Dzien dobry. Mam takie pytanie i problem , Jestem już po 40 i od zawsze uważałam się za osobę aseksu
Dzien dobry. Mam takie pytanie i problem , Jestem już po 40 i od zawsze uważałam się za osobę aseksualną.. Seks i wszystko co z nim związane mogły dla mnie nie istnieć i wręcz nie dopuszczałam nawet takiej opcji.. nie kogo nie szukalam, nie mialam zadnych zwiazkow, stosunkow chyba juz od urodzenia syna lat 17 tego nie mialam... I niespodzianka 4 miesiąca temu,.. poznałam bardzo fajnego, milego mężczyzny czarnoskórego zawsze do nich topnialam!, najpierw byliśmy w kontakcie online, sms, i td... bo był za granicą.. I chyba tylko około 2 miesiący temu zaczęliśmy się spotykać obcowac na zywo, Bardzo dobrze się nasza znajomość rozwija i dobrze się czujemy w swoim towarzystwie i to chyba jest glowne?., Oczywiscie do momentu 'tego' O ktorym was i chciałabym bardzo poprosić o rade, i wiedze, ktory mialam 2 dni temu podczas naszej wspólnej kąpieli i nocy, choc juz i wczesniej u mnie zostawal ale to było spokoj do wczora był to nasz pierwszy taki kontakt intymny bez zadnego stosunku, .. choc moj partner i bardzo tego chcial, widzialam juz jak jest tam bardzo podniecony, i ciagle na mnie nalegał abyśmy współżyli.. ale tu ten problem, i to ten problem ja w ogole tego nie potrzebuje, mam nawet jakis strach, i odrzut do seksu i nawet nagosci, nie mialam zadnego pobudzenia np podczas dotykania tych miejscow intymnych jak to miałam.., poprostu bardzo fajnie sie czuje bez tego i koniec.., wystarcza mi obejmowania pocalonkow, obcowania wspolnych nocy i koniec, mam dlia siebia to wszystko wspaniale.. ale czy to ten udany zwiazek wolno postroic bez tego bez tych żadnych stosunkow?? Czy to poprosto ta moja bardzo długa przerwa bez zadnych stosunkow jest winna? Mam jakis dziecki strach mam wiele pytan, nawet o tym co ludzie mysla o naszym związku bialo czarnym? i o ile to jest u nas tolerowane? i gdzie partner jest jeszcze duzo młodszy? ja mam 44 a moj partner 36. Jak ja mam siebia przelamac? nawet skrywam to wszystko od swojego syna że ja kogos mam i ze to moj partner jest czarny.. w sumie juz ja nie wiem sama co ja mam robic, z kims porozmawiac? ale o czym? ze jestem bardzo szczesliwa bez tego?, choc i mam wiele strachu, stresu, interesu ?
