Witam, nie radzę sobie z samym sobą. "Boli mnie wewnątrz" coś co moja głowa już dawno wyjaśniła i wi
Witam, nie radzę sobie z samym sobą. "Boli mnie wewnątrz" coś co moja głowa już dawno wyjaśniła i wie że to co się stało/dzieje to nic złego, a pomimo tego ten ból nadal tam jest tak samo silny.
8 odpowiedzi
Dzień dobry, to, co Pan opisuje brzmi jak trudne doświadczenie, które z jednej strony jest elementem przeszłości i ma Pan je już za sobą, a z drugiej strony nadal oddziałuje na Pana teraźniejszość i wciąż wywołuje w Panu silne emocje. Niektóre doświadczenia potrafią zostać z nami na dłużej. Czasem też emocje nie idą w parze z tym, co rozumiemy na na poziomie logicznym, nawet jeżeli wiemy, że coś nie powinno nas boleć, takie uczucia wciąż mogą być bardzo silne. Być może pomocna byłaby rozmowa ze specjalistą - psychologiem lub psychoterapeutą - który pomoże lepiej zrozumieć, co dzieje się w Pana wnętrzu i wspólnie poszukać sposobów, by ten ból złagodzić.
Dzień dobry. To bardzo męczące, kiedy rozum podpowiada, że sprawa jest zamknięta, a w środku dalej boli - jakby uczucia i ciało zostały w innym czasie. U Pani/Pana taki ból może byc związany z nieopłakaną stratą, starym lękiem lub wstydem, które kiedyś trzeba było schować. Czasem też bywa związany z zamrożeniem/zablokowaniem emocji, noszoną od dawna złością czy poczuciem winy. Często towarzyszą temu napięcia w ciele, bezsenność, kołatanie serca - ciało po prostu pamięta i przypomina o czymś, czego nie da się uciszyć samymi argumentami i racjonalizacją. Pomocne jest nazwanie tych emocji i miejsca, gdzie je czujemy: co to za uczucie, gdzie je Pani/Pan czuje, z jakich chwil je Pani/Pan kojarzy ?Jeżeli mimo prób ma Pani/Pan poczucie utknięcia, warto rozważyć rozmowę z psychologiem/psychoterapeutą, żeby bez pośpiechu dotrzeć do źródła i realnie sobie ulżyć. pozdrawiam serdecznie, Monika Bała
Witam. To, co Pan opisuje, pokazuje rozdźwięk między tym, co rozum mówi – a tym, co nadal silnie przeżywa emocjonalnie. To bardzo częste zjawisko. Nawet jeśli racjonalnie wiemy, że coś nie powinno już boleć, emocje potrzebują więcej czasu, by się uspokoić. Wewnętrzny ból, który trwa mimo logicznego wyjaśnienia, często wiąże się z nieprzepracowanymi emocjami – żalem, stratą, poczuciem niesprawiedliwości czy zawiedzionymi oczekiwaniami. Warto dać sobie przestrzeń, by te emocje bezpiecznie wyrazić – np. w rozmowie z psychologiem, poprzez pisanie, sztukę czy inny sposób, który pozwala „wydobyć” to, co niewypowiedziane. To, że Pan to zauważa i chce to zrozumieć, jest dobrym znakiem. Proszę pamiętać – emocji nie można „wygasić” rozumem, ale można nauczyć się je rozumieć i łagodzić. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik
Czasem umysł naprawdę rozumie już wszystko – wie, że „nie powinno boleć”, że sytuacja jest logicznie wyjaśniona – a mimo to emocje wciąż pozostają tam, gdzie kiedyś zostały zranione. Może warto spróbować sobie pomóc i porozmawiać o tym na żywo ze specjalistą.
To, co Pan/Pani opisuje, to bardzo częste, choć trudne do zniesienia doświadczenie — moment, w którym rozum już wszystko „wie”, ale emocje wciąż czują swoje. Umysł potrafi coś logicznie zrozumieć, nazwać i nawet zaakceptować, ale ciało i emocje mają własne tempo przetwarzania bólu. To wewnętrzne rozszczepienie – między wiedzą a uczuciem – jest typowe przy silnych emocjach, takich jak żal, strata, odrzucenie czy niespełnienie. Czasem „boli” nie sam fakt, ale niewyrażone emocje, które zostały zatrzymane, bo były zbyt intensywne lub nie miały gdzie się pomieścić. Psychoterapia pomaga właśnie w takich momentach – połączyć głowę z sercem, zrozumienie z przeżyciem. Czasami dopiero wtedy, gdy pozwolimy sobie naprawdę poczuć to, co boli – z kimś, kto pomoże to unieść i nazwać – ból zaczyna słabnąć. Nie musi Pan/Pani wiedzieć, dlaczego ten ból się utrzymuje. Wystarczy zaufać, że to sygnał, iż coś w środku potrzebuje jeszcze uwagi, a nie tylko analizy. To bardzo dobry moment, żeby sięgnąć po wsparcie terapeutyczne – nie po to, by „rozumieć więcej”, ale by poczuć i uzdrowić to, co już zrozumiane. Witold Prymakowski, psycholog, psychoterapeuta
Dzień dobry. Bardzo niewiele informacji, ale postawię ostrożną hipotezę, że ten ból to emocje. Bardzo często, potrafimy na poziomie świadomym/racjonalnym coś przepracować. Ta postawa może jednak stac w opozycji do emocji jakie towarzyszą/towarzyszyly tej sprawie. Warto zatem przyjzec się emocją, uchwycić je i nazwać. Mam tu na myśli poznanie ich genezy, co nam mówią o nas i naszych doświadczeniach, czego tak naprawdę dotyczą?! Obawiam się jednak, że zrobienie tego samodzielnie jest niezwykle trudne, żeby nie napisać niemożliwe. Wynika to z braku dystansu do samego siebie. Zachęcam zatem do konsultacji psychologicznych i przyjrzenia się sprawie wraz z psychologiem. Życzę powodzenia i proszę się nie poddawać. To cierpienie nie zniknie samo. Pozdrawiam.
