Dzień dobry, mam pytanie czy jest różnica pomiędzy hiperlordozą strukturalną, utrwaloną a funkcjonal

Dzień dobry. Hiperlordoza funkcjonalna oznacza, że jest ona efektem nieprawidłowego nawyku posturalnego i dysbalansem mięśniowym. Charakteryzuje się tym, że jest korygowalna w momencie zaangażowania odpowiednich mięśni ciała. Hiperlordoza strukturalna jest efektem utrwalonych zmian w obrębie kręgosłupa, np. zwyrodnienia lub deformacji trzonów kręgowych. Jej korekcja jest zazwyczaj niemożliwa lub bardzo utrudniona.

Dzień dobry, Zmianę funkcjonalną można poprzez ćwiczenia skorygować. Z poważaniem Wojciech Szreder- CM REHAB

Hiperlordoza może mieć dwie formy – strukturalną albo funkcjonalną. Strukturalna wynika ze zmian w samej budowie kręgosłupa, dlatego jest utrwalona i trudno ją skorygować. W takim przypadku ćwiczenia nie wyprostują lordozy, ale mogą zmniejszyć napięcie mięśni, poprawić stabilność i złagodzić ból. Z kolei hiperlordoza funkcjonalna pojawia się głównie przez zaburzoną równowagę mięśniową i nieprawidłową postawę. Najczęściej oznacza to słabe mięśnie brzucha i pośladków oraz przykurczone zginacze biodra i prostowniki pleców. Tę formę można w dużym stopniu poprawić, bo nie jest związana z trwałymi zmianami w kręgosłupie. Jeśli w leżeniu lordoza mocno się spłaszcza, a na stojąco potrafi Pan/i ją kontrolować mięśniami brzucha czy pośladków, to znak, że jest to hiperlordoza funkcjonalna. To dobra wiadomość, bo świadczy o tym, że mamy realny wpływ na jej korekcję. Wystarczy regularnie wzmacniać brzuch i pośladki, a jednocześnie rozciągać zginacze biodra i prostowniki pleców. Dzięki temu lordoza się zmniejszy, kręgosłup będzie mniej przeciążony, a cała sylwetka lepiej ustawiona. Pozdrawiam Jarosław Komosa Fizjoterapeuta Konstancin

Dzień dobry, tak, jest różnica: hiperlordoza funkcjonalna wynika głównie z pracy mięśni i nawyków ruchowych i zwykle jest odwracalna, natomiast strukturalna/utrwalona oznacza, że zmiany w ustawieniu miednicy i kręgosłupa są bardziej „wbudowane” w postawę i trudniejsze do pełnej korekcji. W praktyce często występuje mieszany obraz. To, że w leżeniu i przy aktywnej kontroli miednicy jesteś w stanie ją zmniejszyć, przemawia raczej za komponentem funkcjonalnym i dobrą potencjalną podatnością na korekcję poprzez ćwiczenia i zmianę wzorców ruchu. Pozdrawiam, Maciej Nowiński