7 odpowiedzi
Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Z tego, co Pani opisuje, widać kilka ważnych wątków – i każdy z nich zasługuje na uwagę. Przede wszystkim – to, że nie czuje Pani potrzeby współżycia czy seksualnego pobudzenia, nie oznacza, że coś jest „nie tak”. Istnieje orientacja określana jako aseksualność – część osób tak właśnie funkcjonuje i wcale nie potrzebuje seksu, by budować satysfakcjonującą relację. Niektórym wystarczają bliskość, czułość, poczucie więzi – i to jest pełnoprawny sposób przeżywania związku. Z drugiej strony, jeśli partner ma silną potrzebę współżycia, a Pani czuje do tego opór, to może rodzić trudność w relacji. To nie musi oznaczać końca związku – ale wymaga otwartej rozmowy o potrzebach i granicach. Ważne, by partner wiedział, co Pani czuje i czego Pani nie chce, bo udawanie czy zmuszanie się tylko pogłębia lęk i dystans. Pojawia się też wątek lęku i odrzutu – opisała go Pani jako „dziecięcy strach”. To może wynikać zarówno z aseksualności, jak i z wcześniejszych doświadczeń czy długiej przerwy od kontaktów intymnych. W takich sytuacjach pomocna bywa rozmowa z psychoterapeutą, by lepiej zrozumieć źródło lęku i zobaczyć, czy to kwestia orientacji, doświadczeń, czy może czegoś jeszcze innego. Odnośnie różnic kulturowych, wieku czy tego, co ludzie pomyślą – takie obawy są naturalne, ale w zdrowym związku liczy się przede wszystkim to, czy oboje czujecie się dobrze razem, czy jest szacunek i wsparcie. Związek między dwiema dorosłymi osobami – nawet jeśli partner jest młodszy i innego koloru skóry – ma wartość sam w sobie, niezależnie od tego, jak będzie oceniany z zewnątrz. Podsumowując – związek może być udany bez seksu, jeśli obie osoby czują się w tym dobrze. Kluczem jest szczerość wobec siebie i wobec partnera. Warto zastanowić się, czy chce Pani szukać sposobów, by przełamać lęk i spróbować współżycia, czy raczej zaakceptować siebie taką, jaką Pani jest – i sprawdzić, czy partner potrafi to przyjąć. Rozmowa o tym, gdzie są Pani granice, będzie bardzo ważnym krokiem. Wszystkiego dobrego :)
Każdy związek można budować na własnych zasadach – nie ma obowiązku współżycia, jeśli nie odczuwa Pani takiej potrzeby. Ważne, by szczerze rozmawiać z partnerem o swoich granicach i oczekiwaniach. Różnice wieku czy koloru skóry nie przekreślają relacji – liczy się to, jak się w niej Państwo czują. Jeśli towarzyszy Pani lęk czy stres związany z bliskością, pomocna może być rozmowa z psychoterapeutą, aby lepiej zrozumieć swoje potrzeby i poczuć się pewniej.
Stawianie granic jest jak najbardziej ok, każdy ma do tego prawo. Ważne jednak, byście rozmawiali o swoich potrzebach i oczekiwaniach. Jesli brak pełnego seksu jest dla Ciebie czymś, w czym czujesz się dobrze, a partner to zaakceptuje, możecie budować związek na innych płaszczyznach. Jesli jednak macie różne potrzeby, warto się temu przyjrzeć i zastanowić się jak znajdziecie satysfakcjonujące rozwiązanie dla obojga. Jeśli chodzi o "biało - czarny związek" , ludzie zawsze mają swoje opinie. Najważniejsze jest to, jak ty się w tym czujesz. Warto uporządkować Twoje preferencje i ustalić co dla Ciebie będzie najkorzystniejsze. zapraszam.
