Dzień dobry.
Cztery lata temu straciłam bardzo ważną osobę w moim życiu. Była to moja babcia, które
Dzień dobry.
Cztery lata temu straciłam bardzo ważną osobę w moim życiu. Była to moja babcia, której nieba bym przechyliła. Kochałam i kocham ją ponad życie. Problem leży w tym, że żałoba nie mija. Mam żal do swojego serca, które po tylu latach wciąż cierpi, po stracie mojej kochanej babci. Mam żal do czasu, że mimo jego upływu to wszystko wciąż tak bardzo boli. Żal do wspomnień, które głęboko zakorzenione w głowie wypływają zazwyczaj nieproszone, niszcząc wszystko dookoła. I wreszcie, żal do ciebie - za stracone lata przepełnione tęsknotą, za ból palący w klatce piersiowej każdej samotnej nocy, bez niej. Opadłam z sił, nie potrafię już walczyć z żałobą. Tak bardzo pragnę porozmawiać z nią aż przez chwilę wymienić kilka spojrzeń, podroczyć się z nią. A teraz? Nie wiem dokąd pójść, co powiedzieć i jak się zachować. Czuję się źle, czuję, że nie chcę, że już dłużej tak nie mogę. Ciągle udaję, od tych czterech lat, że jest świetnie, że robię to, co kocham, że jeszcze troszkę i osiągnę ten upragniony cel, ale jest fajnie, ciągle do przodu. To co, że od lat pod górkę, to co, że droga jest wyboista, to co, że bolą mnie już nogi. Właściwie w środku czuję się pusta i zupełnie wybrakowana. Nawet nie chcę próbować udawać że jest dobrze, naprawdę ciężko jest udawać, gdy człowiek ma wszystkiego dosyć. Wszystko jest bezsensowne i już nic tak nie cieszy jak wtedy, gdy mnie przytulała. Jak sobie pomóc? Czy tu da się jakoś pomóc?