Witam, mam problem w zyciu i w zwiazku, czuje bezsens codziennosci i zarazem wewnetrznie swoj zmarno

Twoja wiadomość bardzo wyraźnie pokazuje, że jesteś osobą świadomą, refleksyjną i autentycznie poszukującą zdrowej drogi w życiu i relacji. Opisujesz związek, w którym doświadczasz dużej ilości krytyki, braku akceptacji i odrzucenia istotnych dla Ciebie elementów funkcjonowania – przy jednoczesnym Twoim zaangażowaniu, dbaniu o dom, obowiązki i komunikację. Jeśli rozmowy od lat nie przynoszą efektu, a jedyną odpowiedzią na próbę porozumienia jest etykietowanie Cię i osądzanie – to może oznaczać, że jesteś w relacji, która z różnych powodów nie respektuje Twoich granic, potrzeb i wartości. W ESC Ośrodek Leczenia E-Uzależnień (esc123{.}net)wspieramy osoby, które mają wątpliwości, czy są w zdrowym związku oraz które doświadczają emocjonalnej ambiwalencji: z jednej strony przywiązania, z drugiej poczucia, że czegoś fundamentalnego im brakuje. To, co przeżywasz, może być skutkiem długotrwałego trwania w relacji, która nie opiera się na wzajemnym zrozumieniu, akceptacji i wsparciu. Proponujemy Ci rozpoczęcie psychoterapii indywidualnej – szczególnie w nurcie integracyjnym, który pozwala równocześnie pracować nad relacją, uzależnieniami, emocjami i poczuciem tożsamości. W ESC mamy też programy intensywne, które pomagają ruszyć z miejsca: konsultacje specjalistyczne, warsztaty, sesje z różnymi terapeutami, w tym także programy dla osób, które używają marihuany medycznie lub rekreacyjnie i chcą świadomie zrozumieć swoje relacje z tą substancją. Być może to nie problem w tym, że czegoś używasz, ale w tym, że ktoś nie daje Ci prawa być sobą, pomimo tego, że robisz to odpowiedzialnie. Zasługujesz na życie w którym nie musisz się stale bronić. Skontaktuj się z nami – jesteśmy tu, żeby pomóc Ci podjąć najlepszą dla Ciebie decyzję. Radosław Helwich CEO ESC Ośrodek Leczenia E-Uzależnień ul. Boguckiego 6/3 Warszawa Żoliborz

Pyta Pan "co dalej...?", nie wiem co powiedza inne "dobre dusze", ale wydaje się, ze
1. Pan potrzbuje rozmowy/konsultacji z psychoterapeuta - wiele form uzaleznienia w tym byc moze ROCD (prosze zerknac w internet ale oczywiscie nie traktowac tego jako diagnozy)
2. Byc może Pana Partnerka potrzbuje rozmowy/konsultacji z psychoterapeuta - postrzeganie relacji i Pana
ewentualnie
3. Panstwo potrzebujecie rozmowy/konsultacji z psychoterapeuta (terapia par).

Prosze wybaczyc ale inaczej traktujac powaznie opisany problem nie da sie odpowiedziec, mam nadzieje, ze Pan to rozumie.
Pozdrawiam

Dzień dobry,
Porusza Pan kilka wątków. Jeśli chodzi o stosowanie konopi, niestety w naszym społeczeństwie jet wciąż sporo uprzedzeń w tym temacie. Nazywanie Pana ćpunem i alkoholikiem to tzw drug shaming, piętnowanie które niczemu dobremu nie służy. Z drugiej strony, oczywiście ona ma prawo nie chcieć być z kimś kto ma takie styl ale zamiast Pana krytykować i piętnować mogłaby podjęć decyzję o rozstaniu. Może jednak warto spróbować popracować na tym wspólnie na terapii? Jeśli partnerce zależy na związku ale nie potrafi zrozumieć że Pan się leczy, dobrze by było się wzajemnie zrozumieć i w tym, oraz w innych problemach relacyjnych, mogłaby pomóc terapia par. Natomiast w kwestii poczucia że zmarnował Pan swój potencjał i ogólnie niskiej samooceny warto by popracować nad sobą indywidualnie. Może gdyby Pan potrafił bardziej docenić i uwierzyć w siebie łatwiej by było podjąć decyzje o ewentualnym rozstaniu.
Pozdrawiam
Justyna Wojciechowska

