wyrzucenie z siebie" emocji i wspomnień, ale wspólna z psychoterapeutą praca nad tym, by to, co bolesne mniej raniło, by umieć żyć nawet z przerażająca przeszłością. Dlatego zachęcam do umówienia się na konsultację do psychoterapeuty. Pozdrawiam, Agata Hensoldt - Jankowska Ośrodek Psychoterapii Przystań Wrocław
Witam Panią, domyślam się że Pani nastrój nie wynika z melancholii, bardziej prawdopodobne jest, że Cierpi Pani na depresję. Oczywiście z tego co Pani napisała, ma Pani bardzo dużo powodów do obniżonego nastroju z realnych powodów. Jednak samotność łączyłabym z utratą ważnych obiektów w Pani życiu (tu mowa o rodzicach), zapewne brak wsparcie, skazanie na bycie osobą bardzo zaradną, niemożność liczenia na czyjąkolwiek pomoc. Domyślam się że nie jest łatwo spotkać się z psychologiem, jednak trudno kiedykolwiek będzie Pani nawiązać prawidłowe relacje z ludźmi jeżeli nie popracuje Pani nad najprawdopodobniej nad lękiem przed zależnością. Dlaczego piszę, że jest to najprawdopodobniej lęk przez zależnością, gdyż nie mogę po tak krótkiej informacji z Pani strony być tego pewna. Jednak Pani przeszłość, brak umiejętności bycia w bliskich, otwartych relacjach na taki lęk wskazuje. Jeżeli nauczy się Pani rozmawiać z psychologiem, zaakceptuje Pani fakt, że wcale nie trzeba, a nawet nie można nakazywać sobie być samowystarczalną to ułatwi to Pani utrzymywanie relacji z ludźmi, pozwoli też bardziej się na nich otworzyć. Pozdrawiam A. Pacia
Dzień dobry! Rzeczywiście przytoczyła tu Pani bardzo trudną przeszłość, która ma prawo przerażać, a to i tak przecież tylko namiastka tego, co Pani przeszła.. Zgadzam się z Panią-pójście do psychologa mogłoby Pani pomóc, co więcej-pójście do dobrego psychologa pomoże Pani na pewno! Zdecydowanie polecam Pani udział w terapii. Wypowiadanie historii z przeszłości jest trudne, ale tak naprawdę jest jedynym sposobem, by ją poukładać, a następnie odciąć się od niej. Kiedy już będzie Pani żyła bez ciężaru przeszłości-zacznie Pani odczuwać prawdziwą radość. Zatem, czy nie warto spróbować stawić czoła i wyrzucić z siebie to wszystko? ;) To, co niewypowiedziane, pozostaje w człowieku ukryte w całkowitej ciemności. Nie ma Pani wtedy nad tym kontroli a ciemność budzi to wspomniane przez Panią przerażenie. Kiedy natomiast 'wyjmie' Pani te historie na światło dzienne-powoli będzie powracała do Pani radość. Jeśli chodzi o Pani ostatnie pytanie-może i nie jest Pani optymistką. Nie musi Pani nią być, natomiast każdy człowiek ma prawo odczuwać radość i kiedy nic go nie blokuje, rzeczywiście ją odczuwa. Niezaleźnie od tego, jaki typ osobowości reprezentuje. Życzę powodzenia i odwagi w dążeniu do szczęścia !
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




