Witam, mam problem w zyciu i w zwiazku, czuje bezsens codziennosci i zarazem wewnetrznie swoj zmarno

Witaj. Przede wszystkim dziękuję Ci za zaufanie – widać, że wiele w sobie nosisz i to, że zdecydowałeś się to napisać, jest ważnym krokiem. To, co opisujesz, pokazuje duże wewnętrzne napięcie, zagubienie i jednocześnie ogromną potrzebę zrozumienia i poczucia, że Twoje granice oraz wybory są szanowane. Masz prawo czuć się zmęczony. Masz prawo czuć zawód, jeśli przez lata budowałeś coś, co dziś nie daje Ci poczucia wzajemności i bezpieczeństwa. Pracujesz, dbasz o dom, próbujesz rozmawiać, tłumaczyć – a mimo to spotykasz się z oceną, często bardzo krzywdzącą. Używasz marihuany medycznej, zgodnie z zaleceniami, z umiarem, dla konkretnego celu – ulgi w bólu i poprawy snu. A mimo to słyszysz, że jesteś „ćpunem”. To boli, bo przecież nie chodzi tylko o substancję, ale o brak zrozumienia. O to, że Twoje potrzeby są niewidzialne. Że to, co mówisz, nie trafia. Że czujesz się samotny, nawet będąc z kimś od tylu lat. W CBT mówimy często o schematach – powtarzających się wzorcach w naszym myśleniu i relacjach. Być może tkwisz w przekonaniu, że musisz się dopasować, że nie możesz postawić granicy, bo „zawiedziesz”, „zostaniesz sam”, albo „to i tak nic nie zmieni”. Ale pytanie, które warto sobie zadać, brzmi: ile jeszcze siebie jesteś w stanie oddać, zanim zaczniesz znikać? Związek nie powinien opierać się na szantażu emocjonalnym ani na ultimatum. Bliskość to nie kontrola, to nie wytykanie sobie słabości – to wzajemne wsparcie, także wtedy, gdy różnimy się w podejściu. Jeśli jesteś gotów rozmawiać, a druga strona od lat nie jest gotowa słuchać, to trudno mówić o realnym porozumieniu. A jeśli Ty jesteś tym, który stara się utrzymać wszystko w ryzach, ale sam nie czuje się już w tym dobrze – warto zatrzymać się i zapytać: co JA tak naprawdę czuję? Czego JA chcę? To, co mówisz o potencjale, o tym, że go nie wykorzystałeś, że życie mija, a Ty stoisz w miejscu – to sygnał, że w Tobie wciąż jest coś, co chce iść dalej. Coś, co się nie poddało. I być może teraz jest czas, by przestać walczyć o związek, który Cię wypala, i zacząć walczyć o siebie. Nie chodzi o to, żeby rzucać wszystko z dnia na dzień. Ale może warto zacząć od pracy nad swoją siłą – z terapeutą, z kimś, kto pomoże Ci uporządkować myśli, rozpoznać własne przekonania, nauczyć się stawiać granice i zadbać o siebie bez poczucia winy. Twoja historia się nie kończy. Ona może się zacząć na nowo – spokojniej, mądrzej, bardziej w zgodzie z Tobą. Jesteś ważny. Twoje potrzeby są ważne. I masz prawo szukać życia, w którym nie będziesz musiał się tłumaczyć z tego, że po prostu chcesz się czuć lepiej.

Twoja wiadomość bardzo wyraźnie pokazuje, że jesteś osobą świadomą, refleksyjną i autentycznie poszukującą zdrowej drogi w życiu i relacji. Opisujesz związek, w którym doświadczasz dużej ilości krytyki, braku akceptacji i odrzucenia istotnych dla Ciebie elementów funkcjonowania – przy jednoczesnym Twoim zaangażowaniu, dbaniu o dom, obowiązki i komunikację. Jeśli rozmowy od lat nie przynoszą efektu, a jedyną odpowiedzią na próbę porozumienia jest etykietowanie Cię i osądzanie – to może oznaczać, że jesteś w relacji, która z różnych powodów nie respektuje Twoich granic, potrzeb i wartości. W ESC Ośrodek Leczenia E-Uzależnień (esc123{.}net)wspieramy osoby, które mają wątpliwości, czy są w zdrowym związku oraz które doświadczają emocjonalnej ambiwalencji: z jednej strony przywiązania, z drugiej poczucia, że czegoś fundamentalnego im brakuje. To, co przeżywasz, może być skutkiem długotrwałego trwania w relacji, która nie opiera się na wzajemnym zrozumieniu, akceptacji i wsparciu. Proponujemy Ci rozpoczęcie psychoterapii indywidualnej – szczególnie w nurcie integracyjnym, który pozwala równocześnie pracować nad relacją, uzależnieniami, emocjami i poczuciem tożsamości. W ESC mamy też programy intensywne, które pomagają ruszyć z miejsca: konsultacje specjalistyczne, warsztaty, sesje z różnymi terapeutami, w tym także programy dla osób, które używają marihuany medycznie lub rekreacyjnie i chcą świadomie zrozumieć swoje relacje z tą substancją. Być może to nie problem w tym, że czegoś używasz, ale w tym, że ktoś nie daje Ci prawa być sobą, pomimo tego, że robisz to odpowiedzialnie. Zasługujesz na życie w którym nie musisz się stale bronić. Skontaktuj się z nami – jesteśmy tu, żeby pomóc Ci podjąć najlepszą dla Ciebie decyzję. Radosław Helwich CEO ESC Ośrodek Leczenia E-Uzależnień ul. Boguckiego 6/3 Warszawa Żoliborz

