Dzień dobry, Mam wzmożeny lęk kiedy myślę o przeszłości, zwłaszcza jakiś konkretnych wspomnieniach.

To, co Pani opisuje, bardzo często pojawia się w trakcie zdrowienia — i bywa jednym z trudniejszych momentów w procesie.

Z jednej strony widzi Pani poprawę (mniejsze nasilenie objawów, rzadsze epizody), z drugiej — nadal pojawiają się myśli i lęk, co może rodzić wątpliwość: „czy to już zdrowienie, czy dalej jestem w tym samym miejscu?”.

W praktyce poprawa rzadko polega na całkowitym zniknięciu objawów, tylko na zmianie:

- ich częstotliwości,
- intensywności,
- oraz tego, jak Pani na nie reaguje.

To, że objawy są rzadsze i mniej dominujące, jest zazwyczaj ważnym sygnałem, że proces idzie w dobrą stronę — nawet jeśli nie jest to jeszcze stan, którego Pani oczekuje.

Pytanie „co jest pierwsze — myśl czy lęk” również jest bardzo charakterystyczne. Z czasem zwykle okazuje się, że te dwa elementy są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie się napędzają.

Bardzo ważny jest też fragment, w którym pisze Pani, że czasem czuje się „inna niż zdrowi ludzie”. To doświadczenie często towarzyszy osobom zmagającym się z lękiem i myślami natrętnymi — i samo w sobie może być źródłem dodatkowego cierpienia.

W takich momentach pomocne bywa nie tylko redukowanie objawów, ale również przyglądanie się temu, jak Pani rozumie siebie i swoje doświadczenia.

Jeśli pracuje Pani już z terapeutką i widzi Pani choć częściową poprawę, to warto ten proces kontynuować i omawiać wątpliwości dokładnie tak, jak zrobiła to Pani tutaj.

To, że pojawiają się pytania i wahania, nie oznacza cofania się — często jest to element zdrowienia.

Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
To, że objawy wracają falami przez lata, nie oznacza, że coś jest z Tobą „nie tak” albo że terapia nie działa w ogóle. Raczej wygląda to jak proces, który jeszcze nie znalazł swojego właściwego klucza.
Natrętne myśli o przeszłości mogą być próbą „domknięcia” czegoś niedokończonego emocjonalnie. Lęk występuje często nie tyle przed samą przeszłością, ile przed uczuciem, które się z nią wiąże.
Złość i bezradność to naturalna reakcja na długotrwałe zmaganie.
To trochę jakby umysł wciąż wracał do tych samych drzwi, bo czuje, że coś ważnego jest za nimi — nawet jeśli to nieprzyjemne.
A co z terapią poznawczo-behawioralną?
Psychoterapia poznawczo-behawioralna potrafi być bardzo skuteczna przy pracy z myślami automatycznymi i lękiem — ale nie zawsze dociera do głębszych emocji zapisanych w ciele, doświadczeń, które nie są tylko „myślą”, ale przeżyciem. Jeśli Twoje doświadczenie ma charakter bardziej „emocjonalno-pamięciowy” niż tylko poznawczy, możliwe że potrzeba pracy z emocjami i z traumą (jeśli wspomnienia są intensywne), jak również pracy z ciałem, bo w ciele mieszka pamięć emocjonalna.

Witam, pracując z lękami na początku często koncentrujemy się na działaniach zmniejszających ich intensywność, częstość. Pracujemy nad poprawą komfortu życia codziennego. Dalszym etapem jest skupienie się nad źródłem tych lęków i tu ważne są doświadczenia, schematy, przekonania, szczególnie te jeszcze nie uświadomione. W tym momencie działamy z emocjami - bo tam są "zapisane" lęki i wciąż w podobnych okolicznościach się uruchamiają. Pełnią one nadal jakąś funkcję. Jakby pewne wydarzenia z przeszłości domagały się jeszcze czegoś by być zaopiekowanymi. Dopiero wtedy rany z przeszłości spokojnie mogą się goić.

Mam nadzieję, że moja odpowiedź będzie przydatna w poszukiwaniach drogi do pełniejszego zdrowienia.

Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Fenzel

To, o czym Pani pisze, jest typowe przy lękach i natrętnych myślach – postęp w terapii często jest falowy i nie zawsze widać go od razu. Najważniejsze jest obserwowanie zmian w codziennym funkcjonowaniu, częstotliwości objawów i tego, jak Pani sobie z nimi radzi. Porównywanie się z innymi nie daje miarodajnego obrazu zdrowienia. Warto o tym rozmawiać z terapeutką i wspólnie oceniać, jakie sytuacje wywołują lęk i jak Pani reaguje. Często mierzymy postęp nie tylko brakiem objawów, ale większą kontrolą nad nimi.