Dzień dobry, jeśli dobrze zrozumiałam w Pani życiu pojawiła się nowa bardzo satysfakcjonująca dla Pani relacja i w momencie, kiedy partner zaczął wyrażać chęć kontaktu seksualnego, przyszło do Pani wiele pytań, obaw i wątpliwości. Oprócz tematu seksu pojawiają się obawy o to, jak Pani otoczenie przyjmie partnera. Jeśli doświadcza Pani w związku z tymi sprawami dużo stresu to oczywiście zachęcam do kontaktu ze specjalistą, która zna się na tematyce aseksualności i związków osób aseksualnych. Nie musi Pani dokładnie wiedzieć jak uzasadnić, dlaczego Pani szuka pomocy, konsultacji. Przeszkolony specjalista powinien pomóc nazwać, czego właściwie Pani potrzebuje, jeśli doświadcza Pani stresu w tej sytuacji. Niektóre kwestie o których Pani pisze wymagałyby dokładniejszego przyjrzenia się i omówienia właśnie podczas takiego spotkania. Postaram się jednak na tyle na ile to możliwe odnieść się do sytuacji, którą Pani opisała i tego, co może być istotne. Po pierwsze - związek bez stosunków seksualnych jest możliwy i może być satysfakcjonujący, ale pod pewnym warunkiem. Musi to być w porządku dla obu stron. Jeśli jedna strona jest aseksualna, a druga ma wyraźną preferencję by aktywność seksualna była, to rozwiązanie w którym rezygnuje się całkowicie ze sfery seksualnej będzie dla takiej relacji tymczasowe. Na dłuższą metę potrzebne jest znalezienie jakiegoś kompromisu, który sprawi, że potrzeby obu stron będą uwzględniane. Takie kompromisy mogą być bardzo różne. Czasami bywa też tak, że para nie jest w stanie znaleźć rozwiązania, które satysfakcjonuje długoterminowo dwie strony i po pewnym czasie się rozstaje. Istnieją też specjaliści, którzy mogą pomóc parze w wypracowaniu takiego rozwiązania "skrojonego na miarę". Druga kwestia o której Pani pisze - z Pani wiadomości nie wynika jasno czy jest Pani aseksualna czy może po prostu sfera seksualna budzi lęk i niechęć i stąd "brak potrzeby". To jest taki obszar któremu można się przyjrzeć ze specjalistą. Czy chodzi o to, że faktycznie jest Pani aseksualna, a niechęć i strach wynika np. ze zmuszania się do seksu w przeszłości? A może kiedyś odczuwała Pani pociąg seksualny, a potem on w jakichś okolicznościach zniknął? Może nagość, seks z jakiegoś powodu negatywnie się Pani kojarzą i dlatego ma Pani poczucie, że ta sfera jest niepotrzebna. Aseksualność oznacza brak pociągu seksualnego, a nie niechęć do seksu czy brak ochoty na aktywność seksualną danego dnia/tygodnia. Warto dokładniej się temu przyjrzeć jak to było w przeszłości pod okiem kogoś kto na tym temacie się zna. Po trzecie - niezależnie od dwóch poprzednich kwestii - ważne jest dbanie o swoje granice i niezmuszanie się do niczego. Z partnerem warto rozmawiać otwarcie o tym jak to jest u Pani. I po czwarte - kwestia co ludzie myślą o związku - czy chodzi o bliskie osoby czy o ludzi obcych? Czy mieszka Pani w miejscu, gdzie ludzie tylko od czasu do czasu będą się przyglądać, czy może w miejscowości, gdzie może Pani razem z partnerem doświadczyć poważnych przejawów dyskryminacji, przemocy z tego powodu? W zależności od sytuacji rozwiązania mogą być różne. Warto też pamiętać, że inne osoby mogą różnie podchodzić do tej kwestii, ale najważniejsze jest to czy Pani dobrze się czuje w takim związku, a nie inni ludzie. Jeśli ma Pani bardziej konkretne obawy, np. dotyczące tego jak porozmawiać z rodziną, warto byłoby to doprecyzować.