Pyta Pan "co dalej...?", nie wiem co powiedza inne "dobre dusze", ale wydaje się, ze 1. Pan potrzbuje rozmowy/konsultacji z psychoterapeuta - wiele form uzaleznienia w tym byc moze ROCD (prosze zerknac w internet ale oczywiscie nie traktowac tego jako diagnozy) 2. Byc może Pana Partnerka potrzbuje rozmowy/konsultacji z psychoterapeuta - postrzeganie relacji i Pana ewentualnie 3. Panstwo potrzebujecie rozmowy/konsultacji z psychoterapeuta (terapia par). Prosze wybaczyc ale inaczej traktujac powaznie opisany problem nie da sie odpowiedziec, mam nadzieje, ze Pan to rozumie. Pozdrawiam

Dzień dobry, Porusza Pan kilka wątków. Jeśli chodzi o stosowanie konopi, niestety w naszym społeczeństwie jet wciąż sporo uprzedzeń w tym temacie. Nazywanie Pana ćpunem i alkoholikiem to tzw drug shaming, piętnowanie które niczemu dobremu nie służy. Z drugiej strony, oczywiście ona ma prawo nie chcieć być z kimś kto ma takie styl ale zamiast Pana krytykować i piętnować mogłaby podjęć decyzję o rozstaniu. Może jednak warto spróbować popracować na tym wspólnie na terapii? Jeśli partnerce zależy na związku ale nie potrafi zrozumieć że Pan się leczy, dobrze by było się wzajemnie zrozumieć i w tym, oraz w innych problemach relacyjnych, mogłaby pomóc terapia par. Natomiast w kwestii poczucia że zmarnował Pan swój potencjał i ogólnie niskiej samooceny warto by popracować nad sobą indywidualnie. Może gdyby Pan potrafił bardziej docenić i uwierzyć w siebie łatwiej by było podjąć decyzje o ewentualnym rozstaniu. Pozdrawiam Justyna Wojciechowska

Powiem to wprost: problemem nie jest tylko marihuana ani piwo. Problemem jest to, że od lat żyje Pan w relacji, w której jest Pan traktowany bardziej jak „projekt do poprawienia” niż partner. I jednocześnie — proszę uczciwie spojrzeć — Pan też od dawna siedzi w zawieszeniu. Bo z jednej strony mówi Pan: „mam zmarnowany potencjał”, „nie poszedłem za ciosem”, „czuję bezsens”. A z drugiej strony trwa Pan w relacji, która najwyraźniej od dawna opiera się na krytyce, pretensjach i wzajemnym rozczarowaniu. To nie wygląda już jak konflikt o marihuanę. To wygląda jak relacja, w której oboje straciliście do siebie szacunek. I teraz ważna rzecz: nie chodzi o to, czy medyczna marihuana jest „dobra” czy „zła”. Jeśli jest stosowana zgodnie z zaleceniami i pomaga na ból oraz sen — to jest temat medyczny, nie moralny. Ale proszę też uważać, żeby nie wejść w drugą skrajność: „ona się czepia, więc wszystko ze mną jest OK”. Bo kiedy człowiek mówi: – „czuję zmarnowany potencjał”, – „czuję bezsens codzienności”, – „nie wiem co dalej”, to warto uczciwie sprawdzić, czy substancje — nawet używane „kontrolowanie” — nie stały się też sposobem na: – tłumienie frustracji, – odcinanie emocji, – przetrwanie życia, którego Pan tak naprawdę nie lubi. I teraz najważniejsze. Pan od dawna próbuje „wytłumaczyć się” partnerce: – że to medyczne, – że ma Pan kontrolę, – że inni robią gorzej. Tylko że ona najwyraźniej już dawno przestała słuchać faktów. Ona reaguje emocjonalnie. A Pan reaguje tak, jak wielu facetów: im bardziej jest krytykowany, tym bardziej chce zostać zrozumiany i zaakceptowany. I tu wpada Pan w pułapkę „miłego faceta”: – tłumaczenie, – przekonywanie, – szukanie zgody, – unikanie postawienia sprawy jasno. Tymczasem zdrowy mężczyzna mówi: „Rozumiem, że Ci się to nie podoba. Ale nie zgodzę się na bycie poniżanym i nazywanym ćpunem.” Krótko. Bez błagania. Bez tłumaczenia się godzinami. Druga rzecz: pisze Pan, że ciężko znaleźć coś, co ona wnosi do relacji poza krytyką. To bardzo ważne zdanie. Bo być może Pan już emocjonalnie wie, że ten związek się kończy — tylko jeszcze nie ma Pan odwagi tego dopuścić. I wtedy człowiek tkwi: – ani nie odchodzi, – ani nie buduje relacji od nowa, – tylko żyje w permanentnym napięciu i frustracji. Dlatego pytanie „co dalej?” nie powinno dziś brzmieć: „jak ją przekonać?” Tylko: – jakiego życia Pan naprawdę chce? – kim Pan chce być jako mężczyzna? – i czy ten związek realnie daje przestrzeń do tego życia? Bo na razie wygląda to tak: Pan czuje się niespełniony zawodowo, emocjonalnie i relacyjnie… a cała energia idzie w gaszenie konfliktów i bronienie się przed oskarżeniami. To nie jest życie oparte na sile i kierunku. To jest życie w trybie przetrwania. I od tego trzeba zacząć wychodzić.