Dzień dobry , Jestem 38 letnia kobieta która przy rozwodzie swoich rodziców miała jako dziecko oczer
Dzień dobry , Jestem 38 letnia kobieta która przy rozwodzie swoich rodziców miała jako dziecko oczernianie ojca przez matkę do tego stopnia że puściła mi kadeta gdzie oskarża ojca o gwałt który był z 35 lat temu . Efekt finalny jest taki że jako dorosły człowiek boję się wspominać o wizycie na świętach u taty . Mama ma 59 lat a rozdrapuje wiecznie rany mając do mnie pretensje że jej wnuk ma kontakt z dziadkiem ( moim tatem ) i grożąc że przy najbliższej okazji mojemu pełnoletniemu dziecku też naświetli jaki jej były małżonek jest , nie wiem co mam robić ? To idzie za daleko , zabroniłam jej mieszania w tym bagnie mojego syna , wystarczy że na psychicznie ucierpiałam . Rodzice są 25 lat po rozwodzie . Najgorsze jest że ma większą śmiałość do wylewania żalu po alkoholu . 3 lata temu wysłałam ją do psychologa .. zamiast opowiedzieć dlaczego tam przyszła to opowiadała jaka jest wspaniała . Stwierdziła że więcej nigdzie się nie wybiera bo problemu nie widzi .
7 odpowiedzi
Dzień dobry, To zrozumiałe, że czuje Pani bezradność, złość i zmęczenie, zwłaszcza gdy zachowania mamy przekraczają Pani granice i wpływają również na Pani dziecko. W takich sytuacjach szczególnie ważne jest zadbanie o własne granice i emocjonalne bezpieczeństwo. Ma Pani prawo ograniczać kontakt lub wyraźnie stawiać granice wobec zachowań, które są dla Pani krzywdzące. Warto też rozważyć psychoterapię dla siebie, nie po to, by „naprawiać przeszłość”, ale by odzyskać poczucie wpływu i nauczyć się, jak chronić siebie przed dalszym wciąganiem w dawny konflikt rodziców. To, że Pani mama nie chce podjąć terapii, nie oznacza, że Pani jest bezsilna - praca nad sobą może znacząco poprawić samopoczucie i pomóc w zachowaniu spokoju wobec zachowań mamy. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry, bardzo mi przykro, że spotkała Panią taka sytuacja, a właściwie pasmo sytuacji. Tak jak już Pani pewnie zauważyła, nie ma Pani wpływu na swoją mamę. Jedyne co może Pani zrobić to pracować nas sobą aby opiekować te rany, które powstały w wyniku oddziaływań mamy a także stawiać Jej granice i dbać o siebie w tu i teraz. Może być w tym pomocna psychoterapia. pozdrawiam serdecznie, KKM
Dziękuję, że podzieliła się Pani swoją historią. To, czego Pani doświadcza, to wieloletni ciężar lojalności wobec obojga rodziców i emocjonalny wpływ konfliktu, który powinien był zakończyć się 25 lat temu. Nic dziwnego, że czuje się Pani przeciążona — jako dziecko została Pani wciągnięta w role i informacje, które nigdy nie powinny były na Panią spadać. Zachowanie mamy — oczernianie, rozdrapywanie dawnych ran, grożenie „opowiadaniem wnukowi”, nasilanie emocji pod wpływem alkoholu — wykracza poza zdrowe granice. To, że nie widzi problemu ani nie chce pomocy, jest częste u osób, które od lat funkcjonują w takim schemacie. W obecnej sytuacji najważniejsze są: Pani granice, które ma Pani pełne prawo stawiać (np. „nie rozmawiamy o tacie”, „nie wciągaj w to mojego syna”), ochrona syna przed przenoszeniem konfliktu pokoleń, zadbane relacje tam, gdzie czuje się Pani bezpiecznie — również z tatą, jeśli jest dla Pani ważny. To, że mama reaguje złością, nie oznacza, że Pani robi coś niewłaściwego. Oznacza, że jej schematy są bardzo silne. Jeśli chciałaby Pani przyjrzeć się temu, jak stawiać granice w tej relacji, jak reagować na zachowania mamy i jak chronić siebie oraz swoje dziecko przed powtarzaniem tego konfliktu — zapraszam na konsultację. Pracuję również online, więc możemy umówić się na spotkanie w dogodnym terminie.
