Dzień dobry Moja mama i rodzina doprowadza mnie do tego ,że nie chce mi się żyć. Mam starszych rod

Bardzo mi przykro, że przechodzi Pani przez coś tak trudnego. To, co Pani opisuje, to ogromne przeciążenie, opieka nad starszymi rodzicami (w tym nad osobą z chorobą Alzheimera), presja oczekiwań rodziny, poczucie winy i zmęczenie, a do tego praca, w której czuje się Pani nieakceptowana. Nic dziwnego, że może Pani czuć rozpacz, złość, bezsilność czy wyczerpanie.
To, co Pani czuje, nie oznacza, że jest Pani złą córką, to są naturalne reakcje człowieka, który został postawiony w sytuacji ponad jego siły. Pani potrzeby i Pani zdrowie są równie ważne jak potrzeby Pani rodziców. Ma Pani prawo do odpoczynku, do zabezpieczenia swojej emerytury i do zadbania o siebie.

Przykro mi z powodu tak trudnej sytuacji z rodzicami i położenia w Pani życiu. To musi być wielki dylemat jak zadbać o siebie i jednocześnie odpowiedzieć na potrzeby rodziców. Stawianie granic w takich momentach jest bardzo trudne. Ma Pani możliwość zwrócenia się o pomoc do psychologa/ psychoterapeuty. Czasami dużą ulgę daje pacjentom już kilka spotkań. Pomoc psychologiczna może być udzielana w formie interwencji kryzysowej, czyli wtedy, gdy pacjent przeżywa kryzys. Jednocześnie pomoc w radzeniu sobie z tą sytuacją mogą udzielić osoby bliskie, którym można się zwierzyć, albo poradzić.

Pani słowa wskazują na ogromne pokłady nie wyrażonych i nie przeżytych emocji. Jednocześnie dzieli się Pani tutaj anonimowo, czyli dalej w dystansie do siebie, swoim życiem, nie stawiając konkretnego pytania. Niezależnie od sytuacji życiowej zachęcam do spotkania z doświadczonym psychologiem, który pomoże Pani zobaczyć, jak tworzy Pani racje z innymi ludźmi.

Dzień dobry Pani.

Trudno mi sobie wyobrazić w jak trudnej i wewnętrznie sprzecznej sytuacji Pani się znajduje.

Poza zachęceniem Pani do konsultacji z psychologiem, dodam zasadę której powinny przestrzegać wszystkie osoby pomagające innym.

Wpierw, należy bezwzględnie zadbać o siebie i nie mieć z tego powodu wyrzutów. W Pani przypadku jest to postawienie granic swoim rodzicom i zapewnienie sobie wypoczynku.

Już w tej chwili jest Pani u kresu swych możliwości. Jeśli je pani przekroczy, to proszę się zastanowić, kto pomoże Pani i jej rodzicom?!

Z całego serca zachęcam do zadbania o siebie i życzę powodzenia.

Dzień dobry,

Widzę w Pani wiadomości dużo bezsilności i zmęczenia. Nie dziwię się, że trudno jest Pani odnaleźć w sobie siłę przy tylu trudnościach. Myślę sobie, że dla każdego opieka nad starszymi, schorowanymi rodzicami nie jest łatwa. A Pani jeszcze mierzy się z problemami w pracy i presją rodziców.
Proszę zauważyć, że jak sama Pani wskazuje - każdą wolną chwilę poświęca Pani rodzinie. Kosztem swojego odpoczynku. Cieżko jest opiekować się innymi, kiedy samemu jest się wykończonym. Dlatego proszę pamiętać o zadbaniu o siebie.
Mam wrażenie, że czuje się Pani niezrozumiana przez rodziców, może niesłyszana? Zachęcam Panią do spróbowania porozmawiania z rodzicami, opowiedzenia im jak się Pani czuje, jak Pani jest zmęczona, i jak niedoceniane są Pani wysiłki. Nie ma gwarancji, że Pani rodzice to zrozumieją, ale Pani może poczuć się lepiej z przekazaniem swoich emocji. Jeżeli rodzice nie zareagują tak jakby Pani chciała, proszę pamiętać, że nadal może im Pani pomagać ale też trzymać się swoich granic - dla swojego zdrowia.
Trzymam kciuki za Panią.

Pozdrawiam,
Paulina Habuda
Psycholog

Dzień dobry, rozumiem, że jest Pani w bardzo trudnej sytuacji – łączenie pracy, opieki nad starszymi rodzicami i życia osobistego może prowadzić do ogromnego zmęczenia i poczucia przytłoczenia. To naturalne, że odczuwa Pani frustrację, bezradność i napięcie.
Ważne jest, aby zadbać o siebie – wyznaczać granice, korzystać z wsparcia innych członków rodziny lub instytucji opiekuńczych oraz rozważyć rozmowę z psychologiem, który pomoże poradzić sobie z emocjami i poczuciem winy. Pani troska o siebie nie jest egoizmem – jest niezbędna, aby móc wspierać innych.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Elżbieta Kosik