Dziękuję, że podzieliła się Pani swoją historią. Na pewno wymagało to olbrzymiej odwagi, aby tak otwarcie mówić o swoich doświadczeniach i wątpliwościach. To, co Pani przeżywa, jest ważne i zasługuje na uważność. Każdy człowiek ma prawo do budowania relacji w taki sposób, jaki jest dla niego komfortowy – bliskość i czułość mogą mieć wiele form i nie muszą oznaczać współżycia, jeśli nie czuje Pani takiej potrzeby. Zrozumiałe jest również to, że pojawia się lęk czy pytania o to, jak otoczenie patrzy na związek, różnicę wieku czy kultur. Warto pamiętać, że najważniejsze jest to, jak Pani czuje się w tej relacji, czy Pani czuje się szczęśliwa. Jeśli będzie Pani chciała porozmawiać szerzej o swoich obawach, lęku przed seksualnością czy o tym, jak rozmawiać z partnerem i bliskimi – to warto pomyśleć o rozmowie ze specjalistą, czy to z psychologiem czy psychoterapeutą. Na pewno pomoże przyjrzeć się temu spokojnie, w atmosferze akceptacji i wsparcia.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym przede wszystkim: nie musi się Pani „przełamywać” do seksu tylko dlatego, że jest Pani w związku i partner go chce. Związek nie tworzy obowiązku współżycia. Zgoda na bliskość, pocałunki, wspólną kąpiel czy spanie razem nie jest automatycznie zgodą na seks. To, co Pani opisuje, może bardzo dobrze mieścić się w spektrum aseksualności. Aseksualność nie oznacza, że człowiek nie może zakochać się, pragnąć związku, czułości, dotyku, pocałunków czy wspólnego życia. Można czuć pociąg romantyczny, emocjonalny albo estetyczny do konkretnej osoby, a jednocześnie nie odczuwać potrzeby kontaktów seksualnych. Jeżeli przez większość życia seks był Pani obojętny albo wręcz nieprzyjemny i przez 17 lat bez współżycia nie odczuwała Pani braku, sama długa przerwa raczej nie wyjaśnia całego obrazu. Oczywiście po wielu latach może pojawić się dodatkowo skrępowanie czy lęk przed nagością, ale nie zakładałabym, że „gdyby Pani spróbowała kilka razy, wszystko się odblokuje”. I właśnie dlatego nie próbowałabym Pani „naprawiać”. Czy można stworzyć dobry związek bez seksu? Tak. Jeżeli oboje naprawdę się na to zgadzają. Można mieć relację opartą na: czułości, pocałunkach, przytulaniu, wspólnym spaniu, bliskości emocjonalnej, wspólnych zainteresowaniach i życiu bez stosunków seksualnych. Problem pojawia się nie wtedy, gdy seksu nie ma, tylko wtedy, gdy jedna osoba go nie chce, a druga uważa, że powinna go dostać. Dlatego najważniejsza rozmowa z partnerem powinna brzmieć mniej więcej tak: „Bardzo dobrze się przy Tobie czuję i jestem szczęśliwa w tej relacji. Chcę bliskości, przytulania i pocałunków, ale seksu nie potrzebuję i obecnie nie chcę współżyć. Nie wiem, czy to kiedyś się zmieni, więc nie chcę Ci tego obiecywać. Musimy sprawdzić, czy taki związek jest również dobry dla Ciebie.” To jest uczciwe wobec Państwa obojga. Martwi mnie natomiast jedno zdanie Napisała Pani, że partner ciągle nalegał, kiedy widział Pani niechęć. To ważne. Może pytać, może powiedzieć, czego potrzebuje, ale kiedy Pani mówi „nie”, powinien się zatrzymać. Jeżeli próbuje przekonywać, obraża się, wywołuje poczucie winy, mówi „przecież jesteśmy parą” albo ponawia nacisk mimo odmowy, to nie jest kwestia Pani aseksualności, tylko problemu z respektowaniem granic. Ma Pani pełne prawo powiedzieć: „Nie chcę, żebyś mnie namawiał po tym, jak powiedziałam nie. Jeżeli kiedyś będę chciała czegoś więcej, sama Ci o tym powiem.” A może jednak warto sprawdzić, skąd bierze się lęk? Tak — ale nie po to, żeby doprowadzić Panią do seksu. Warto spokojnie zobaczyć, czy: - seks jest po prostu czymś, czego Pani nie potrzebuje; - pojawia się lęk przed nagością i utratą kontroli; - były kiedyś nieprzyjemne doświadczenia