Dzień dobry. To, że rozumie Pan daną sytuację i racjonalnie wie, że nie wydarzyło się nic złego, nie oznacza, że związane z nią emocje automatycznie ustąpią. Rozumienie czegoś i emocjonalne pogodzenie się z tym to dwa różne procesy. Czasami ból utrzymuje się, ponieważ doświadczenie dotknęło ważnych dla nas potrzeb, przekonań lub wcześniejszych zranień. Próby przekonywania samego siebie, że nie powinno się już nic czuć, mogą dodatkowo nasilać napięcie. Zamiast walczyć z emocjami, warto spróbować je rozpoznać i nazwać, nawet jeśli wydają się nieuzasadnione. Pomocna może być rozmowa z psychologiem, szczególnie jeśli cierpienie trwa długo lub utrudnia codzienne funkcjonowanie. W bezpiecznej relacji terapeutycznej można przyjrzeć się temu, co podtrzymuje ból, mimo że sytuacja została już intelektualnie wyjaśniona. Proszę nie traktować swoich emocji jako dowodu słabości czy braku rozsądku. Nie wszystko, co czujemy, da się rozwiązać samym myśleniem. Jeśli cierpienie staje się przytłaczające lub pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, ważne jest pilne skorzystanie z bezpośredniej pomocy.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pan opisuje, jest bardzo ważnym zjawiskiem: można coś całkowicie rozumieć rozumem, a nadal bardzo mocno cierpieć emocjonalnie. Często człowiek dochodzi do logicznego wniosku: „Wiem, dlaczego to się wydarzyło.” „Wiem, że to nie była katastrofa.” „Wiem, że nie powinienem już tak reagować.” A mimo to w środku nadal pojawia się ból, napięcie, ścisk, pustka albo poczucie straty. To dlatego, że emocje nie zmieniają się automatycznie razem z interpretacją intelektualną. Można powiedzieć, że „głowa już wie”, ale układ emocjonalny jeszcze tego nie przeżył i nie zintegrował. Tak dzieje się m.in. po odrzuceniu, rozstaniu, zdradzie, utracie kogoś, konflikcie, poczuciu winy, wstydzie czy doświadczeniu, które naruszyło poczucie bezpieczeństwa. Rozum mówi: „to już za mną”, a organizm nadal reaguje tak, jakby sprawa trwała. Dlatego nie próbowałabym przekonywać siebie po raz setny: „Przecież wiem, że nic się nie stało.” Bo skoro to nie pomaga, problem prawdopodobnie nie leży już na poziomie braku zrozumienia. Bardziej pomocne byłoby pytanie: „Co mnie w tym wydarzeniu nadal boli?” Nie: „czy to było logiczne”, tylko: czy poczuł się Pan odrzucony? nieważny? oszukany? upokorzony? czy coś Pan stracił? czy coś przypomniało wcześniejsze doświadczenie? Czasami pod jednym zdarzeniem znajduje się dużo starszy ból. Może też pomagać nazywanie tego bardzo konkretnie: „Wiem, że sytuacja nie była katastrofą, ale nadal czuję smutek.” „Wiem, że nie zrobiłem nic złego, ale nadal czuję wstyd.” „Wiem, że to się skończyło, ale moje ciało nadal jest w alarmie.” To jest dużo bardziej skuteczne niż walka z emocją. Jeżeli ten ból jest stały, bardzo intensywny, trwa tygodniami lub miesiącami, zakłóca sen, pracę, jedzenie, relacje albo powoduje, że nic Pana nie cieszy, to byłby bardzo dobry moment na konsultację psychologiczną. Psychoterapia właśnie często zajmuje się tym rozdźwiękiem: „rozumiem wszystko, ale nadal czuję to samo”. Chcę też zapytać wprost, ponieważ napisał Pan „nie radzę sobie z samym sobą”: czy pojawiają się myśli, że nie chce Pan żyć, chciałby Pan zniknąć, zrobić sobie krzywdę albo że nie wytrzyma Pan tego bólu? Czy ma Pan konkretny plan, zamiar albo boi się Pan, że może stracić kontrolę? Jeśli tak, szczególnie jeśli jest plan lub zamiar, proszę nie zostawać samemu i szukać pilnej pomocy psychiatrycznej lub medycznej. Jeżeli natomiast chodzi o bardzo silny, ale emocjonalny ból bez myśli o zrobieniu sobie krzywdy, warto zacząć od psychologa i dokładnego przeanalizowania co się wydarzyło, co Pan wtedy poczuł i dlaczego właśnie to wydarzenie nadal jest żywe w środku. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami, które mają właśnie takie doświadczenie: racjonalnie wszystko rozumieją, a emocjonalnie nadal cierpią. Dotyczy to m.in. rozstań, żałoby, odrzucenia, poczucia winy, wstydu, lęku i trudnych doświadczeń relacyjnych. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat tego, dlaczego rozumienie problemu nie zawsze usuwa emocjonalny ból i jak pracować z uczuciami, które „zostały w ciele” mimo że głowa już wszystko wie. Najważniejsze: to, że Pana głowa już coś wyjaśniła, nie oznacza, że emocje powinny natychmiast zniknąć. Czasem nie trzeba już więcej analizować — trzeba bezpiecznie przeżyć i przetworzyć to, co nadal boli.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



