Wychowuję syna samotnie. Ma prawie 18 lat. Problemy zaczęły się 2-3 lata temu. Zachowuje się nietypo

Jako matka chce Pani powiedzieć - bądź przy nim. Jako psycholog powinnam Pani powiedzieć - bądź przy nim. Syn przechodzi trudny etap w swoim życiu, poszukuje odpowiedzi na pytania kim jest, kim chce być. Ma 18lat i jak sama Pani napisała nie ma na niego wielkiego wpływu. Ma Pani jednak wpływ na siebie, na to jak przyjmuje Pani jego trudności, jak radzi sobie ze swoimi. Brak ojca, z różnych powodów, nie musi definiować tego typu trudności. Pani decyzja o samotnym wychowywaniu syna nie wpłynela jednoznacznie na zaburzenia z jakimi się zmaga. Jednak Pani aktualnie odczuwane poczucie winy, lęk o niego i zapewne wiele innych trudnych uczuć, moga mieć realny wpływ na jego poszukiwania i zdobywanie autonomii. Szczerze zachęcam Panią do pracy terapeutycznej nad sobą. Tylko będąc silna, zakorzeniona w tu i teraz, będzie Pani wstanie dawać mu odpowiednie oparcie.

Życze wytrwałości.
Aleksandra Zaród

Dzień dobry,

Jeżeli syn jest już pełnoletni, nie może Pani zmusić go do skorzystania z pomocy psychologa. Nie powinna się Pani obwiniać. Jeżeli syn został przez Panią adoptowany, to i tak zaczynał życie z bagażem, na który Pani nie miała wpływu. Rola ojca jest ważna, ale nie jest niezbędna, a Pani synowi zdecydowanie nie byłoby lepiej w domu dziecka. Jeżeli ktoś sugeruje Pani, że tak było, jest mi bardzo przykro.


To normalne, że syn w tym wieku szuka swojej tożsamości. Rolą rodzica w tej sytuacji jest dać mu wsparcie i zapewnić poczucie bezpieczeństwa. Z Pani wypowiedzi trudno wywnioskować, co dokładnie jest realnym problemem syna. Na pewno jest nim bulimia, jeżeli wciąż na nią cierpi. Z tego, co Pani napisała, wynika, że problemem mogą być również nietypowe zachowania syna, takie jak ubieranie się i malowanie. W tym miejscu zastanawia mnie, czyj to tak naprawdę problem – Pani, czy syna? Zdarza się, że rodzice postrzegają pewne zachowania dzieci jako problem, kierując się swoimi przekonaniami, nie uwzględniając jednak zmieniającego się kontekstu społecznego. Na przykład, dzisiaj chłopcy również się malują, co nie jest objawem zaburzeń emocjonalnych ani braku ojca.

Pani reakcje na zachowania syna są bardzo istotne. Może warto, aby sama Pani poszukała wsparcia i udała się na psychoterapię? Z Pani wypowiedzi wynika, że ma Pani wiele wątpliwości i emocji, a także kwestionuje Pani siebie jako matkę. Jeżeli Pani ma wątpliwości co do swojej roli, to jak 18-latek ma ich nie mieć? Jak to wpływa na Pani syna? Postawa rodzica, zwłaszcza w trudnych chwilach, często stanowi największe wsparcie dla dziecka.

Dzień dobry, jeśli sama nie ma Pani już dość specjalistów to zapraszam na rozmowę. Myślę, że będę w stanie Pani podpowiedzieć kilka rozwiązań, które będziemy mogli również na miejscu zweryfikować. Pozdrawiam, Krzysztof Pawłuszko