seksualne; - ma Pani negatywne przekonania dotyczące seksu; - występuje ból, suchość albo inne objawy fizyczne; - obecnie w okresie okołomenopauzalnym zaszły jakieś zmiany hormonalne. Dobry psycholog-seksuolog lub psychoterapeuta-seksuolog powinien eksplorować to neutralnie, a nie przekonywać Panią, że musi zacząć współżyć. Aseksualność sama w sobie nie wymaga leczenia. Kolor skóry partnera Tutaj powiedziałabym bardzo prosto: związek białej kobiety z czarnoskórym mężczyzną jest po prostu związkiem dwojga ludzi. Nie wymaga specjalnego usprawiedliwienia. Oczywiście nadal istnieją osoby z uprzedzeniami i może Pani spotkać się z komentarzami. Ale to mówi coś o ich postawach, nie o wartości Państwa relacji. Ważniejsze od koloru skóry jest: czy partner Panią szanuje, czy respektuje granice, czy możecie rozmawiać, czy macie podobne wartości i czy oboje akceptujecie realny model tej relacji. Różnica wieku 44 i 36 lat? To osiem lat między dwojgiem dorosłych, samodzielnych ludzi. Nie widzę tutaj samej w sobie psychologicznej przeszkody. Znacznie większym tematem jest różnica w potrzebach seksualnych, bo ona może być bardzo istotna dla przyszłości. A syn? Nie musi Pani natychmiast opowiadać 17-letniemu synowi o swoim życiu intymnym. To jest Pani prywatność. Jeżeli jednak relacja stanie się stała i partner zacznie być obecny w Pani życiu na co dzień, ukrywanie samego faktu związku może z czasem tworzyć niepotrzebne napięcie. Można powiedzieć po prostu: „Poznałam kogoś, z kim jest mi dobrze. Chciałabym, żebyś z czasem go poznał.” Nie musi Pani tłumaczyć synowi, czy współżyjecie ani jakie są Pani potrzeby seksualne. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami, które próbują zrozumieć swoją aseksualność, różnice potrzeb seksualnych w związku, lęk przed bliskością i trudność w stawianiu granic partnerowi. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku nie zaczynałabym od pytania „jak się przełamać?”, tylko od: „jaki rodzaj bliskości naprawdę jest dla mnie dobry i czy mój partner potrafi go uszanować?” Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat aseksualności, różnicy między pociągiem romantycznym i seksualnym oraz tego, czy związek może być satysfakcjonujący bez współżycia. Najważniejsze: nie musi Pani uprawiać seksu, żeby Pani związek był „prawdziwy”. Ale oboje musicie uczciwie wiedzieć, czego każde z Was potrzebuje. Pani nie powinna zmuszać siebie do seksu, a partner nie powinien być utrzymywany w nadziei, że „na pewno kiedyś Pani się przełamie”.
Dzień dobry. Z Pani wypowiedzi wyłania się przede wszystkim radość z bliskości, której wcześniej Pani nie poszukiwała, ale też obawa, że powinna Pani spełniać oczekiwania partnera. Chciałabym podkreślić, że nie musi się Pani do niczego przełamywać. Aseksualność nie wyklucza zakochania, czułości ani budowania szczęśliwego związku. Nie każda osoba potrzebuje współżycia, a długa przerwa seksualna nie oznacza, że coś jest z Panią nie tak. Związek bez seksu jest możliwy, jeśli obie strony świadomie akceptują taką formę bliskości. Ważna będzie więc szczera rozmowa z partnerem o Pani potrzebach i granicach. Jego pragnienie współżycia jest zrozumiałe, ale naleganie mimo Pani odmowy nie powinno mieć miejsca. Również różnica wieku czy kolor skóry nie przesądzają o jakości relacji. Istotniejsze są wzajemny szacunek, bezpieczeństwo i zgodność oczekiwań. Nie musi Pani też od razu informować syna o nowym związku. Może Pani zrobić to wtedy, gdy poczuje się gotowa. Jeśli lęk przed intymnością powoduje cierpienie, rozmowa z psychologiem lub seksuologiem może pomóc zrozumieć jego źródła, bez zakładania, że koniecznie trzeba zmieniać Pani potrzeby.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