Powiem to wprost:
problemem nie jest tylko marihuana ani piwo.
Problemem jest to, że od lat żyje Pan w relacji, w której jest Pan traktowany bardziej jak „projekt do poprawienia” niż partner.
I jednocześnie — proszę uczciwie spojrzeć — Pan też od dawna siedzi w zawieszeniu.
Bo z jednej strony mówi Pan: „mam zmarnowany potencjał”,
„nie poszedłem za ciosem”,
„czuję bezsens”.
A z drugiej strony trwa Pan w relacji, która najwyraźniej od dawna opiera się na krytyce, pretensjach i wzajemnym rozczarowaniu.
To nie wygląda już jak konflikt o marihuanę.
To wygląda jak relacja, w której oboje straciliście do siebie szacunek.
I teraz ważna rzecz: nie chodzi o to, czy medyczna marihuana jest „dobra” czy „zła”. Jeśli jest stosowana zgodnie z zaleceniami i pomaga na ból oraz sen — to jest temat medyczny, nie moralny.
Ale proszę też uważać, żeby nie wejść w drugą skrajność: „ona się czepia, więc wszystko ze mną jest OK”.
Bo kiedy człowiek mówi: – „czuję zmarnowany potencjał”,
– „czuję bezsens codzienności”,
– „nie wiem co dalej”,
to warto uczciwie sprawdzić, czy substancje — nawet używane „kontrolowanie” — nie stały się też sposobem na: – tłumienie frustracji,
– odcinanie emocji,
– przetrwanie życia, którego Pan tak naprawdę nie lubi.
I teraz najważniejsze.
Pan od dawna próbuje „wytłumaczyć się” partnerce: – że to medyczne,
– że ma Pan kontrolę,
– że inni robią gorzej.
Tylko że ona najwyraźniej już dawno przestała słuchać faktów.
Ona reaguje emocjonalnie.
A Pan reaguje tak, jak wielu facetów: im bardziej jest krytykowany, tym bardziej chce zostać zrozumiany i zaakceptowany.
I tu wpada Pan w pułapkę „miłego faceta”: – tłumaczenie,
– przekonywanie,
– szukanie zgody,
– unikanie postawienia sprawy jasno.
Tymczasem zdrowy mężczyzna mówi: „Rozumiem, że Ci się to nie podoba. Ale nie zgodzę się na bycie poniżanym i nazywanym ćpunem.”
Krótko. Bez błagania. Bez tłumaczenia się godzinami.
Druga rzecz: pisze Pan, że ciężko znaleźć coś, co ona wnosi do relacji poza krytyką.
To bardzo ważne zdanie.
Bo być może Pan już emocjonalnie wie, że ten związek się kończy — tylko jeszcze nie ma Pan odwagi tego dopuścić.
I wtedy człowiek tkwi: – ani nie odchodzi,
– ani nie buduje relacji od nowa,
– tylko żyje w permanentnym napięciu i frustracji.
Dlatego pytanie „co dalej?” nie powinno dziś brzmieć: „jak ją przekonać?”
Tylko: – jakiego życia Pan naprawdę chce?
– kim Pan chce być jako mężczyzna?
– i czy ten związek realnie daje przestrzeń do tego życia?
Bo na razie wygląda to tak: Pan czuje się niespełniony zawodowo, emocjonalnie i relacyjnie…
a cała energia idzie w gaszenie konfliktów i bronienie się przed oskarżeniami.
To nie jest życie oparte na sile i kierunku.
To jest życie w trybie przetrwania.
I od tego trzeba zacząć wychodzić.