ChatGPT said:Brzmi jak sytuacja w której twoja mama od lat przekracza twoje granice i próbuje wciągać cię w konflikt który nie należy do ciebie. Stawianie granic nie polega na kłótni ani udowadnianiu komuś winy. To jasne określenie czego nie akceptujesz i jakie będą twoje działania jeśli ta osoba dalej to robi. Możesz powiedzieć jej wprost że nie będziesz słuchać oczerniania ojca i za każdym razem gdy zacznie ten temat zakończysz rozmowę. Możesz też jasno zaznaczyć że nie pozwolisz mieszać w to twojego syna i jeśli spróbuje to zrobić ograniczysz kontakt do bezpiecznego minimum. Granice to nie kara tylko ochrona twojego zdrowia i spokoju. Mama nie musi rozumieć swoich błędów żebyś ty mogła zadbać o siebie i przerwać schemat który ciągnie się od lat. Jeśli chcesz mogę pomóc ci ułożyć te komunikaty tak żeby były skuteczne i nie niosły w sobie poczucia winy.
Dzień dobry Pani. Ma Pani prawo do obojga rodziców, a sprawy między nimi nie powinny definiować kontaktów z żadnym z nich. Nie wiadomo co się między nimi wydarzyło, a alkohol w zyciu mamy jest kolejnym znakiem zapytania. Mama wyzraznie wikła Panią w te sprawy, czego absolutnie nie powinna robić! Równie ważne sprawa, jeśli nie ważniejsza, jest ochrona syna. Jeśli nie chce Pani, aby mama wciągała w tą sprawę syn, to jedyne co przychodzi mi do głowy to postawienie jasnych i silnych granic w tym zakresie. Jeśli to nie wystraczy proszę rozważyć bardziej radykalne działania. Może warto również samej skorzystać z pomocy psychologa i przegadać nurtujące Panią sprawy. Osobiście, sugerowałbym się przyjzec granicom jakie Pani stawia i czy potrafi je pani egzekwować?! Szczególnie w stosunku do mamy. Życzę powodzenia.
Dzień dobry. Przez wiele lat była Pani wciągana w konflikt między rodzicami, choć jako dziecko nie powinna Pani dźwigać ich wzajemnych oskarżeń i krzywd. To zrozumiałe, że dziś odczuwa Pani lęk nawet przed wspomnieniem o kontakcie z ojcem. Niezależnie od tego, jak bolesne były doświadczenia mamy i czego dotyczyły jej oskarżenia, nie powinna ona obarczać Pani odpowiedzialnością za swoje emocje ani oczekiwać, że zerwie Pani więź z ojcem. Ma Pani prawo samodzielnie kształtować te relacje. Postawienie granicy dotyczącej syna jest uzasadnione. Ponieważ jest już pełnoletni, warto również spokojnie porozmawiać z nim o tym, że nie musi opowiadać się po żadnej ze stron rodzinnego konfliktu. W kontakcie z mamą pomocne mogą być krótkie, konsekwentne komunikaty, że nie będzie Pani uczestniczyć w rozmowach oczerniających ojca, a jeśli temat powróci, zakończy Pani rozmowę. Szczególnie warto unikać takich dyskusji, kiedy mama jest pod wpływem alkoholu. Nie ma Pani możliwości zmuszenia mamy do skorzystania z pomocy psychologicznej ani przepracowania przeszłości. Może Pani natomiast zadbać o siebie. Własna psychoterapia mogłaby pomóc uwolnić się od poczucia winy i lęku przed reakcją mamy. Nie musi Pani wybierać między lojalnością wobec mamy a prawem do własnego życia i relacji rodzinnych.
Dzień dobry , Jestem 38 letnia kobieta która przy rozwodzie swoich rodziców miała jako dziecko oczernianie ojca przez matkę do tego stopnia że puściła mi kadeta gdzie oskarża ojca o gwałt który był z 35 lat temu . Efekt finalny jest taki że jako dorosły człowiek boję się wspominać o wizycie na świętach u taty . Mama ma 59 lat a rozdrapuje wiecznie rany mając do mnie pretensje że jej wnuk ma kontakt z dziadkiem ( moim tatem ) i grożąc że przy najbliższej okazji mojemu pełnoletniemu dziecku też naświetli jaki jej były małżonek jest , nie wiem co mam robić ? To idzie za daleko , zabroniłam jej mieszania w tym bagnie mojego syna , wystarczy że na psychicznie ucierpiałam . Rodzice są 25 lat po rozwodzie . Najgorsze jest że ma większą śmiałość do wylewania żalu po alkoholu . 3 lata temu wysłałam ją do psychologa .. zamiast opowiedzieć dlaczego tam przyszła to opowiadała jaka jest wspaniała . Stwierdziła że więcej nigdzie się nie wybiera bo problemu nie widzi .
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


