Gdzie dalej szukać pomocy? Czuję się taki bezradny. Od 5 lat choruję na depresję, w międzyczasie oka

W Pana wiadomości wybrzmiewa dużo bólu i zmęczenia. Samotność z którą się Pan zmaga pogłębia poczucie niezrozumienia. Bardzo cenne jest to, że robi Pan plany, ma marzenia i pracuje nad tym, żeby działać pomimo lęku. Trudności w relacjach, które Pan opisuje to coś czemu warto jest się przyjrzeć. Zapraszam na konsultację w celu omówienia trudności.

Dzień dobry,

czytam to, co Pan napisał i chcę na początku powiedzieć bardzo wprost – to, z czym Pan się mierzy, jest ogromnym ciężarem. Lata szukania pomocy, wiele prób, brak poprawy… a do tego samotność, niezrozumienie w domu i poczucie, że świat jest przytłaczający. To naprawdę może doprowadzić do poczucia bezradności, o którym Pan pisze.

I jednocześnie – to, że Pan nadal szuka, pisze, pyta „co dalej” – to jest bardzo ważny sygnał. To znaczy, że jakaś część Pana wciąż chce znaleźć wyjście z tego miejsca.

To, co Pan opisuje, jest złożone:
– depresja,
– doświadczenia odrzucenia i przemocy rówieśniczej,
– diagnoza ze spektrum autyzmu,
– cechy osobowości unikającej,
– silna potrzeba bliskości przy jednoczesnym lęku przed nią,
– objawy takie jak derealizacja, depersonalizacja, przeciążenie.

To nie jest coś, co „powinno było się poprawić szybko”. To są warstwy doświadczeń, które często wymagają bardzo dopasowanej, pogłębionej pracy – nie tylko „kolejnej terapii”, ale takiej, która rzeczywiście uwzględnia całość Pana funkcjonowania.

Czasem, kiedy ktoś ma za sobą wiele nieskutecznych prób, problemem nie jest brak chęci czy „oporność”, tylko:
– niedopasowanie nurtu terapii do potrzeb,
– brak pracy z traumą relacyjną (odrzucenie, przemoc),
– brak uwzględnienia specyfiki spektrum autyzmu w terapii,
– zbyt duże skupienie na objawach, a za małe na relacji i poczuciu bezpieczeństwa.

To, co Pan opisuje w relacjach („pragnę ludzi, ale reaguję jak na ogień”) jest bardzo charakterystyczne dla osób, które bardzo potrzebują bliskości, ale jednocześnie doświadczyły jej jako źródła bólu. To nie jest „coś nie tak z Panem” – to jest mechanizm, który powstał, żeby chronić.

Jeśli chodzi o dalsze kroki, to powiedziałabym bardzo konkretnie:

– warto poszukać terapeuty, który ma doświadczenie jednocześnie w pracy ze spektrum autyzmu i z traumą relacyjną,
– rozważyć terapię bardziej integrującą (np. podejścia pracujące z ciałem, regulacją układu nerwowego, nie tylko rozmową),
– przy objawach derealizacji/depersonalizacji – bardzo ważna jest praca nad ugruntowaniem i poczuciem bezpieczeństwa,
– jeśli jest taka możliwość – konsultacja w ośrodku specjalistycznym (czasem świeże spojrzenie zespołu daje więcej niż kolejne indywidualne próby).

Ale oprócz tego wszystkiego jest jeszcze jedna ważna rzecz – nie powinien Pan być z tym sam. Nawet jeśli dotychczasowe doświadczenia były rozczarowujące, to naprawdę istnieją formy pomocy, które mogą być lepiej dopasowane.

Widzę też, że myśli Pan o studiach i jednocześnie bardzo się boi – i to jest bardzo zrozumiałe przy takim poziomie przeciążenia. To nie jest decyzja, którą trzeba podjąć „na siłę” tu i teraz. Najpierw warto zadbać o trochę więcej stabilności wewnętrznej.

Zachęcam Pana, żeby nie zostawał z tym sam – jeśli ma Pan możliwość, proszę spróbować jeszcze raz, ale już bardziej celując w specjalistę, który pracuje z taką złożonością, jaką Pan opisuje.

Jeśli czuje Pan, że potrzebuje bardziej indywidualnego przyjrzenia się swojej sytuacji i uporządkowania dalszych kroków, zapraszam na konsultację online. Możemy spokojnie przeanalizować, co do tej pory nie działało i poszukać dla Pana bardziej dopasowanej drogi.

Z pozdrowieniami,
Kornelia Cichoń
Psycholożka

Rozumiem, jak ogromnie jest Pan zmęczony i jak bardzo to wszystko boli. To, co Pan przeżywa, nie oznacza, że „coś jest z Panem nie tak”, tylko że przez lata był Pan przeciążony, odrzucany i trafiał na pomoc, która nie była dobrze dopasowana. Objawy, które Pan opisuje (pustka, derealizacja, lęk przed ludźmi), są częstą reakcją na długotrwały stres i samotność.
Ten paradoks – silna potrzeba bliskości i jednocześnie paniczny lęk przed ludźmi – ma swoje źródło w doświadczeniach odrzucenia. To nie brak zdolności do relacji, tylko mechanizm obronny, który można stopniowo przepracować.
Kluczowe kierunki na teraz to: spróbować terapii lepiej dopasowanej (np. pod kątem spektrum autyzmu, terapii schematów lub grupowej), rozważyć zmianę środowiska (studia mogą być szansą, nie testem do zdania), szukać choć minimalnego kontaktu z ludźmi (nawet online, bez presji).
To, że dotychczas nic nie pomogło, nie znaczy, że nic nie pomoże – raczej, że pomoc była niedopasowana.

Dzień dobry,

to, co Pan opisuje, jest bardzo obciążające, ale ważne: to nie jest „brak możliwości poprawy”, tylko najpewniej niedopasowanie dotychczasowej pomocy do Pana potrzeb.

Przy współwystępowaniu depresji, spektrum autyzmu i trudności w relacjach kluczowe jest bardziej specjalistyczne podejście:

terapia dostosowana do ASD (bardziej konkretna, strukturalna),
terapia schematów lub pracy z doświadczeniem odrzucenia,
ewentualnie ośrodek/oddział dzienny przy braku efektów leczenia.

Derealizacja, pustka i przeciążenie to częste objawy długotrwałego stresu psychicznego - można nad nimi pracować.

Jeśli jest bardzo trudno, proszę nie zostawać z tym sam - warto skorzystać też z pomocy kryzysowej (np. telefon wsparcia 116 123).

Pozdrawiam serdecznie